Fékk enn eina staðfestinguna á því að ég er illmenni í dag. Einhver jónsigurðsson11, væntanlega afkomandi Jóns Sigurðssonar, frelsishetju, sendi mér póst og skammaði mig fyrir dóminn um "Varði goes Europe" og vill meina það að ég hafi verið vondur við Varða. Ekki var það nú ætlunin, en ég er auðvitað símisskilinn. Þótti ég nú bara vera býsna góður við myndina og aðstandendur hennar og Varða ættu síst að örvænta enda er myndin að raka saman stjörnum út um allan bæ, og hún er vissulega góð þó ég hafi ekki alveg kiknað í hnjáliðunum yfir henni. En svona for the record: Þó að ég sé ungt og biturt gamalmenni þá legg ég mig fram um að vera góður við hunda, hamstra, börn og óvirkjuð landsvæði og auðvitað líka undur eins og Varða, enda væri lítið í lífið spunnið ef undur og gúrkur skreyttu ekki tilveruna. Fíla liðið samt betur á Laugaveginum en í kjallaranum eða stigaganginum hjá mér.

Var að lesa gagnrýni þína á nýju mynd um Varða.Ég þekki Varða aðeins, og allt af góðu. Það er margt verra en að vera Varði.

Ekki vildi ég vera svona týpa eins og þú, sem vílar sér ekki fyrir að reyna að vera athyglisverður og hreinskilinn en alfarið á annarra kostnað. Það er engum til gæfu að rakka meðbróður sinn niður sem persónu. Ekki held ég að þú sért merkileg manneskja. Aumingja þú.

svo mörg voru þau orð. Ég vorkenni mér líka og þakka jóni ellefta hluttekninguna.

Það er bíóvika í gangi núna. Tók mig tæplega hálft ár að endurnýja gagnrýnandapassann minn þannig að ég hef a lot of catching up to do og fer í bíó á hverju kvöldi. Amores Perros í gær. Eiginlega of góð til að skrifa um hana. A.m.k. ekki þegar maður er jafn ryðgaður og í litlu formi og ég er um þessar mundir. Ruddist inn á frumsýningu á Varði goes Europe í kvöld. Lá svo mikið á að ég villtist inn í rangan sal og horfði á byrjunina á nýju Kevin Costner myndinni. Hún virðist ætla að vera jafn leiðinleg og trailerinn lofaði, enda var trailerinn sjálfur óklipptur allt upphafsatriði myndarinnar, þannig að ég fattaði ekki nærri strax að ég væri ekki að horfa á trailerinn heldur sjálfa myndina. Ljóti fíflagangurinn. Hvenær ætlar Costner að drullast til að segja starfi sínu sem leikari lausu með sjálfsmorði?

Well. Tókst með aðstoð stelpunnar í poppsjoppunnni að hafa upp á Varða þar sem hann var staddur í Færeyjum. Varði er það sem Sæmi á smurstöðinni myndi kalla undur og eins og allir vita geta undur verið fyndinn og því eru nú til heilar tvær heimildarmyndir um Varða. Það er vel til fundið og sjálfum fannst mér fyrri myndin bara helvíti góð, en ég þreytist fljótt á Varða ekki síst þar sem við deildum kjallara í Hlíðunum einu sinni í tvö ár. Og öllu má nú ofgera. Reykelsi og ljúfir gítartónar og litla lagið hans Varða getur orðið too much. All in all er hann samt auðvitað nice bloke. Fann fyrir meira ónæði af foreldrum hans. Enough of that shit, hér er dómurinn sem ég ætla að birta á bíósíðunni sem ég er að endurlífga. Get ekki gefið henni meira en . Því miður þó ég hafi farið með jákvæðu hugarfari og góðum vilja. Það bara vantar eitthvað. Segjum bara að Kevin Costner hafi tekið hálfa stjörnu af undrinu. Ekki misskilja mig samt. Varði er mynd sem allir ættu að sjá:

Varði í aukahlutverki

Hallvarður Ásgeirsson er sem kunnugt er atvinnulaus tónlistarmaður. Persónu hans og brokkgengum músíkferli voru gerð ágætis skil í heimildarmyndinni "Varði fer á vertíð", sem sýnd var í Sjónvarpinu fyrir einhverjum misserum. Þar lýsti Varði lífi sínu sem samfelldri kúrfu niður á við, allt frá fæðingu, og því munaði hann lítið um að leggjast svo lágt að ganga til liðs við hina ömurlega hallærislegu sveitaballahljómsveit Tópaz. Varði var dásamlega úti á þekju innan um skælbrosandi skítamóralswannabe-in og þessi undarlega týpa í bleikröndóttu buxunum með endalausan hárlubbann og ómarkvissan og svæfandi talandann gerði myndina að hinni bestu skemmtun.

Varði minnir einna helst á hippann Neil úr gömlu "Young Ones" þáttunum og tekst oftar en ekki að vera fyndinn, þó ég verði að ganga að því gefnu, eftir að hafa verið nágranni hans í tvö ár, að það sé óvart. Varði lýsti því að vísu yfir í viðtali á Rás 2 að hann væri að skrumskæla persónu sína í myndunum. Sé það rétt hefur mér aldrei tekist að rekast á hann óskrumskældan. Nóg um það. Varði, skrumskældur eða ekki, er fyrirtaks týpa til að nota í kvikmynd og því hefur verið ákveðið að kýla á framhald og nú leggur Varði land undir fót og reynir að laga sig að erfiðu lífi götuspilarans.

Hugmyndin er góð en ég fæ þó ekki betur séð en að búið sé að fullnýta Varðafígúruna og hann verður aldrei sá burðarbiti sem hann var fyrir fyrri myndina. Það kemur þó varla að sök þar sem Varði rekst á hvern kynlega kvistinn á fætur öðrum á flakki sínu og virkar nánast normal á köflum í samanburði við flippaða götuspilarana sem bera myndina uppi. Persóna Varða er því töluvert til baka og hann verður e.k. leiðsögumaður um tíu Evrópuborgir. Þar hittir hann sjóaða götuspilara, sem eru allir djúpvitrir heimspekingar og slá endalaust um sig með morknum viskukornum úr óteljandi bíómyndum og miðlungsgóðum skáldsögum. Feiti fasistinn Brjálaði-Steve, sem á slatta af andlegum tvíburum hér heima, er áberandi skemmtilegastur, ásamt farandþungarokkaranum Paul. Topp performer með háleit markmið sem eru dæmd til að verða að engu. Kúl týpa. Gargið í honum, eitt og sér, er næg ástæða til að sjá myndina og kaupa diskinn með tónlistinni. Við kynnumst þessum gaurum í gegnum samtöl þeirra við Varða sem hefur oftast lítið annað til málanna að leggja annað en "humm", "ha" og "tja".

Myndin færir áhorfandann sem sagt litlu nær Varða sjálfum en opnar skemmtilega sýn inn í hinn harða heim götuspilarans og þrátt fyrir einbeittan vilja og þrautseigju atvinnuleysingjans gefst Varði upp og heldur heim á leið, sem undirstrikar sjálfsagt hversu speisaðar og ólseigar týpur það eru sem endast í þessum bransa, sem gengur víst allur út á það að flýja skipulagt smáborgaralífið, en strúktúr þess hentar víst konum betur en körlum og því eru karlar í meirihluta í stétt götuspilara. (Þetta með konurnar og strúktúrinn er sjálfsagt verðugt viðfangsefni fyrir Júlíu Kristevu og Bríeturnar, en þetta er alveg nýr vinkill: Konan fílar sig í strúktúrnum en karlarnir eru orðnir andstrúktúralistar og jaðarfyribæri??).

Höfundur myndarinnar, Grímur Hákonarson, segist ekki gera ráð fyrir að Varða myndirnar verði fleiri, en hann geti hugsað sér að nota Varða sem aukapersónu í leiknum myndum. Varði fór sem sagt öfugan hring miðað við undrin Jay og Silent Bob. Hann byrjaði í sinni eigin mynd en kemur til með að enda sem "sidekick". Það fer honum þó sennilega jafnvel betur og því er full ástæða til að bíða spenntur eftir því að hann hengslist inn í næstu mynd Gríms með geitaskeggið, voldugan lubbann og gítarinn á bakinu.

Hélt í alvörunni að ég væri að reykja síðustu sígarettuna mína í hlénu á Apocalypse Now!: Redux í gærkvöld. Ljóta sjálfsblekkingin. Þó maður sjái sig tilneyddann til að hætta vegna heilsubrests og versnandi fjárhags er ekki hægt að ætlast til þess að maður geri þeð eftir að hafa farið svitastorkinn og taugaveiklaður í gegnum Víet-Nam alla leið til Kambódíu með hinum eitursvala töffara Martin Sheen, síreykjandi og drekkandi við ýmsar kúl aðstæður. Það verður varla flottara en að vera drullufullur í skítugu hótelherbergi í Saigon, liggja á bakinu og stara á viftuna í loftinu snúast og hlusta á Morrison kyrja "The End" á meðan þyrlur steikja fallega skóga upp úr napalmi. Hætti eftir helgina, þegar ég verð búinn að hrista af mér malaríuna og paranojuna.

Martin Sheen er eitursvalur í myndinni en það breytir engu um það að Harvey Keitel átti að leika Willard en bjáninn hann Coppola rak hann og af því Coppola er ekta fífl gerði hann Keitel útlægan frá Holliwúdd í 20 ár. Trúiði mér. Fyrstu tvær Godfather myndirnar og "Apocalypse Now!" voru heppni. Maðurinn er bjáni.

Þessi lengda útgáfa á "Apocalypse Now!" á stóru tjaldi í kvikmyndahúsi er engu að síður hreinlega einstök upplifun. Vel valin tónlistin nýtur sín í botn og rímar fullkomlega við kröftugt og útpælt myndmálið. Það er öllum sem telja sig hafa vit eða áhuga á bíómyndum nauðsynlegt að gera sér ferð niður í Háskolabíó og slást í för með Martin Sheen til helvítis. Maður finnur nánast lyktina af hitanum, svitanum og dauðanum. Þetta er magnað stöff. Algjör Schnilld.

"Apocalypse Now!", á mydbandi, er í minningunni frekar langdregin og illskiljanleg mynd sem lifir á nokkrum ógleymanlegum atriðum, sem bera vitni um snilligáfu hins ótrúega mistæka og nánast misheppnaða manns Francis Ford Coppola. Það kemur því skemmtilega á óvart að þessi lengda og endurbætta útgáfa er síður en svo langdregin, heldur stendur hún sem heilsteypt og magnþrungin mynd um ógnir styrjalda og almenna heimsku og firringu mannskepnunnar. Þetta er eiginlega miklu meira en bara bíó. Samspil tónlistar og myndmáls svínvirkar, eins og fyrr segir, og ekki spillir svo fyrir að samtölin eru alveg dásamleg á köflum og leikhópurinn er í toppformi.

Sheen er geðveiskislega flottur. Margfalt meiri töffari en synir hans Charlie og Emilio. Robert Duvall er frábær sem brimbrettabrjálaður geðsjúklingur sem slátrar Víet-Nömum við undirleik Wagners og fitubollan Marlon Brando er kyngimagnaður sem Kurtz . Persóna Kurz leggur auðvitað alla myndina í einelti þó hann birtist ekki fyrr en í lokin og það var því eins gott að Sheen skyldi hitta fyrir slíkan þungaviktarmann að leiðarlokum. Minni leikari hefði getað gereyðilegt fund þessa tveggja manna, sem eru báðir dauðir að innan með sótsvört hjörtu.

Tónlist "The Doors" hefur aldrei og verður aldrei notuð betur í kvikmynd. Jim Morrison gefur tóninn í upphafi þegar hann raular "The End" yfir napalmsprenginum og ekkert annað er framundan en geðveiki, eyðilegging og dauði. "The End" er svo blastað yfir mann aftur þegar atburðarásin nær hámarki í lokin með tilheyrandi áhrifum. Þetta er stórkostleg kvikmynd. Mynd um svo miklu meira en þetta hvimleiða Víet-Nam stríð, en öll snilldin breytir því þó ekki að lokaþáttur "Blackadder goes forth" er og verður besta stríðsádeila sem fest hefur verið á filmu.

Sjálfstæðisgelgjuvefurinn xxxd.is fór fyrir brjóstin á hinum þrælmögnuðu og súperfemíníksu Bríetum. Mér finnst þessi vefur ekki jafn skelfilegur og þeim ágætu konum en hann er silly engu að síður. Well Bríeturnar töldu vefinn hafa þann tilgang einan að tæla (með berum brjóstum og kvennfyrirlitningu) seinþroska lið úr hópi yngstu kjósenda á kjörstað til að kjósa Sjálfstæðisflokkinn. Ég fór auðvitað inn á þennan vef og hóf leitnina, eins og sannur rannsóknablaðamaður, að beru brjóstunum. Fann engin. Komst næst því þegar ég rakst á beibið hana Chloe í frekar flegnum topp.

Nóg um það. Það allra snjallasta við þennan vef var að hann bauð manni að panta SMS frá nokkrum útvöldum eðalgellum og þær myndu þá senda manni smáskilaboð í gsm símann á laugardaginn og minna mann á að kjósa D. Þetta er alveg hillaríus. Álíka líklegt að þær sendi SMS-ið sjálfar og að daman sem stynur fyrir mann í símasexinu sé spólgröð hörkugella, sem vilji helst slökkva á gjaldmælinum kynnast manni nánar. Fair enough. Mér finnst Chloe flott og Kolbrún Pálína reyndar líka, en þar sem ég hef hlaupið með (eða á eftir) henni 10 kílómetra upp fjall og kastað mér á eftir henni niður foss ofan í ískalt vatn, ákvað ég að velja frekar Chloe og fá SMS-ið mitt frá henni. Bara svona til að gera þessa sögu um Kollu í fossinum enn dapurlegri þá er ég ekki í topp formi eins og .is dömurnar og mæddist þess vegna á hlaupunum og missti af því að horfa á eftir henni ofan í fossinn og skjótast svo upp úr vatninu eins og Afródíta forðum. Þeir sem á horfðu urðu víst aldrei samir menn.

Jæja, hvað um það. Þegar ég hlunkaðist loksins aftur inn á þennan xxx-rated vef hlutlausra íhaldsunglinga voru allar SMS-dömurnar horfnar. Ég er alveg hundfúll. Ég ætlaði að njóta þess í botn að fá SMS frá Klónni og rjúka svo út í Hagaskóla og kjósa Ingibjörgu Sólrúnu.

Jæja. Snúum okkur að þessum svokölluðu persónunjósnum á kjörstað. Það er svo sem ekkert nýtt að íhaldið planti einhverjum nördum, sem hafa ekkert betra við líf sitt að gera en að snuddast í kringum flokkinn, með spjaldskrár inn á kjördeildir. Þetta lið sperrir svo eyrun og tínir nöfn kjósenda jafn óðum út úr spjaldskránni um leið og þeir mæta til að nýta kosningaréttinn. Spjöldin fara svo niður í Vallhöll þar sem fleiri nördar taka saman lista yfir þá sem hafa kosið og komi upp sú staða að nöfn einhverra gamalmenna sem eru líkleg til að kjósa D skjóta ekki upp kollinum á blaðinu er rokið í símann, hringt í viðkomandi og athugað hvort hann sé á lífi og við fulla heilsu. Sé það tilfellið er viðkomandi bent pent á að hann sé að gleyma að kjósa flokkinn sinn og það verði kominn bíll að sækja hann eftir 5 mínútur og skutla honum á kjörstað.

R-listinn hefur eitthvað verið að amast við þessu og klagað í Persónuvernd. Þetta er auðvitað ótrúlega bjánalegt af vinum mínum til vinstri, sérstaklega í ljósi þess að þeir hafa legið á listum yfir nöfn þeirra sem greitt hafa atkvæði á utankjörfundi. Þá dauðlangar sem sagt til að gera eins og Sjálfstæðisflokkurinn; senda her manns til að hnýsast á kjörstað og hringja í líkleg atkvæði og drífa þau á kjörstað. R-listinn getur þetta bara ekki af þeirri einföldu ástæðu að hann á ekki mannskap og bílaflota í þetta. Ergo: Það eru færri fórnfúsir og flokkshollir múlasnar til vinstri en hægri. En í stað þess að vera bara keikir og klárir og flottir hlaupa vinstrimennirnir út um allt með klögumál og óhreina samvisku. Þeim væri nær að hegða sér eins og alvöru vinstri menn. Eins og ég.

Fyrir ótrúlega mörgum árum voru bæjarstjórnarkosningar í Kópavogi. Ég var á lokaárum í grunnskóla og þar sem ég hafði ekkert að gera á kjördag rölti ég niður á kosningaskrifstofu Sjálfstæðisflokksins í Hamraborginni og bauð fram aðstoð mína. Ég sveik sem sagt allt sem ég trúði á þá og ákvað að gefa íhaldinu nokkrar klukkustundir úr lífi mínu. Ég var sendur beint á kjörstað í þá Víghólaskóla, nú Menntaskólann í Kópavogi, og þar sendur inn í kjördeild númer eitthvað þar sem mín beið borð, stóll og kassi með flettispjöldum með nöfnum allra kjósenda á svæðinu. Ég byrjaði samviskusamlega að hlusta og plokka út nöfn í fallega og jafna bunka. Eftir rúman hálftíma var mér farið að leiðast þófið og samviskan var farin að naga mig. Mitt í leiðindunum og angistinni fékk ég það snjallræði að byrja að rugla stafrófsröðinni í spjaldskránni með þeim augljósu afleiðingum að sá sem myndi leysa mig af ætti ekki nokkurn möguleika á að halda í við straum kjósenda og gæti þar af leiðandi ekki stundað þessar njósnir með sóma. Vinstri hjartað sló hægar og mér leið ótrúlega vel þegar úttauguð húsmóðir, hliðholl Sjálfstæðisfloknum, kom móð og másandi að leysa mig af klukkustund síðar. Ég yfirgaf svæðið sæll og glaður og hef ekki haft neitt með Sjálfstæðisflokkinn að gera síðan. Fyrir utan það að ég fæ enn móral af og til út af aumingja konunni sem hefur vonandi farið á taugum þegar hún fór að blaða í spjaldskránni.

Þessi langa og leiðinlega saga úr æsku minni hefur tilgang. Hún segir nefnilega vinstri mönnum allt sem segja þarf um njósnir á kjörstað. Í stað þess að væla eiga þeir að láta eins og alvöru vinstri menn og stunda byltingarkenndan skæruhernað. Það er algjör óþarfi að öfunda Sjálfstæðisflokkinn af nördahjörðinni og því síður að hlaupa eins og væluskjóða og klaga hrekkjusvínið fyrir að gera það sem þeir vilja sjálfir gera. Það á bara að setja saman litla skæruliðasellu og láta liðið gerast sjálfboðaliða fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Dreifa þeim á kjördeildirnar og rústa njósnaneti Sjálfstæðisflokksins innan frá. Ekki orð um það meir.

Byltingin lifir! (...og Che líka).

Á morgun: Hvernig tekur maður á njósnurum Sjálfstæðisflokksins á kjörstað. Read it and weep.

Episode II. Ekki gargandi snilld en magnað stöff þrátt fyrir allt. Star Wars rules. Trekkið sökks. Meira um þetta mál síðar. Snúum okkur að máli dagsins Haraldi pólfara, sem er ekki bólfari ef eitthvað er að marka SMS sem ég fékk í dag. (Það telst að vísu til tíðinda að ég fái SMS. Ég lít nefnilega á tölvur sem ritvélar og síma sem síma, þannig að ég er nýbúinn að læra að opna innboxið í símanum og lesa smáskilaboðin (rétt að geta þess hér að ég var búinn með 2 ár í Háskólanum og skrifa ótal ritgerðir og verkefni á gamla Makkann minn þegar kunningi minn í eðlisfræði kenndi mér á copy/paste. Þvílík opinberum!!! og einföldun á lífinu)). Well enough of that shit. Í þessu nýja SMS-i mínu stóð, orðrétt auðvitað: "Veistu að Haraldur Örn er búinn að fara upp á allt nema konuna sína síðastliðið ár..."

Well I´ll be damned! Er þetta newsflash eða brandari? Spyr sá sem ekki veit. Ég og haukfránir kollegar mínir komumst þó að því að þetta væri varla skúbb þar sem konan hans er víst komin til Timbaktú eða Tíbet til að hitta hann og þar sem Ingþór var ekki með í för hefur hann væntanlega sinnt skyldum sínum núna. Skil samt ekki þetta brölt á manninum. Man þegar hann trítlaði yfir pólinn og fékk sent páskaegg og vistir með flugvél. Farið fyrir eggið kostaði á aðra milljón. Þá sagðist hann stytta sér stundir með því að spjalla við samferðamenn sína?? Raddir í höfðinu anyone? Bjánalegt uppátæki fyrir lögfræðing sem gæti verið að nota menntun sína hér heima til að láta bera fólk út og fleira uppbyggilegt. Er samt enn að bíða eftir að hann gefi út æviminningar sínar, Menn sem ég mætti, skráðar af Degi B. Eggertssyni borgarstjóra.

Samdi ljóð handa honum eftir að ég hlustaði á hann ná takmarkinu (þ.e. pólum) og skiptast á bröndurum við Davíð Oddsson. Þeir endurunnu svo sömu brandarana um daginn þegar Haraldi tókst að ryðjast í gegnum þvöguna og ná "toppi veraldarinnar". Jimmy Cagney gerði þetta miklu flottara í svart/hvítu: "Made it Ma, top of the world!".

Toppur tilverunnar

Ég stend einn
í ýlfrandi auðninni.

Hugurinn tómur.
Kúkur í buxunum.

Er ég heimskur?

Svo mörg voru þau orð og snillingarnir á Baggalút gerðu svo manninn endanlega upp um daginn.

Smelltuði á tengilinn hans stebba? Geðveikur!

Hæ aftur, mamma og Halldór E. Mér skilst að bjánar sem bloggi séu það heitasta í dag og þeir sýrðustu fái að koma í viðtal hjá Sigurjóni og co. MAGNAÐ. Ég er lélegur bloggari. Ekkert fyndinn og lifi ekki svo spennandi lífi að ég geti gert mér mat úr því á netinu. Og svo þverbrýt ég náttúrulega reglu númer eitt í netheimum. ÞAÐ VERÐUR AÐ UPPFÆRA ALVEG ROSALEGA OFT OG REGLULEGA.

Ég er þó ekki einn um að eiga við þetta vandamál að stríða Ástþór ekki forseti Magnússon hefur hafið útgáfu á vikuriti á vefnum????? Pottur (brotinn væntanlega) eitthvað .is. Talk about contradictions in terms. Vikurit og vefurinn? Rímar bara ekki. Hlutirnir á netinu gerast strax, á sekúndufresti en ekki vikulega. Mér var að minnsta kosti sagt það þegar ég réð mig sem blaðamaður á vísi.is árið 1999 að hver einasta mínúta væri deadline. OK ég er ekki að höndla bloggið og því síður að uppfæra þennan vef regluelga. Þið sem viljið dissa mig fyrir letina ættuð að prufa að reyna að halda úti eigin vef eftir að hafa lifað á því síðustu þrjú árin að uppfæra vefi eins og vísi.is og strik.is every motherfucking day of your lives. Það verður nefnilega soldið morkið til lengdar að sitja bæði í vinnunni og heima við að skrifa mismerkilega þvælu inn á netið. (stundar fólk ekki ennþá drykkju og kynlíf?) Eini maðurinn sem ég treysti virkilega til að standast slíkan þrýsting er geðsjúklingurinn stebbifr Innherji á spjallþráðum vísis. Þessi maður/kona/mutant/klóni þreytist ekki á að skrifa heimskustu og leiðinlegustu langhunda um ágæti Sjálfstæðisflokksins. Það er fair enough, en svo þarf þetta retard líka að hafa vit og skoðanir á bíómyndum, sjónvarpsþáttum, Óskarsverðlaununum og öllum andskotanum öðrum. Láttu okkur fagmennina um þetta klepparinn þinn. Þér er svo sem frjálst að dýrka þinn Björn en í guðana bænum gerðu það í heimatilbúinni einkamekku á klósettinu heima hjá þér og blessaður vertu ekki að analísa dægurmenningu á þessum steingeldu forsendum þínum. Fer þér bara ekki. Ef þú ert ekki hálfviti þá kemurðu a.m.k. út sem slíkur í þessum vandlætingar hægrisinnaða politically correct kverúlantstóni. Bugger off.

Frelsari vor, Colin Powell, er farinn heim. Hann lofaði þó Dóra að verða alltaf hjá okkur í anda, þannig að við erum hólpin enn um sinn. Dóra líður amk betur og hann var eiginlega eins og Eliot litli í E.T. þegar hann kvaddi Powell, enda sagði hvíti svertinginn hans Bush eitthvað á þessa leið við hann: "I´ll be right here" in your heart, eða eitthvað álíka.
Dóttir mín fór í Melaskólann sinn bæði í dag og í gær og skilaði sér heim báða dagana án þess að fá skrámu. Veit samt ekki hvort ég leyfi henni að fara á morgun finnst vesturbærinn minn hreinlega ekki vera jafn öruggur þegar girðingin og CIA byssukarlarnir eru farnir og íslensku whimpin með vélbyssurnar eru komin aftur í umferðareftirlitið með radarbyssuna sína. Eins og Jack Nicholson orðaði svo pent þá búum við "in a world with walls and these walls have to be guarded by men with guns"... Say no more. NATO rúlar.

Hollendingar eru að kjósa í dag. Geðveikislega góð kjörsókn og mikill fílingur. Allt af því að Pim Fortuyn, umdeildur frambjóðandi, var drepinn í síðustu viku. Eins og Van Gogh, James Dean og Jim Morrison og fleiri vita er ekkert líklegra til vinsælda en að drepast og nú stefnir í að framboð Fortuyns verði með þeim stærstu í landinu. Datt í hug hvort þarna sé ekki komin framtíðarlausn fyrir stjórnmálaflokka sem vilja auka fylgi sitt og sé hér góðan möguleika fyrir Sjálfstæðisflokkinn í Reykjavík. Nú þarf Björn bara að ákveða hvort hann vilji verða píslarvotturinn sem vinnur borgina með því að láta málaliða með tékka frá Kjartani Gunnarssyni skjóta sig á færi eða hvort það sé eðlilegra að láta hina draga strá. Guðlaugur Þór, Vilhjámur Þ. og Inga Jóna eru væntanlega undanþegin. Þau eru einfaldlega ekki nógu sympatýsk. Gísli Marteinn er hins vegar dead cert og yrði örugglega öllum harmdauði með tilheyrandi fylgissveiflu.

Úrklippusöfnun er ekkert brenglaðra hobbý en t.d. að safna frímerkjum eða æfa knattspyrnu. Og þar sem fjölmiðlar eru áhugamál mitt # 1 hef ég árum saman legið yfir öllum prentmiðlum og klippt allt skemmtilegt og skondið út og límt í risastórar bækur. Ég birti hér þrjá "best of " kafla sem ég tók saman fyrir Pressuna á Strikinu og hér til hliðar gefur svo að líta dýrmætustu gullmolana, eða þannig sko...

Maðurinn sem gekk of langt

Í úrklippubókum áranna 1993-1994 ber einna hæst "leikþátt" Ólafs Ragnars Grímssonar á Alþingi, sem varð til þess að Davíð Oddsson, forsætisráðherra, ætlaði "aldrei, aldrei" að sitja í ríkisstjórn í skjóli Ólafs. Ólafur hefði einfaldlega gengið of langt og mælirinn væri fullur. Ólafur gekk svo enn lengra og rúmum tveimur árum seinna var hann orðin forseti lýðveldisins. Þórarinn Þórarinsson tínir hér til brot úr þessu máli og öðru góðgæti áranna 1993-1994..

Magnús H. Skarphéðinsson var í miklu stuði á þessum árum og lét ófá gullkornin falla í fjölmiðlum:

"Heimska og blinda vísindamanna gagnvart tilvist fljúgandi furðuhluta er eitt gleggsta dæmið um hroka og steingelda tilfinningu raunvísindanna á flestu því sem til er í náttúrunni og ekki hefur verið viðurkennt af "réttum" yfirvöldum."

Vísindastóðið fékk að heyra það hjá Magnúsi í DV 1993, en því miður hefur þessi frækni geimveruvinur haft hægt um sig undanfarið og ekki laust við að tilveran sé örlítið grárri fyrir vikið, a.m.k. taldi Eintak Magnús vera fyrirmyndar ausn á depurð og leiðindum:

FYRIR DAPRA

Þeir sem hafa engan að tala við ættu að hringja í Magnús Skarphéðinsson og segjast hafa séð fljúgandi furðuhlut. Hann mætir ábyggilega strax á staðinn eða einhver á hans vegum. Ef fólk vill langt samtal getur það sagst hafa verið numið á brott um tíma af geimverum, verið rannsakað um borð í geimfarinu og verið skilað til baka. (Eintak 1993).

Þrátt fyrir að vera frekar lítil og vesæl þjóð hefur Íslendingum tekist að afla sér nokkurra óvina á alþjóðavetvangi. Eintak tók saman lista yfir þá helsu árið 1993 og þar tróndi á toppnum að öllum öðrum ólöstuðum rússneski þjóðernissinninn Vladímír Zhírínovskíj, en eftir að Jón Baldvin Hannibalsson, þáverandi utanríkisráðherra, var að gera sig breiðan í Eystrasaltsríkjunum var Zhírínovskíj skapi næst að breyta eyjunni okkar í fanganýlendu. Almenn skelfing greip um sig á Íslandi og varð hennar ekki síst vart á bensínstöðvum og annars staðar þar sem sauðsvartur almúginn spókar sig og höfðu menn á orði að Jón Baldvin myndi með töffarastælum steypa okkur öllum í glötun:

"Já, þetta er það eina sem Ísland hefur unnið gegn Rússlandi og þið eigið eftir að sjá eftir því. Eystrasaltslýðveldin eru og verða hluti af Rússlandi. Og við látum engar smáþjóðir skipta sér af okkar innanlandsmálum. Þið eruð smáþjóð og þið eigið að vera hlutlausir og eiga góð samskipti við Rússland. Það er ykkar framtíðarvon. Hvers vegna eruð þið í Nató, án þess að eiga svo mikið sem einn skriðdreka eða kafbát? (Hlátur) Til hvers að vera í Nató? (Meiri hlátur) Nató bjargar ykkur aldrei. Með nokkrum tundurskeytum og loftárás er eyjan ykkar búin að vera."
(Vladímír Zhírínovskíj í Eintaki).

Hvalaterroristinn Paul Watson er eitt óbermið sem íslensk þjóðarsál mun seint fyrirgefa:

"Íslendingar urðu æfir. Bæði var á þá ráðist með spellvirkjum og eins fannst þeim einhver niðurlæging í því að botnlokurnar skyldu vera skrúfaðar úr. Hryðjuverkamenn sýndu öðrum þjóðum þann sóma að sprengja þó eitthvað. Það var eins og verið væri að gera grín að sofandahætti og varnarleysi Íslendinga." Watson tók þessu öllu, hins vegar, með stóískri ró og lét þetta síst af öllu snerta sig persónulega: "Ég tek ekki óvild Íslendinga vegna baráttu minnar persónulega." (Eintak 1993).

Vinsældir gyðinga hér á skerinu hafa verið upp og ofan en þegar Efraim Zuroff frá Stofnun Símons Wiesenthal kom til landsins til að hirða meintan stríðsglæpamann var þjóðinni ekki skemmt. Zuroff botnaði ekkert í uppistandinu: "Það eina sem ég gerði var að reyna að hjálpa Íslendingum við að hreinsa sig af ljótum sökum. Mig langar mikið til að heimsækja aftur land og þjóð og þá vonandi undir öðrum kringumstæðum en síðast." (Eintak 1993).

Uppgjafarhermaðurinn og fyrrum leyniþjónustumaðurinn Donald Feeney bakaði sér óvild Íslendinga þegar hann kom til landsins undir því yfirskyni að hann ætlaði að filma hér bíómynd með engum öðrum en Sylvester Stallone. Hann var svo bara e.k. Sophia Hansen í dulargerfi og ætlaði að ræna brottnumdum börnum frá landinu og endaði á Hrauninu fyrir vikið. Hann sannaði svo samviskuleysi sitt þegar "hann labbaði út af Litla Hrauni og gerði þannig gys að fangavörðunum sem áttu að passa hann. Síðan klykkti hann út með því að kvarta yfir matnum í fangelsinu þegar hann kom til Bandaríkjanna og sagðist hafa verið orðinn leiður á geitarkjötinu. Það var móðgun við sjálfa sauðkindina." (Eintak 1993). Réttarkerfið kom Feeney einnig spánskt fyrir sjónir sérstaklega samband dóms- og löggjafarvalds:

"Mér finnst aftur á móti einkennilegt að dómskerfið er ekki samstíga lögjafanum. Erna hafði ekki sótt um forræði yfir börnunum á Íslandi og bar því engan rétt til þeirra."
Honum ætti þó að fara að vera óhætt að snúa aftur þar sem ríkisstjórnin hefur samræmt þessa þætti þannig að þeir tilheyra nú sama pakkanum.

Andúð okkar á þessum erlendu gestum er sjálfsagt að einhverju leyti sprottin upp úr kynþáttafordómum. Magnús Skarphéðinsson lýsir þeim á þessa leið:

"Kynþáttafordómar á Íslandi birtast fyrst og fremst í gífurlegum þjóðrembuhugsunarhætti, að Íslendingar séu bestir í heimi. Í öðru lagi sem ímyndin um að gulir séu hugsunarlausir og svartir menn latir og reyndar heimskir líka. Við erum haldin ofurþjóðrembuhugsunarhætti sem boðar að norræni kynstofninn, einkum og sér í lagi Íslendingar í sveitum landsins, séu langbestir."

Ólafs þáttur víðförla

Árið 1994 gekk Ólafur Ragnar Grímsson, þáverandi formaður Alþýðubandalagsins svo heiftarlega fram af Davíð Oddssyni að það má ótrúlegt heita ef um heilt er gróið. Bægslagangurinn og "leikaraskapurinn" í Ólafi í ræðustóli Alþingis varð til þess að Davíð vildi "aldrei, aldrei" framar vinna með ÓRG. Til þess að hugur Davíðs færi ekki milli mála skýrði Morgunblaðið orð hans gaumgæfilega þann 9. fenrúar 1994:

"Davíð Oddsson forsætisráðherra segir að skilja beri ummæli sín á Alþingi, um að hann myndi aldrei sitja sem forsætisráðherra í skjóli Ólafs Ragnars Grímssonar, formanns Alþýðubandalagsins, eins og þau voru sögð. Mælirinn sé einfaldlega fullur gagnvart málatilbúnaði Ólafs Ragnars sem eigi að biðjast
afsökunar á framgöngu sinni á Alþingi á mánudag." "Málatilbúnaður þessa manns og framganga er með slíkum ólíkindum að mann furðar á að þar fari formaður stjórnmálaflokks. Mælirinn er hreinlega fullur gagnvart þessum manni," sagði Davíð Oddsson." (Morgunblaðið 1994).

Dagfari, hinn naski stjórnmálaskýrandi og þjóðmálarýnir DV setti meiningar forsætisráðherra fram á þann hátt að kjarninn ætti ekki að hafa farið fram hjá nokkrum manni:

"Einhvern veginn hefur Ólafur Ragnar komist á snoðir um þetta bréf og veit hvað stendur í því án þess að segja frá því hvað stendur í því og þegar Davíð heyrði að Ólafur vissi um bréfið varð hann rosalega reiður. Hann var svo reiður að hann mátti vart mæla í ræðustól á þinginu en kom því þó frá sér að Ólafur Ragnar væri ómerkilegur maður, ómerkilegasti maður sem Davíð hefur hitt og Davíð ætlar aldrei, aldrei að tala við Óalf Ragnar framar.

Og ekki nóg með það. Davíð ætlar aldrei, aldrei að setjast í skjól með Ólafi Ragnari sem þýðir á stjórnmálamáli að Davíð ætlar aldrei, aldrei að setjast í ríkisstjórn með Ólafi Ragnari.

Þetta er auðvitað mikið áfall fyrir Ólaf Ragnar sem hefur bundið vonir við að komast í ríkisstjórn með íhaldinu og hefur meira að segja viðurkennt Nató og er hættur að vera kommi, til þess eins að þóknast íhaldinu og vera samstarfshæfur. Svo fer Ólafur að asnast til að segja frá því að honum hafi verið sagt frá því að Davíð skrifaði Heimi Steinssyni bréf vegna Hrafnsmálsins og bingó. Þar með er allt búið fyrir Ólaf. Davíð ætlar aldrei, aldrei að tala við hann aftur." (DV 1994).

Það skal svo ósagt látið hvort þessi lyndiseinkunn um Davíð sem birtist í einhverju "sorpritanna" er tilkomin út af þessu æðiskasti eða einhverju öðru:

"Fullur af valdasýki og yfirboðsmennsku tekst honum að fá fólkið í landinu til þess að kjósa sig aftur og aftur. Þrátt fyrir síendurtekin hneykslismál sem japanskur ráðherra væri löngu búin að fremja harakíri út af heldur Davíð andliti, þykist koma af fjöllum og ræðir um veðrið. Afar athyglisverð persóna."

Tálbeita, týnt fólk og dauður svanur

Árið 1991 heimsóttu geimverur Sovétríkin, fóru í göngutúr og settu lítð þorp í uppnám. Fréttin barst eins og eldur í sinu um heimsbyggðina og komst meira að segja á síður Morgunblaðsins. Fjörið hélt svo áfram næstu tvö árin í íslenskum prentmiðlum. Stór orð og misgáfuleg voru látin falla, svanur var hengdur í mótmælaskyni við meiningar Magnúsar Skarphéðinssonar og fleiri furðuverk voru framin. Þórarinn Þórarinsson fór á hundavaði í gegnum úrklippubækur þessara ára og tínir hér til smá sýnishorn af því sem þá var í gangi.

Morgunblaðið greindi frá því árið 1991 að geimverur hefðu heimsótt Sovétríkin sálugu:

"Sovéskir vísindamenn hafa komist að þeirri niðurstöðu að risastórar verur með agnarlítil höfuð og þrjú augu, sem stigu út úr fljúgandi furðuhlut og fengu sér miðnæturgöngu í borginni Voronezh í Mið-Rússlandi fyrir skemmstu, hafi verið geimverur. Tass-fréttastofan sovéska skýrði frá þessu í gær."
Þessi frétt lognaðist út af á nokkrum dögum og ekkert hefur spurst til geimveranna síðan, en eitthvert sannleikskorn hlýtur að hafa leynst í þessu þar sem "alvöru vestrænni fjölmiðillinn DV staðfesti frétt Moggans:

" "Einn pilturinn öskraði af skelfingu. Geimveran leit á hann og pilturinn þagnaði samstundis og gat sig hvergi hreyft. Augu verunnar voru glóandi," segir í fréttinni. Þá er því lýst hvernig geimverurnar fengu sér göngutúr með vélmennni sér við hlið.
"Geimveran bar stóra skammbyssu sér við hlið. Hún beindi byssunni að 16 ára dreng sem hreinlega hvarf. Hann kom aftur í ljós þegar geimverurnar héldu á brott" segir í sovéska dagblaðinu."

Verslunarmannahelgin er jafnan árshátíð þeirra sem eru á bandi andskotans og fylkist skríllinn út úr bænum útúrdrukkin og dópaður til að "stunda illt". Gunnar í Krossinum er ekki í þessum dæmda hópi og gerði Pressunni, sálugu, grein fyrir athöfnum sínum verslunarmannahelgina 1992:

"Á laugardeginum naut ég kyrrðar í bænum á meðan þeir sem illt stunda fóru út úr bænum að svala fýsnum sínum. Um kvöldið fór ég á samkomu hjá Krossinum."

Svona á að gera þetta. Lögreglan reyndi auðvitað,eftir fremsta megni, að halda aftur af fýsnabelgjunum og gekk Björn Halldórsson, þáverandi yfirmaður fíknó, fram af mikilli hörku og var um tíma e.k. Eliot Ness okkar Íslendinga, þar til hann beitti fyrir sig tálbeitunni Steini Ármanni og tókst um leið næstum að eyðileggja mannorð ágæts leikara. Málið var gert upp í gömlu Pressunni:

"Kanski verður Birni hugsað til þess í hremmingum sínum að síðast þegar lögreglan reyndi að nota tálbeitu til að koma lögum yfir meintan sakamann þá slapp glæponinn en löggan missti vinnuna."

Svo mörg voru þau orð og ekki stýrir Björn fíknó í dag.

Fólk sem er áberandi í fjölmiðlum og þjóðlífinu árum saman hverfur sem betur fer af og til af sjónarsviðinu og hleypir öðrum athyglissjúklingum að. Pressan tók í árslok 1992 saman lista yfir þá sem hurfu það árið og voru þessir þar á meðal:

"Velgjörðarmaður ótýnds almúgans, Jóhannes í Bónus, hvarf líka á árinu, en menn vita þó hvert hann hvarf. Hann hvarf inn í aðalkeppinautinn, Hagkaup."

"Sverrir Hermannsson hvarf endanlega inn í Landsbankann á árinu og virðist sem langri yfirlýsingagleði hans sé loks að linna."

"Sjálfsánægði háskólarektorinn fyrrverandi, Sigmundur Guðbjarnarson tók upp fyrri iðju, sumsé að leita ensíma dag og nótt. Hins vegar hefur enginn leitað hans eða álits hans, nema kannski Steingrímur Hermannsson sem hvarf mörgum sinnum á árinu.

Þarna hljóp Pressan svolítið á sig og var fullfljót að dæma Denna og Sverri úr leik, en karlarnir hafa sjaldan verið ferskari Sverrir hefur undanfarin ár rifið kjaft sem aldrei fyrr og Steingrímur gerði "major comeback" með ævisöguþríleik sínum.

Lesendabréf DV eru endalaus uppspretta skemmtilegheita, enda að margra mati besta síða þessa harðsnúna alvörufjölmiðils. Hér lýsir Sigrún Einarsdóttir draumförum sínum eftir að hafa farið í bíó að sjá eina ferskustu bófamynd síðustu ára:

"Í Regnboganum er nú verið að sýna myndina Svikráð (Reservoir Dogs) og vil ég eindregið ráða fólki frá því að sjá þessa kvikmynd. Þarna er svo mikið ofbeldi að ég hef aldrei séð annað eins og er þó búin að sækja kvikmyndahúsin í Reykjavík í áratugi. Myndin tilheyrir einhverri kvikmyndahátíð sem þarna
stóð yfir en Svikráð er ógeðslegasta mynd sem ég hef séð og í kjölfar sýningarinnar fékk ég martröð."

Allir Íslendingar sem meika það í útlöndum eru risar á sínu sviði, líka Kristján Jóhannsson, þó ÁS hafi leyft sér að draga það í efa á síðum Pressunnar 1993. Hann var hins vegar bara að ráða í umhverfi stórtenórsins og flaskaði á að sækja ekki álitið til meistarans sjálfs:

"Það fékk líka efahyggjumann eins og mig til að efast um allt húllumhæið í kringum Kristján þegar ég sá hverjir héngu fyrir utan búningsklefann hjá honum á Metropolitan. Ég sá ekki betur en þar væri Hörður Sigurgestsson meðal annarra. Miðað við allt tilstandið hefði maður búist við einhverju af
Getty- eða Onassis-stærðargráðu, - að minnsta kosti var sá síðarnefndi
þekktur fyrir ást sína á óperusöngvurum. Brjóstvit mitt segir mér að ef forstjórar lítilla skipafélaga hanga fyrir utan einhverjar dyr þá eru smástirni þar fyrir innan."

Magnús Skarphéðinsson hefur löngum fengið að líða fyrir skoðanir sínar, verið keyrður niður á hjólinu sínu á Laugaveginum og hæddur og spottaður hvar sem hann drepur niður fæti. Andúðin á Magnúsi birtist hins vegar í sinni sorglegustu mynd þegar dauður svanur var hengdur á útidyrahurð Magnúsar. Magnús taldi í fyrstu að hér væri hinn mannelski svanur Kári á ferðinni og á meðan menn trúðu því harmaði öll þjóðin illvirkið, en þegar í ljós kom að um óbreyttan svan var að ræða varð öllum sama, nema Magnúsi.

"DAUÐUR svanur var hengdur við útidyr heima hjá Magnúsi H. Skarphéðinssyni, baráttumanni fyrir dýrafriðun og náttúruvernd, í fyrrinótt og festur við hræið miði með hótunum í garð Magnúsar. "Þetta er það óþverralegasta sem ég hef séð. Svanurinn er alfriðaður fugl og það er óþarfi að láta hann gjalda
þess ef menn hafa eitthvað út á mig að setja," sagði Magnús í samtali við Morgunblaðið. Rannsóknarlögregla ríkisins hefur málið til meðferðar en ekki er vitað hver var að verki."

Fylgirit Pressunnar til skamms tíma, Gula Pressan, var yndislegt fyrirbæri sem skrumskældi atburði líðandi stundar og setti þá fram í spaugilegu ljósi. Þó "fréttirnar" væru oftast svo ýktar að ekki nokkrum heilvita manni datt í hug að trúa þeim læddust stundum með frásagnir sem gætu hafa átt sér stoð í raunveruleikanum:

"Samkvæmt heimildum Gulu Pressunnar reyndi Davíð Oddsson forsætisráðherra að
fá Jón Sigurðsson viðskiptaráðherra til að beita áhrifum sínum til að fá lottótölum frá síðasta laugardegi breytt. Samkvæmt heimildum blaðsins kannaði Jón málið en hætti síðan við það.
Ástæðan mun vera sú að málið var talið hafa of mikið fordæmisgildi. GP hefur heimildir fyrir því að Davíð hafi lagt mikla áherslu á að Jón yrði við þessari beiðni, þar sem félagi hans og vinur Hrafn Gunnlaugsson var aðeins með þrjár tölur réttar á laugardaginn. Það hefði því nægt Hrafni ef
Jón hefði látið breyta tveimur tölum.

Íslenskir útvarpsmen eiga það til að brenna út hraðar en gæðabensín. Jón og Gulli þóttu einu sinni fyndnir en álitsgjafar Pressunnar höfðu þetta um þá félaga að segja 1993:

" "Hrútleiðinlegir, sjálfumglaðir monthanar." "Vond útvarpsmennska sem virkaði kannski einhvern tímann er löngu orðin klisja." "Dæmi um það sem útvarpsmenn eiga ekki að vera. Samband við hlustendur situr ekki í fyrirrúmi heldur þeir sjálfir og ætlast er til að hlustendur fylgist með því spenntir sem þeir hafast að, hvort sem það er að kitla hvor annan í klofinu, sitja uppi í Eifelturni eða þeir eru staddir í Los Angeles að gera sig merkilega." "

Hið beitta fréttablað DV hefur jafnan gefið fréttum af mannlífinu gaum og rækt þá skyldu sína af stakri prýði. Þessi frétt gæti verið beint úr smiðju Eiríks Jónssonar en þó ótrúlegt megi virðast þurfti ekki yfirheyrsluséníið Eirík til að fá húsmóður í Grafarvoginum til að segja frá undarlegri sjónmengun sem hún og níu ára dóttir hennar urðu fyrir þegar þær brugðu sér út í búð snemma morguns.

"Við vorum að koma út úr búðinni þegar við rákumst á drenginn þar sem hann stóð og var að fróa sér eins og ekkert væri. Mér brá við að sjá þetta og kallaði til hans en hann hélt bara áfram og virtist fá ánægju út úr því hvað við vorum sjokkeraðar. Maður á síst von á svona eldsnemma á morgnanna þegar
maður röltir, nývaknaður út í búð."

og svo fleyg ummæli Ástríðar Guðbrandsdóttur um Morgunblaðið í hinni mögnuðu Gulu Pressu:

"Morgunblaðið er öruggt og þægilegt og veitir mér fullkomið frelsi," sagði Ástríður Guðbrandsdóttir yngismær. "Mogginn er stundum aðeins of þykkur, en hann er aldrei óþægilegur. Ég vei að ég get verið fullkomlega örugg með Morgunblaðinu."

Þjóðarsál á barmi taugaáfalls
Á Íslandi búa u.þ.b. 270 þúsund rithöfundar, kverúlantar og fjölfræðingar sem vita allt betur en aðrir og eru alltaf tilbúnir að láta ljós sitt skína og leiðbeina náunganum. Þetta þjóðareinkenni hefur endurspeglast einna best í Þjóðarsálinni á Rás 2, auk þess sem DV hefur verið kjörinn vettvangur fyrir þessar týpur árum saman, einna helst á lesendasíðum og í leiðurum. Kíkjum á nokkrar yfirlýsingar og undarlegar meiningar sem birst hafa á prenti síðustu árin:

"Jæja, pabbi nú stend ég einn", þessi ódauðlegu orð mælti Haraldur pólfari í símann við pabba sinn, í fyrra, þegar hann horfði á eftir ferðafélaga sínum Ingþóri yfirgefa sig á leið þeirra á Norðurpólinn. Haraldur hélt göngunni áfram einn og komst á áfangastað og hélt m.a. sönsum í einverunni með því að spjalla við sjálfan sig og ímyndaða samferðarmenn.

Halldór Vigfússon, sendibílstjóri, átti fastan sess bæði í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni og í Þjóðarsál Rásar 2. Þegar landsmálin voru ekki tekin fyrir reyndi hann að miðla okkur hinum af nánum kynnum sínum af verum á öðrum hnöttum: "Ég var að spjalla við frænku mína á mánudaginn sem dó ung. Hún á heima á björtum hnetti og gróðurfarið er frábært og ilmur af blómum í loftinu. Hún var stödd á risastórri stjörnusambandsstöð þar sem tugþúsundir einstaklinga voru samankomnir." (Pressan. 1995).

Allir vildu Lilju kveðið hafa og Djöflaeyjunna skrifað. Einar Kárason ku að vísu hafa fært hana í letur en Þórarinn Óskar Þórarinsson, hirðljósmyndari Stuðmanna með meiru segist hafa talað hana inná segulband: "Einar Kárason situr í Berlín og hagar sér eins og Nixon: neitar að láta segulbandsspólurnar af hendi. (DV. 1999). Einar vildi hins vegar ekkert kannast við það að vera skúrkur í viðtali við DV: " Ég hef aldrei heyrt aðra eins vitleysu. Þetta getur ekki verið satt."

Valdimar kvótabani missti sig í helgarviðtali við DV og setti Ingibjörgu Sólrúnu og Davíð Oddsson á stall með stærstu nöfnum mannkynssögunnar á 20. öld: "Davíð og Ingibjörg Sólrún eru ekki hótinu betri en Hitler, Stalín, Mussolini og Idi Amin. Þetta er allt sama manngerðin en þau hafa ekki forsendur til að haga sér eins sem betur fer." Oflofið átti víst að vera háð, en misskildist eitthvað og Valdimar sá að sér og baðst afsökunar á öllu saman.

Gunnar í Krossinum hefur hins vegar aldrei þurft að taka neitt aftur, enda í beinu sambandi við máttarvöld æðri bæði Davíð og Ingibjörgu. Hann er jafn róttækur og beittustu rithöfundar gyðinga fyrir 4000 árum. Gunnar kom árið 1995 í Pressunni með þessa þörfu ábendingu um hvernig siðmenntað fólk á að umgangast hvort annað, auga fyrir auga og allt það: "Þá ætti tvímælalaust að taka upp dauðarefsingu og lögleiða í okkar dómskerfi vegna þess að í dag er engin hæfileg refsing til fyrir glæpi af þessu tagi (kynferðisglæpi). Það þarf að aga þjóðfélagið, svo stemma megi stigu við ofbeldinu og kenna fólki að vera siðmenntað í umgengni hvað við annað."

Annar innblásinn leiðtogi, Össur Skarphéðinsson reyndi að rannsaka vegi guðs í DV árið 1995: "Framsókn lofaði kjósendum næstum öllu milli himins og jarðar og sennilega ekki á færi annarra en Jesú Krists að efna það allt saman." Bróðir hans Magnús er líka með munninn fyrir neðan nefið og sendi MR-ingum þessa skemmtilegu pillu í DV árið 1995 þegar til stóð að mála Latínuskólann við Lækjargötu: "Ég er þeirrar skoðunar að ekki eigi að mála hina gömlu aðalbyggingu MR við Lækjargötu. Í fyrsta lagi vegna þess að ég tel að þessi krumpaði og aldni viður lýsi best uppeldis- og kennsluaðferðum sem viðhafðar eru í þessu helsta musteri borgarastéttarinnar á Íslandi."

Nóg af fagmönnum í nöldrinu í bili. Við skulum gefa lesendum DV lausan tauminn og líta á rjómann af skoðunum þeirra árið 1995: S.K.S. var mikið niðri fyrir eftir að hafa farið í erfidrykkju: "Erfidrykkjur, a.m.k. hér í Reykjavík, eru að verða hvimleiðar og hinn mesti ósiður að auki, þrátt fyrir góðan hug aðstandnenda með þessum boðum. Og brauðterturnar. Það er grátlegt að sjá akfeitar kellingar hrúga þessu á disk og kökum og rjómatertum þar á ofan og rogast með þetta í sætin."

Árni Guðmundsson sá líkt og flestir Íslendingar í gegnum samsæri pólskra súkkulaðibruggara: "Ég hef keypt og etið Prins póló síðan ég var barn og það í miklum mæli. Nú er komið nýtt á markaðinn en það er bara ekki sama Prins pólóið og áður, að mínu mati. Þetta nýja er þynnra og þéttara og mér sýnist það bara vera eins og hvert annað "súkkulaðikex" og fellur inn í þann fjölda tegunda sem er á markaðnum. Það gamla gerði það ekki. - Auk þess sem varla er möguleiki að opna þetta nýja."

Kynsvall hinna ríku og frægu hefur oftar en ekki gengið fram af okkur hinum og þegar Hugh Grant nældi sér í vændiskonu var Geirþrúði allri lokið: "Ég get ekki orða bundist eftri þessa uppákomu vestur í Hollywood þar sem heimsfrægur breskur leikari, Hugh Grant að nafni, fékk sér vændiskonu til liðs við sig. Hugh þessi er greinilega stórbilaður að haga sér svona. Enginn fullkomlega heilbrigður maður myndi láta sér detta í hug að kaupa sér blíðu hjá vændiskonu. Þetta framferði leikarans er með öllu óskiljanlegt og sérstaklega í ljósi þess að hann á gullfallega unnustu." Aðrir gátu hins vegar ekki fengið nóg af ævintýrum hins dagfarsprúða Breta og "blaðalesandi" skrifaði: "Nú virðist fjölmiðlafárinu vegna ástarlífstilburða Hugh Grants og Divine Brown á hinum frjálsa markaði verða lokið. Sjálfur tel ég aldrei of mikið fjallað um slíka hluti og vil síður sætta mig við að snúa mér aftur að lestri um Pamleu Anderson og Sharon Stone. Skrifið meira og komið með nýjustu fréttir af þessu hitamáli."

Tónskáldið Sverrir Stormsker skrifaði skarpar kjallaragreinar í DV árið 1995 og komst þar m.a. að því að kvennaráðstefna SÞ væri með öllu tilgangslaus: "Ofbeldisfullir hlýranærbolaharðjaxlar úti um allan heim hætta ekki að boxa eiginkonur þó að kjaftaklúbbur á vegum sameinuðu þjóðanna hafi komist að þeirri niðurstöðu að slíkt athæfi nái bara ekki nokkurri átt."

Ámundi Ámundason, altmuligmaður sá í gegnum lygavef íþróttakappans O.J. Simpson árið 1995 og efaðist ekki eitt augnablik um sekt hans: "Ég mundi segja að hann væri sekur. Mér finnst réttarkerfi Bandaríkjanna gersamlega hafa brugðist. Það er út úr korti að halda níu mánaða réttarhöld og svo eru einhverjir menn í kviðdómi, sem ekkert hafa til brunns að bera, og segja að hann sé saklaus eftir stutta fundarsetu. Því miður er ég ekki eins myndarlegur og Simpson og yrði örugglega dæmdur sekur ef ég færi til Bandaríkjanna.

Heiðar snyrtir lenti í meiriháttar hremmingum á Akureyri þegar heimamaður tók af honum vafasamar ljósmyndir og dreifði þeim svo á Internetinu. Heiðar bað aðdáendur sína afsökunar og gerði málið upp í innilegu viðtali við HP: "Hafi ég sært svona illa blygðunarkennd þessa manns álít ég að hann hefði heldur átt að biðja mig að fara af svæðinu í stað þess að ljósmynda mig í bak og fyrir, að mér forspurðum og án þess að ég vissi nokkuð af því."

Ólafur Skúlason lennti einnig í neðanmittishremmingum og stórheykslaðist á því, árið 1996, að "vestræni alvörufjölmiðillinn" DV skyldi greina frá ásökunum tveggja kvenna um að hann hafi misboðið þeim kynferðislega: "Ég er hneykslaður á DV að birta þessa frétt og vísa henni á bug. Þetta er ekki hluti af þeim raunveruleika sem ég bý við. Ég hef talað við umræddar konur og það er allt. Þetta er ósannur áburður."

Regína Thorarensen fréttaritari DV komst að því árið 1996 að sjálft Morgunblaðið sé einn helsti hjónadjöfull landsins: "Morgunblaðið er alltof stórt og þungt blað sem eykur á hjónaskilnaði fólks. Blað allra landsmanna á að taka sér til fyrirmyndar blaðið Dag-Tímann. Því ágæta blaði er skipt í tvennt. Hjón geta bæði lesið saman Tímatuskuna því hún er í tvennu lagi."

Fátt er jafn leiðinlegt og innantómt og stúdentapólitíkin, en árið 1996 reyndu þeir Þórarinn Einarsson og Kári Þór Samúelsson að gera hana aðeins fjörlegri en húsfund í Asparfellinu með framboði Haka. Þeir útskýrðu m.a. málið í aðsendri grein í Morgunblaðinu: "Hingað til hefur stúdentapólitík ekki snúist um neitt og hefur hún bara verið til lýðskrums og leiðinda. Það er varla réttlætanlegt að trufla nám stúdenta með þvílíkri lágkúru. Hér með er því lýst yfir að sandkassastríði Röskvu og Vöku er lokið."

Bent Scheving Thorsteinsson gafst upp á málaferlum og húsfundum í "millablokkinni" Efstaleiti 10-14 og flutti til Flórída. Hann kvaddi Íslendinga á síðum DV árið 1996: "Því miður eru hér 6 til 7 aðilar sem tröllríða húsinu, ráða öllu og hafa gert gert það frá því að þeir fluttu hér inn. Svo er framkoman í okkar garð ákaflega tuddaleg. Við erum ekki velkomin hjá þessu liði sem ræður í húsinu."

Höfuðpáfi nöldurseggjanna, Jónas Kristjánsson hefur stýrt DV um árabil. Grípum í lokin niður í nokkrum innblásnum leiðurum hans, þar sem hann vísar okkur villuráfendunum veginn: "Að þessu sinni völdu Bandaríkjamenn milli tveggja óhæfra forsetaefna. Niðurstaðan varð, að þeir kusu siðferðilega vanþroskaðan mann. Sem reynslan sýnir, að snýst eins og vindhani eftir aðstæðum hverju sinni, en hafði að þessu sinni mun betur smurða kosningavél." (DV. 1996).

"Disneylöndum fjölgar og fólk skiptist í fylkingar eftir gosdrykkjum eða boltaliðum. Á meðan reyna einstaklingar og dagblöð að halda uppi vitagagnlausri umræðu um fiskveiðistjórnun, ríkisrekstur landbúnaðar og önnur atriði, sem geta ráðið úrslitum um velferð fólks". Þetta hafði Jónas að segja um ástandið 1996 og ef eitthvað er að marka hann nú þá stendur DV eitt eftir í umræðunni um mál sem varða velferð okkar. Holdafar er t.d. eitt af þessum málum: "Offita er orðin að besta markaði undralyfja. Lífshættir nútímans stuðla að offitu, en fegurðarmat nútímans krefst hins gagnstæða. Spennan milli raunveruleika offitunnar og ímyndar spengileikans reynist mörgum óbærileg. Þeir sjá ekki aðra leið en undralyfin. (DV. 1996).

Árni Johnsen brást ekki aðdáendum sínum fremur en endranær í Kastljósinu og Íslandi í dag. Eyjabelgingurinn síður en svo rokinn úr honum þó hann sé orðinn svoldið grár og gugginn eftir atganginn síðustu 10 mánuði. En lætin hafa víst, samkvæmt söguskýringum Árna, verið lítið annað en móðursýki fjölmiðla og skúbbgraðra hlandpressumanna. Ótrúlegt að öll þessi móðursýki og rætið slúðrið skuli ekki hafa verið leiðrétt í hinni löngu og tímafreku lögreglurannsókn. En það er svo sem allt í lagi þar sem Árni mun hreinsa sig af þessu öllu fyrir dómi. Fat chance!

Árni slapp bærilega frá Íslandi í dag og tókst næstum að gera sig að píslarvætti og hefur sjálfsagt náð einhverjum samúðarstigum hjá pervisnum smásálum. Eva Bergþóra og Marshalinn voru of upptekin af því að þvælast fyrir hvoru öðru til að geta saumað almennilega að honum og hrakið bullið. Ég er enn að reyna að ná því hvernig þau gátu klikkað á að bauna Moggasvikamyllunni á "mannlega þingmanninn" sem þurfti að gerast sjálftökumaður launa af því það er svo þreytandi og leiðinlegt að sækja það sem manni ber í gegnum ranghala kerfisins. Með forsendur Árna að vopni ættu kassadömur í Hagkaupum, sem hafa stungið á sig einhverjum 5000 köllum, að geta farið fram á sýknu, þar sem það vita það auðvitað allir að starf þeirra er ekki metið að verðleikum í launaumslaginu. Sjálftaka launa er héðan í frá ekkert annað en eðlileg sjálfsbjargarviðleitni. Magnað!

Það er þó hætt við að Árni hafi misst öll samúðarstigin í Kastljósinu hálftíma síðar enda voru móttökurnar þar öllu hressilegri. Hinir aumkunarverðu Innherjar á vísi.is eru þegar byrjaðir að syngja sama gamla falska sönginn sinn um að Kristján Kristjánsson og Eva María séu ekki starfi sínu vaxin. Þessir sjálfskipuðu sérfræðingar um íslenska fjölmiðlun eru flestir "cluless morons" sem væri hollast að hugsa stundum áður en þeir byrja að þenja sig.

Kristján og Eva eru hetjur kvöldsins. Þau stóðu gallhörð á sínu og spurðu réttra spurninga. Það er ekki þeim að kenna að maðurinn svari eins og fífl, enda skiptir það ekki höfuðmáli. Hann afhjúpaði sig engu að síður sem annað hvort fífl eða forhertan skúrk. Spurningarnar þeirra og taktíkin skiluðu því árangri þó þau hafi ekki barið einhverjar ægilegar játningar upp úr manngarminum með hafnarboltakylfum. Þessir innherjakverúlantar sem væru flestir best geymdir í símanum hjá Sigurði G. Tómassyni hafa sjálfsagt aldrei þurft að reyna að fá stjórnmálamenn, eða skúrka úr viðskiptalífinu, til að svara spurningum gáfulega og segja satt og rétt frá. Davíð Oddsson segir t.d. aldrei meira en hann ætlar sér að segja, alveg sama hvernig Egill Helgason, Sorri Már Skúlason, Guðrún Gunnarsdóttir, Eva eða Kristján djöflast í honum. Það stoðar því lítt að skrifa það alltaf á þáttastjórnendur þó mál séu ekki brotin til mergjar í beinni útsendingu á hverju kvöldi, enda ættu áhorfendur að hafa þann lágmarksþroska sem þarf til að greina hræsnina og bullið frá því sem máli skiptir og skilja um leið að þessir gaurar komast alltaf upp með að svara með hálfkveðnum vísum.

Kristjan og Eva voru bara alls ekki að klikka í kvöld og hröktu kallinn smekklega út í horn. Þau náðu að hleypa honum upp þannig að hann gerði sér mestan óleik sjálfur. Hann réðist að þeim með sínum margrómaða ruddaskap og hroka og í stað þess að leggjast niður fyrir honum móðguðust þau og svöruðu fullum hálsi. Það var t.d. bara snilld þegar þau ákváðu að slíta samtalinu og Eva hugðist kveðja "fórnarlambið" með þessari kvikindislegu spurningu: "Hefur þú sagt allt sem þú þarft að segja Árni?" Tónninn var háðskur og lúkkið á henni var kúl. Eva rúlar. Sérstaklega þegar hún er reið.

Samspil Kristjáns og Evu var einnig yfirvegað og smart. Þau skiptust á að koma hvoru öðru til varnar, þannig að þegar Árni byrjaði að drulla yfir Evu fyrir að vinna ekki heimavinnuna sína og hún virtist verða sorrý, kom Kristján eins og sannur töffari og brytjaði ruddan í spað. Skömmu síðar snerist dæmið við og Eva hamraði á Árna þegar Kristján bakkaði í vörn. Ég horfði einu sinni á tvo píranafiska éta gullfisk og þeir fóru eins að. Stilltu sér upp í sínu horninu hvor og skiptust á að sækja og þreyta fórnarlambið. Á rétta augnablikinu lögðust þeir svo á eitt og tættu ræfilinn í sig. Eva og Kristján voru auðvitað ekki svona vond og blóðþyrst enda hefur Árni séð um að tæta sig í sundur sjálfur, frá því mál hans komst í hámæli. Nema auðvitað að þetta sé allt fjölmiðlunum að kenna.

RÚV hefur nú þegar hafnað ásökunum Árna og stjörnublaðamaður DV, Reynir Traustason, hlýtur að gera slíkt hið sama, nema auðvitað að að fyrstu fréttir Reynis af málinu hafi allar verið byggðar á slúðri, uppspuna og lygum. Fjölmiðlar hafa þá mikið á samviskunni sé það rétt að með störfum sínum hafi þeir afvegaleitt þjóðina og embætti Ríkislögreglustjóra með þeim afleiðingum að saklaus maður missti æruna og þingsæti og stendur nú frammi fyrir 16 röngum og ósönnum ákæruatriðum og gæti þurft að dvelja í fangelsi eftir að dómsmorð verður framið á honum.

Árni sagðist í Kastljósinu rétt vera að byrja. Ballið er líka rétt að byrja og hann gæti hugsanlega reddað öðru gúrkusumarinu með heimskupörum sínum. Já og gangi Birni vel í borgini eftir að þessi skjólstæðingur hans lagði blessun sína yfir sjálftöku launa og lögbrot. Þessi forherðing og siðblinda verður væntanlega sjálfkrafa skrifuð inn í persónulýsingu hins dæmigerða sjálfstæðismanns, þó greyin séu upp til hópa ekkert verri en meðal framsóknarmaður eða aðrir kjötkatlasukkarar yfirleitt.

Jesúdagur á morgun. Lof sé Drottni! Halelúja! ekki sný ég baki við Ísraelsríki og guði mínum þegar ég get fengið að drekka kippu af bjór í friði í miðri viku án þess að hafa áhyggjur af morgundeginum. Já svona by the way, ég er að myndast við að blogga, myndi aldrei reyna það edrú enda var ég að skoða mig um á netinu og get ekki betur séð en að það séu tómir fávitar sem blogga. Nema auðvitað ástækær eiginkona mín á anna.is og séníið hann Jónas.

Það er alveg satt þetta með að enginn hringi eða tali við mig. Eiginkonan er búin að blokkera mig út á MSN og þessi Halldór sem kallar sig vin minn sagðist orðrétt taka veðurfréttirnar fram yfir mig og er farinn að glápa á Family Guy frekar en að tala við mig. Bömmer.

The office was empty again. No leggy brunettes, no little girls with slanted glasses, no neat dark men with gangster´s eyes. I sat down at the desk and watched the light fade. The going away sounds had died away. Outside the neon signs began to glare at one another across the boulevard. There was something to be done, but I didn´t know what. Whatever it was it would be useless. Finnst rétt að byrja bloggið í noir stemningu og stel þessu því frá meistara Chandler (Raymond, ekki Bing fávitinn þinn). Nobody would call me again. Not now, not this time. Perhaps not ever.

just checking