Það er bíóvika í gangi núna. Tók mig tæplega hálft ár að endurnýja gagnrýnandapassann minn þannig að ég hef a lot of catching up to do og fer í bíó á hverju kvöldi. Amores Perros í gær. Eiginlega of góð til að skrifa um hana. A.m.k. ekki þegar maður er jafn ryðgaður og í litlu formi og ég er um þessar mundir. Ruddist inn á frumsýningu á Varði goes Europe í kvöld. Lá svo mikið á að ég villtist inn í rangan sal og horfði á byrjunina á nýju Kevin Costner myndinni. Hún virðist ætla að vera jafn leiðinleg og trailerinn lofaði, enda var trailerinn sjálfur óklipptur allt upphafsatriði myndarinnar, þannig að ég fattaði ekki nærri strax að ég væri ekki að horfa á trailerinn heldur sjálfa myndina. Ljóti fíflagangurinn. Hvenær ætlar Costner að drullast til að segja starfi sínu sem leikari lausu með sjálfsmorði?

Well. Tókst með aðstoð stelpunnar í poppsjoppunnni að hafa upp á Varða þar sem hann var staddur í Færeyjum. Varði er það sem Sæmi á smurstöðinni myndi kalla undur og eins og allir vita geta undur verið fyndinn og því eru nú til heilar tvær heimildarmyndir um Varða. Það er vel til fundið og sjálfum fannst mér fyrri myndin bara helvíti góð, en ég þreytist fljótt á Varða ekki síst þar sem við deildum kjallara í Hlíðunum einu sinni í tvö ár. Og öllu má nú ofgera. Reykelsi og ljúfir gítartónar og litla lagið hans Varða getur orðið too much. All in all er hann samt auðvitað nice bloke. Fann fyrir meira ónæði af foreldrum hans. Enough of that shit, hér er dómurinn sem ég ætla að birta á bíósíðunni sem ég er að endurlífga. Get ekki gefið henni meira en . Því miður þó ég hafi farið með jákvæðu hugarfari og góðum vilja. Það bara vantar eitthvað. Segjum bara að Kevin Costner hafi tekið hálfa stjörnu af undrinu. Ekki misskilja mig samt. Varði er mynd sem allir ættu að sjá:

Varði í aukahlutverki

Hallvarður Ásgeirsson er sem kunnugt er atvinnulaus tónlistarmaður. Persónu hans og brokkgengum músíkferli voru gerð ágætis skil í heimildarmyndinni "Varði fer á vertíð", sem sýnd var í Sjónvarpinu fyrir einhverjum misserum. Þar lýsti Varði lífi sínu sem samfelldri kúrfu niður á við, allt frá fæðingu, og því munaði hann lítið um að leggjast svo lágt að ganga til liðs við hina ömurlega hallærislegu sveitaballahljómsveit Tópaz. Varði var dásamlega úti á þekju innan um skælbrosandi skítamóralswannabe-in og þessi undarlega týpa í bleikröndóttu buxunum með endalausan hárlubbann og ómarkvissan og svæfandi talandann gerði myndina að hinni bestu skemmtun.

Varði minnir einna helst á hippann Neil úr gömlu "Young Ones" þáttunum og tekst oftar en ekki að vera fyndinn, þó ég verði að ganga að því gefnu, eftir að hafa verið nágranni hans í tvö ár, að það sé óvart. Varði lýsti því að vísu yfir í viðtali á Rás 2 að hann væri að skrumskæla persónu sína í myndunum. Sé það rétt hefur mér aldrei tekist að rekast á hann óskrumskældan. Nóg um það. Varði, skrumskældur eða ekki, er fyrirtaks týpa til að nota í kvikmynd og því hefur verið ákveðið að kýla á framhald og nú leggur Varði land undir fót og reynir að laga sig að erfiðu lífi götuspilarans.

Hugmyndin er góð en ég fæ þó ekki betur séð en að búið sé að fullnýta Varðafígúruna og hann verður aldrei sá burðarbiti sem hann var fyrir fyrri myndina. Það kemur þó varla að sök þar sem Varði rekst á hvern kynlega kvistinn á fætur öðrum á flakki sínu og virkar nánast normal á köflum í samanburði við flippaða götuspilarana sem bera myndina uppi. Persóna Varða er því töluvert til baka og hann verður e.k. leiðsögumaður um tíu Evrópuborgir. Þar hittir hann sjóaða götuspilara, sem eru allir djúpvitrir heimspekingar og slá endalaust um sig með morknum viskukornum úr óteljandi bíómyndum og miðlungsgóðum skáldsögum. Feiti fasistinn Brjálaði-Steve, sem á slatta af andlegum tvíburum hér heima, er áberandi skemmtilegastur, ásamt farandþungarokkaranum Paul. Topp performer með háleit markmið sem eru dæmd til að verða að engu. Kúl týpa. Gargið í honum, eitt og sér, er næg ástæða til að sjá myndina og kaupa diskinn með tónlistinni. Við kynnumst þessum gaurum í gegnum samtöl þeirra við Varða sem hefur oftast lítið annað til málanna að leggja annað en "humm", "ha" og "tja".

Myndin færir áhorfandann sem sagt litlu nær Varða sjálfum en opnar skemmtilega sýn inn í hinn harða heim götuspilarans og þrátt fyrir einbeittan vilja og þrautseigju atvinnuleysingjans gefst Varði upp og heldur heim á leið, sem undirstrikar sjálfsagt hversu speisaðar og ólseigar týpur það eru sem endast í þessum bransa, sem gengur víst allur út á það að flýja skipulagt smáborgaralífið, en strúktúr þess hentar víst konum betur en körlum og því eru karlar í meirihluta í stétt götuspilara. (Þetta með konurnar og strúktúrinn er sjálfsagt verðugt viðfangsefni fyrir Júlíu Kristevu og Bríeturnar, en þetta er alveg nýr vinkill: Konan fílar sig í strúktúrnum en karlarnir eru orðnir andstrúktúralistar og jaðarfyribæri??).

Höfundur myndarinnar, Grímur Hákonarson, segist ekki gera ráð fyrir að Varða myndirnar verði fleiri, en hann geti hugsað sér að nota Varða sem aukapersónu í leiknum myndum. Varði fór sem sagt öfugan hring miðað við undrin Jay og Silent Bob. Hann byrjaði í sinni eigin mynd en kemur til með að enda sem "sidekick". Það fer honum þó sennilega jafnvel betur og því er full ástæða til að bíða spenntur eftir því að hann hengslist inn í næstu mynd Gríms með geitaskeggið, voldugan lubbann og gítarinn á bakinu.

| 1:08 |

komment

skrifa komment

Muna upplýsingar?

Nafn :


Netfang:


URL:

Komment:



Do you hate spam?

Tell me, yes or no.