Þriðjudagur, 28. maí 2002
Hélt í alvörunni að ég væri að reykja síðustu sígarettuna mína í hlénu á Apocalypse Now!: Redux í gærkvöld. Ljóta sjálfsblekkingin. Þó maður sjái sig tilneyddann til að hætta vegna heilsubrests og versnandi fjárhags er ekki hægt að ætlast til þess að maður geri þeð eftir að hafa farið svitastorkinn og taugaveiklaður í gegnum Víet-Nam alla leið til Kambódíu með hinum eitursvala töffara Martin Sheen, síreykjandi og drekkandi við ýmsar kúl aðstæður. Það verður varla flottara en að vera drullufullur í skítugu hótelherbergi í Saigon, liggja á bakinu og stara á viftuna í loftinu snúast og hlusta á Morrison kyrja "The End" á meðan þyrlur steikja fallega skóga upp úr napalmi. Hætti eftir helgina, þegar ég verð búinn að hrista af mér malaríuna og paranojuna.
Martin Sheen er eitursvalur í myndinni en það breytir engu um það að Harvey Keitel átti að leika Willard en bjáninn hann Coppola rak hann og af því Coppola er ekta fífl gerði hann Keitel útlægan frá Holliwúdd í 20 ár. Trúiði mér. Fyrstu tvær Godfather myndirnar og "Apocalypse Now!" voru heppni. Maðurinn er bjáni.
Þessi lengda útgáfa á "Apocalypse Now!" á stóru tjaldi í kvikmyndahúsi er engu að síður hreinlega einstök upplifun. Vel valin tónlistin nýtur sín í botn og rímar fullkomlega við kröftugt og útpælt myndmálið. Það er öllum sem telja sig hafa vit eða áhuga á bíómyndum nauðsynlegt að gera sér ferð niður í Háskolabíó og slást í för með Martin Sheen til helvítis. Maður finnur nánast lyktina af hitanum, svitanum og dauðanum. Þetta er magnað stöff. Algjör Schnilld.
"Apocalypse Now!", á mydbandi, er í minningunni frekar langdregin og illskiljanleg mynd sem lifir á nokkrum ógleymanlegum atriðum, sem bera vitni um snilligáfu hins ótrúega mistæka og nánast misheppnaða manns Francis Ford Coppola. Það kemur því skemmtilega á óvart að þessi lengda og endurbætta útgáfa er síður en svo langdregin, heldur stendur hún sem heilsteypt og magnþrungin mynd um ógnir styrjalda og almenna heimsku og firringu mannskepnunnar. Þetta er eiginlega miklu meira en bara bíó. Samspil tónlistar og myndmáls svínvirkar, eins og fyrr segir, og ekki spillir svo fyrir að samtölin eru alveg dásamleg á köflum og leikhópurinn er í toppformi.
Sheen er geðveiskislega flottur. Margfalt meiri töffari en synir hans Charlie og Emilio. Robert Duvall er frábær sem brimbrettabrjálaður geðsjúklingur sem slátrar Víet-Nömum við undirleik Wagners og fitubollan Marlon Brando er kyngimagnaður sem Kurtz . Persóna Kurz leggur auðvitað alla myndina í einelti þó hann birtist ekki fyrr en í lokin og það var því eins gott að Sheen skyldi hitta fyrir slíkan þungaviktarmann að leiðarlokum. Minni leikari hefði getað gereyðilegt fund þessa tveggja manna, sem eru báðir dauðir að innan með sótsvört hjörtu.
Tónlist "The Doors" hefur aldrei og verður aldrei notuð betur í kvikmynd. Jim Morrison gefur tóninn í upphafi þegar hann raular "The End" yfir napalmsprenginum og ekkert annað er framundan en geðveiki, eyðilegging og dauði. "The End" er svo blastað yfir mann aftur þegar atburðarásin nær hámarki í lokin með tilheyrandi áhrifum. Þetta er stórkostleg kvikmynd. Mynd um svo miklu meira en þetta hvimleiða Víet-Nam stríð, en öll snilldin breytir því þó ekki að lokaþáttur "Blackadder goes forth" er og verður besta stríðsádeila sem fest hefur verið á filmu.
