Föstudagur, 24. maí 2002
Jæja. Snúum okkur að þessum svokölluðu persónunjósnum á kjörstað. Það er svo sem ekkert nýtt að íhaldið planti einhverjum nördum, sem hafa ekkert betra við líf sitt að gera en að snuddast í kringum flokkinn, með spjaldskrár inn á kjördeildir. Þetta lið sperrir svo eyrun og tínir nöfn kjósenda jafn óðum út úr spjaldskránni um leið og þeir mæta til að nýta kosningaréttinn. Spjöldin fara svo niður í Vallhöll þar sem fleiri nördar taka saman lista yfir þá sem hafa kosið og komi upp sú staða að nöfn einhverra gamalmenna sem eru líkleg til að kjósa D skjóta ekki upp kollinum á blaðinu er rokið í símann, hringt í viðkomandi og athugað hvort hann sé á lífi og við fulla heilsu. Sé það tilfellið er viðkomandi bent pent á að hann sé að gleyma að kjósa flokkinn sinn og það verði kominn bíll að sækja hann eftir 5 mínútur og skutla honum á kjörstað.
R-listinn hefur eitthvað verið að amast við þessu og klagað í Persónuvernd. Þetta er auðvitað ótrúlega bjánalegt af vinum mínum til vinstri, sérstaklega í ljósi þess að þeir hafa legið á listum yfir nöfn þeirra sem greitt hafa atkvæði á utankjörfundi. Þá dauðlangar sem sagt til að gera eins og Sjálfstæðisflokkurinn; senda her manns til að hnýsast á kjörstað og hringja í líkleg atkvæði og drífa þau á kjörstað. R-listinn getur þetta bara ekki af þeirri einföldu ástæðu að hann á ekki mannskap og bílaflota í þetta. Ergo: Það eru færri fórnfúsir og flokkshollir múlasnar til vinstri en hægri. En í stað þess að vera bara keikir og klárir og flottir hlaupa vinstrimennirnir út um allt með klögumál og óhreina samvisku. Þeim væri nær að hegða sér eins og alvöru vinstri menn. Eins og ég.
Fyrir ótrúlega mörgum árum voru bæjarstjórnarkosningar í Kópavogi. Ég var á lokaárum í grunnskóla og þar sem ég hafði ekkert að gera á kjördag rölti ég niður á kosningaskrifstofu Sjálfstæðisflokksins í Hamraborginni og bauð fram aðstoð mína. Ég sveik sem sagt allt sem ég trúði á þá og ákvað að gefa íhaldinu nokkrar klukkustundir úr lífi mínu. Ég var sendur beint á kjörstað í þá Víghólaskóla, nú Menntaskólann í Kópavogi, og þar sendur inn í kjördeild númer eitthvað þar sem mín beið borð, stóll og kassi með flettispjöldum með nöfnum allra kjósenda á svæðinu. Ég byrjaði samviskusamlega að hlusta og plokka út nöfn í fallega og jafna bunka. Eftir rúman hálftíma var mér farið að leiðast þófið og samviskan var farin að naga mig. Mitt í leiðindunum og angistinni fékk ég það snjallræði að byrja að rugla stafrófsröðinni í spjaldskránni með þeim augljósu afleiðingum að sá sem myndi leysa mig af ætti ekki nokkurn möguleika á að halda í við straum kjósenda og gæti þar af leiðandi ekki stundað þessar njósnir með sóma. Vinstri hjartað sló hægar og mér leið ótrúlega vel þegar úttauguð húsmóðir, hliðholl Sjálfstæðisfloknum, kom móð og másandi að leysa mig af klukkustund síðar. Ég yfirgaf svæðið sæll og glaður og hef ekki haft neitt með Sjálfstæðisflokkinn að gera síðan. Fyrir utan það að ég fæ enn móral af og til út af aumingja konunni sem hefur vonandi farið á taugum þegar hún fór að blaða í spjaldskránni.
Þessi langa og leiðinlega saga úr æsku minni hefur tilgang. Hún segir nefnilega vinstri mönnum allt sem segja þarf um njósnir á kjörstað. Í stað þess að væla eiga þeir að láta eins og alvöru vinstri menn og stunda byltingarkenndan skæruhernað. Það er algjör óþarfi að öfunda Sjálfstæðisflokkinn af nördahjörðinni og því síður að hlaupa eins og væluskjóða og klaga hrekkjusvínið fyrir að gera það sem þeir vilja sjálfir gera. Það á bara að setja saman litla skæruliðasellu og láta liðið gerast sjálfboðaliða fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Dreifa þeim á kjördeildirnar og rústa njósnaneti Sjálfstæðisflokksins innan frá. Ekki orð um það meir.
Byltingin lifir! (...og Che líka).
