Með kvefpest á Coldplay

ort fyrir margt löngu....

Mér leiðast fjöldasamkomur alveg ferlega og veit nú ekkert hvort það er vegna þess að ég er feiminn eða bara illa við fólk almennt, en hvað um það, mér var boðið á tónleika með einhverju bresku bandi sem heitir Coldplay. Ég er auðvitað orðinn ansi gamall og út úr en átti þó eitt súpergott lag með bandinu á MP3 í tölvunni minni og taldi mig hafa heyrt eitthvað fleira fínt með þeim á Radíó-X, þannig að ég sló til þó ég væri illa haldinn af hálsbólgu og hausverk. Ég var nú samt ekkert mikið að flýta mér á staðinn, þar sem ég vissi að Sálin hans Jóns míns ætti að hita upp og af þeirri sveit er nú alltaf gott að missa. Þegar ég kom í Höllina voru Maus að klára en mér skylst á viðstöddum að þeir hafi verið góðir. Svo stóð ég álengdar og fylgdist með einhverjum njólum stilla upp græjum og þvælast með snúrur á sviðinu. Mér fannst ég vera algerlega út úr kortinu inann um allt glaða unga fólkið með bjórinn sinn; sætar stelpur, flott málaðar í þröngum bolum og toppum með svaka klíviggi, með álappalega, sljólega og asnalega greidda gaura í eftirdragi. Magnað að vera ungur.

Og svo byrjaði Sálin. Kræst. Mér leið strax betur þegar ég komst að því að eitt hefur a.m.k. ekki breyst síðan ég var ungur; Sálin er enn þá örugglega jafnversta hljómsveit landsins. Mér er það enn hulin ráðgáta hvað þeir voru að gera þarna? Það virtist enginn vilja hlusta á þá og fólk streymdi úr öllum áttum í bjórsöluna, þannig að sjálfsagt hefur þetta verið útpælt markaðstrix, hjá tónleikahöldurunum, til að tryggja góða bjórsölu . Meira að segja ég, veiki maðurinn, átti svo bágt með að standa undir þessu gauli að ég varð að fá mér einn bjór. Sálin var hins vegar ekki lengi á sviðinu og upphófst þá mikil bið eftir hinum tignu bresku gestum og þegar þeir loksins létu sjá sig á sviðinu ætlaði allt um koll að keyra og þrátt fyrir að vera geðvondur, mannfælin og veikur held ég bara að ég hafi skilið hvað svona tónleikar snúast um. Það var eitthvað magnað í loftinu þegar ljósashowið byrjaði og Coldplay hóf spilið.

Þetta er greinilega hörku gott tónleikaband. Þeir eru auðvitað ekki jafn þéttir og Rammstein og ekki með neitt geggjað show í gangi, en spiliríið var þétt og Chris Martin er greinilega fantagóður söngvari og var jafnvel betri en í stúdíóupptökum. Hann var í góðu stuði og fannst greinilega voða gaman að vera að spila á Íslandi, en sá þó ástæðu til að geta þess að þeir sem vildu fá aðra "Ramstín" tónleika yrðu fyrir vonbrigðum, en það væri samt magnað að vera á stað þar sem "Ramstín" spiluðu eina vikuna og svo kæmu svona "horaðir hvítir strákar" þá næstu. Nú er ég ekki vel að mér í Coldplay fræðum en sveitin spilaði víst nýtt og eldra efni í bland og allt hékk þetta vel samann og var bara helvíti gott og kunnugir segja mér að nýja efnið sem sveitin tók gefi góð fyrirheit um næstu plötu sem þeir byrja að taka upp í október. Það ætlaði auðvitað allt að verða vitlaust þegar þeir spiluðu "Yellow" og álíka mikið gekk á þegar "Trouble" byrjaði og þá varð ég voða glaður, enda loksins komið þetta snilldarlag sem ég á í tölvunni minni og eiginlega eina ástæðan fyrir því að ég hafði ákveðið að mæta í Höllina.

Þetta voru sem sagt fyrstu tónleikarnir sem ég fer á ef ég tel það ekki með þegar EGO opnaði Villta Tryllta Villa fyrir tæplega 100 árum. Ég er ekki svona tónleikatýpa og þetta verða því að öllum líkindum fyrstu og síðustu popptónleikarnir sem ég fer á, nema svo ólíklega vilji til að Duran Duran heiðri landið með nærveru sinni. Coldplay hefur þó ekkert að gera með þetta, enda var sveitin þrælgóð og ef ég hefði verið heill heilsu og hefði getað drukkið eins og fimm bjóra hefði ég örugglega getað hoppað og skoppað með unglingunum, en eins og svertinginn í Leathal Weapon segir: "I´m too old for this shit".