Við Kolla eigum það sameiginlegt að hafa verið býsna óvægin í gagnrýni okkar á feimna rithöfundinn sem skrifar Stellubækurnar. Höfundurinn virðist hafa fengið útrás fyrir bælda gremju sína í garð Kollu með því að draga upp skopmynd af henni í Morðinu í Sjónvarpinu, láta dópsmyglara táldraga hana, gera hana að burðardýri og lenda illa í tollinum. Gagnrýnandinn fékk svo makleg málagjöld. Stella gat ekki bjargað henni og hún fór saklaus í fangelsi og til hennar hefur ekki spurst síðan.
Ég er auðvitað ekki jafn mikið átorítet í þessum bransa og Kollan en eins og fyrr segir hvarflaði það að mér við lestur síðustu Stellubókar, Morðið í Alþingishúsinu, að ég fengi þar minn skerf. Þar kemur nefnilega til sögunnar blaðamaðurinn Tóti Tittur sem starfar á Fréttanetinu - aðalslúðurmiðli landsins. Miðillinn er að sjálfsögðu á hausnum og endar í eigu feðgana vondu Hreins og Auðólfs. Sjálfur hef ég unnið á tveimur netmiðlum sem mega muna sinn fífil fegurri og annar þeirra vísir.is var lengst af í eigu feðganna Sveins og Eyjólfs og hinn Pressan var lengi vel öflugasti slúðurmiðill landsins.

"Nei, fjandakornið, þeir hljóta að láta smástrákan fjúka á undan mér. Að minnsta kosti Tóta Titt."

"Tóta Titt? Er hann smælki?"

"Já, bæði uppi og niðri."

Gamli blaðahundurinn Máki fræddi Stellu þarna um Tóta Titt. Feðgarnir kaupa svo Fréttanetið á sinn klassíska hátt og Máki er rekinn:

"Og ég var ekki einu sinni búinn að taka saman dótið mitt þegar Tóti Tittur kom skælbrosandi og sagðist eiga að taka við af mér", hrópar hann í símann. "Hugsaðu þér bara, sá óhæfi lúði orðinn ritstjóri. Og það fyrsta sem hann gerði fyrir nýju hluthafana var að henda fréttinni minni út af Netinu og biðjast afsökunar á skrifunum. Sá verður ekki lengi að rústa það álit sem fréttanetið hefur meðal almennings."

Svo mörg voru þau orð og skyldleikinn með okkur nafna mínum nokkur. Þetta með smælkið niðri vakti upp ákveðnar grunsemdir hjá mér um að ég hefði kannski einhvern tíma sofið hjá hinum dularfulla höfundi Stellubókanna? Hringurinn hefur þó ekki þrengst til muna enda stend ég enn við þá kenningu mína um að þetta sé komplexaður MR-ingur á sextugsaldri. Hann gæti hafa hitt mig í sundi og við erum því engu nær að góma Stellu með þessum pælingum.

Ég kannast við að vera Tóti, tittur og blaðamaður en rétt eins og Kolla er ekki í steininum fyrir smygl þá er ég ekki heldur þekktur fyrir að taka út fréttir og biðjast afsökunnar. Lærði það af Hrafni þegar við vorum á Pressunni að maður lætur ekki undan og tekur burt viðkvæmar og áhugaverðar fréttir sem enginn annar þorir að birta. (Sko! Hún er þarna enn) En annars passar þetta allt.

Hvað feðgana hennar Stellu varðar er þetta þó nánast alveg kýrskýrt og trúlega á það eftir að koma upp úr kafinu að hún er kröfuhafi í einhverjum af FF gjaldþrotunum. Þessar lýsingar birtust að minnsta kosti örugglega í Viðskiptablaðinu ekki alls fyrir löngu og hafa nú ratað lítið breyttar inn í skáldskap hennar:

"Auðólfur yngri er dæmigerður pabbastrákur í íslensku viðskiptalífi," svarar Máki. "Hann hefur unun af því að leika djarft með peninga sem aðrir hafa aflað. Hann lærði að hreykja sér í erlendum viðskiptaháskólum og kom inn í fjölskyldufyrirtækið með látum."

"Hann beitti sér fyrir útþenslu í allar áttir, stofnaði og keypti ný fyrirtæki, en það æði var fjármagnað með hlutabréfaskiptum og erlendum og innlendum lánum og þegar botninn datt úr markaðinum lentu þeir í alvarlegum vandræðum með þessa spilaborg sína."

"Já, ég trúi jafnvel að þér gangi illa að innheimta hjá þeim [segjum tveir maður]. Sumir spá því að Auðólfi takist að leggja fjölskylduveldið í rúst, það er að segja það sem Hreinn hefur ekki þegar komið fyrir á öruggum stöðum þar sem enginn getur snert eignirnar."

Jahá, Fjandsamleg yfirtaka hvað? Stella gerir þetta miklu betur en Bogi.

Veit ekki með kenningar mínar um sjálfan mig,enda algert nóboddí við hliðina á þessu fína fólki en hvað það varðar segi ég bara I rest my case... eins og mamma.