Fimmtudagur, 05. desember 2002

Stella Blómkvist er mætt með enn eina bókina og enn er fólk að geyspa golunni í öllum helstu valdastofnunum landsins, fyrst var framið morð í Hæstarétti, þá Sjónvarpinu og nú Alþingishúsinu, vonandi ekki í Skálanum nýja Blöndal myndi ekki fíla það.
Anyway! Það er ekkert leyndarmál að bækur Stellu um Stellu eru ekki minn cup of tea og ég sýni því fullan skilning að viðkomandi skuli ekki vilja skrifa undir nafni.
Margir hafa verið nefndir til sögunnar. Stefán Jón Hafstein var grunsamlegur á tímabili en hann hefur svarið Stellu af sér, Árni Þórarinsson hefur lengi verið suspect, einhver nefndi félaga Hrafn Jökulsson í þessu sambandi sem er auðvitað alveg crazy.
Afhjúpun Sorppressunnar breytir svo engu um það að skemmtilegasta kenningin sem ég hef heyrt hingað til er að þetta sé Davíð Oddsson en þá erum við auðvitað komin á X-Files levelið.
Því hefur líka verið haldið fram við mig að Stella sé kona á miðjum aldri. Ég hafna því alveg. Stella er karlmaður í kringum fimmtugt, remban skín í gegnum textann og þetta funheita lessukynlíf Stellu minnir afskaplega á kynóra gamalmennis eða Presleys.
Hvað um það. Þegar ég rakkaði síðustu bók Stellu niður vildi ég meina að hún væri sjoppubókmenntir í sama klassa og Morgan Kane og Ísfólkið og ætti því ekki að koma út innbundinn, enda um ekta kiljustöff að ræða (í verstu merkingu þess orðs - gamla ameríska pulpið er nefnilega literatúr).
Það gleður mig því að tilkynna það hér og nú að Stella sjálf (hver sem hún er) og útgefandi hennar hafa tekið mig á orðinu og nýja bókin er í kilju. Þetta breytir öllum forsendum og ég bíð spenntur (eða þannig sko) eftir að lesa Morðið í Alþingishúsinu.
Skelli svo þreföldum Jack Daniels í glas, geri munngælur við hann og misnota hann með ísnum áður en ég kyngi honum, treð mér svo í bleika latexið og fer á djammið að húkka gellu. Eins og mamma.