Þriðjudagur, 03. desember 2002
Er alveg í brjáluđu skapi. Gćti haft eitthvađ međ ţađ ađ gera ađ jólin eru orđin skuggalega nálćg. Ţoli ekki jólin. Andfélagsverurnar Fúsi froskagleypir og Trölli, sem einmittt stal téđum jólum, voru hetjur mínar í ćsku og mér verđur alltaf hugsađ til ţeirra í sumarlok ţegar IKEA byrjar ađ jólaskreyta og svo aftur í desember ţegar jóladagatal Sjónvarpsins fer í gang og lélégustu útvarpsstöđvarnar byrja ađ blasta fokkings jólalögunum around the clock og gefa ţannig Eiríki Haukssyni og Bó endalaus tćkifćri til ađ marinera hlustendur upp úr sterkrydduđum leiđindum.
Eins og ţetta sé ekki nóg ţá lagđist ég í veikindi um helgina. Sömu pest og fyrir rúmum mánuđi. Ţađ er ekkert réttlćti til í ţessum heimi. Fjórfaldur koníak, tvisvar sinnum tvöfaldur espressó extra og kúbuvindill á föstudaginn náđu ekki ađ bjarga heilsunni og ţetta hefur fariđ versnandi síđan. Morkiđ.
