Þriðjudagur, 03. desember 2002

Ákvað í kvöld að hætta að vera veikur. Mind over matter og allt það bullshit. Gleypti prósakkið mitt og sturtaði í mig Saga Medica Angelica hvönninni sem snillingurinn Steinþór , frændi minn, bruggaði. Náttúrustöff hefur að vísu aldrei vikrað fyrir mig, fyrir utan tóbak, áfengi og kaffi. En þetta skal duga. Þetta er víst kraftaverkalyf og miklu betra en ginseng. Upp, upp mín sál og allt ógeð.
VARÚÐ: Lyfið er ekki ætlað fólki undir 18 ára og fyllibyttum og brennivínssjúklingum er bent á að þetta er áfengt og getur kengfellt menn aftur inn á VOG.
Hef ég minnst á það að ég á útistandandi laun út um allar trissur. Verð örugglega sestur að í bjálkakofa á Tunglinu að rækta lúpínur og bökunarkartöflur áður en dómstólar greiða úr svikamillu feðganna fræknu og maður fer að sjá eitthvað af peningum úr gjaldþroti Fréttablaðsins ehf. og Strikpeningarnir eru sjálfsgagt enn lengra í burtu.
Djöfull má maður vera vangefinn að vera blaðamaður. Álíka heimskulegt og að vera málaliði eins og Groo (sjá mynd). Við erum ekki ósvipaðir sko. Hann berst fyrir borgun (NOT) og ég skrifa(ði) fyrir borgun (NOT). Hann notar sverð og ég nota stílvopnið og þó penninn sé sagður máttugri en sverðið erum við báðir á hausnum og förum úr einni vinnu í aðra án þess að sjá krónu. Það er eitthvað rotið við þetta.