Hear the words I sing,
War's a horrid thing,
So I sing sing sing,
ding-a-ling-a-ling.

- Private S. Baldrick.

Jæja, þá fer stríðsmánuðurinn að byrja og því ætti öllum að vera hollt að skreppa út á næstu almennilegu leigu og taka Black Adder Goes Forth (Þetta er auðvitað til uppi í bókaskáp á öllum betri heimilum). Lokaþáttur seríunnar, Goodbyeee , er án efa besta og stríðsádeila sem hefur verið fest á filmu (Saving Private Ryan bliknar í samanburðinum við þennan einfalda sjónvarpsþátt).

Black Adder sjálfur dregur vitleysuna saman í eina setningu:
"We've been sitting here since Christmas 1914, during which millions of men have died, & we've advanced no further than an asthmatic ant with some heavy shopping."

Einfeldningurinn Baldrick toppar þetta svo auðveldlega með geggjaðri tillögu sinni:
"Why can't we just stop, sir? Why can't we just say, "No more killing; let's all go home"? Why would it be stupid just to pack it in, sir, why?"

Fór og fékk mér rauðvín í Forsetahöllinni á Bessastöðum. Ólafur og Dorrit tóku í hendina á mér, heilsuðu mér etc. Verðlaunin komu sjálfsagt engum á óvart en allt fór þetta vel fram þrátt fyrir að forsetinn hafi sagt fólkinu að láta eins og það væri heima hjá sér. Elítan er kannski svona dönnuð?

Ég var sendur heim úr vinnunni í hádeginu til að fara í bessastaðagallann. Fór þangað síðast í götóttum gallabuxum og peysu. Það þykir víst ekki til eftirbreytni. Flestir sem voru tilnefndir í fagurbókmenntadeildinni voru svo bara í einhverjum svörtum mótmælastuttermabol. EIR var að vísu eiginlega búinn að sjá þetta fyrir og þegar hann talaði mig í diskógallann benti hann mér á að Tom Cruise getur mætt í snjáðum gallabuxum á verðlaunaafhendingu en það þýðir ekki að dauðlegir menn geti leyft sér það.

Hékk svo í vinnunni til 22 þannig að ég nennesseggi.

Örn hinn ógurlegi var á Hlemmi, með ferskt glóðarauga, í gær með sjóndapra kallinum og prótókollmeistara gengisins, sem þolir ekki dónaskap og þarf því alltaf að vera að skamma Örn. Það virtist allt vera fallið í ljúfa löð og sá gamli var alveg búinn að jafna sig á djöfulganginum sem var í vígamanninum fyrir helgina. Hann var með e.k. vísi að gleraugum. Gott ef það voru ekki þau hin sömu með slatta af teipi.

Flýtti mér að pakka saman og forða mér úr vinnunni þegar liðið safnaðist saman fyrir framan sjónvarpið að horfa á einhvern handboltaleik. Maður sleppur þó ekki svona auðveldlega þegar íslensk þjóðarsál sameinast í tilgangslausu múgæsingarkasti. Lýsingunni var blastað í botni í strætó. Merkilegt að dagsdaglega þarf maður að rembast við að hlusta á fréttirnar, síðdegisútvarpið og Spegilinn um borð í strætó en þegar Samúel Örn byrjar að öskra þá fyrst er hækkað. Hélt svo áfram að hlusta á lýsinguna upp allan stigaganginn heima en veit þó ekkert hvernig fór.

Enginn hefur krafið mig um skýringar á því hvers vegna ég þarf að kjósa Sjálfstæðisflokkinn í kosningunum í vor, þannig að ég ætla að skýra málið.
Einhverju sinni eftir langvarandi sukk og svínarí var ég rekinn að heiman og átti ekki afturkvæmt þrátt fyrir að bót og betrun væri lofað. Brá því á það ráð að bjóða konunniminni að saga af mér hægri handlegginn til að sanna ást mína. Henni fannst það nú hrökkva skammt og fór þess í stað fram á að ég lofaði að kjósa Sjálfstæðisflokkinn það sem ég ætti eftir ólifað. Þyngri refsingu gat hún ekki hugsað sér og það er líklega rétt að stærri fórn getur maður ekki fært fyrir ástina.

Játaði mig endanlega sigraðan í dag og keypti Græna kortið. Þ.e.a.s. klinkið kláraðist og ég varð að kaupa kortið með Euro. Fékk skelfilegt flassback þegar konan í glerbúrinu stimplaði kortið og upplifiði aftur gömlu angistina sem var daglegt brauð þegar ég tók 7una upp á bensínstöð.
Sú martröð endurekur sig varla ef marka má DV sem heldur því fram að bensínafgreiðslumenn séu að deyja út.
Voðalega vita þeir lítið um aumingjaskap íslenskrar þjóðar. Það er langt þangað til sá helmingur hennar sem er vanur að láta stjana við rassgatið á sér fer að geta afgreitt sig sjálfur með eldsneyti. DV verður löngu horfið af sjónarsviðinu áður en síðasti bensínafgreiðslumaðurinn leggur upp laupana.
Olíufélögin sjálf munu sjá til þess þar sem þau viðhalda aumingjaskapnum í þjóðinni með því að keyra allan sinn áróður á þjónustuþvaðri sem verður svo til þess að viðskiptavinurinn fyllist slíkum ofmetnaði og hroka að hann telur sig yfir starfsfólkið á bensínstöðvum hafinn og veður uppi með frekju og yfirgangi (jafnvel þegar hann er bara að kaupa Lottó og klámblöð) þar til einhver dæludúdinn snappar og stingur 20 tommu skrúfjárni í hausinn á einhverri frekjunni.
Þjónustan er það sem allt snýst um og olíufélögin keppa í þjónustustigum en ekki verðlagningu og almenningi svo talin trú um að þetta sé allt launakostnaður og breytist ekki fyrr en vélar hafa alfarið leyst bensínkallana af hólmi.
Búllsjitt.

Rambaði inn á Dagbókarbrot Þórs Steinarssonar þegar ég var að kasta rekunum á Bloggi dauðans. Þór er greinilega ekki galinn og lætur það ekki trufla sig hvaðan ég fæ drykkjupeninga (það er þó kannski rétt að geta þess að ég er hættur að drekka þessa dagana og er því ekkert nema goðsögn um gamla fyllibyttu) um þessar mundir. Við þekkjumst víst líka úr bókmenntafræðinni. Kem honum að vísu ekki fyrir mig, enda þekki ég engan úr bókmenntafræðinni, en sé ekki ástæðu til þess að rengja hann þar sem hann lýsir mér sem "lóner af guðs náð". Falleg orð og sönn.
Nóg um það hann setur mig í flokk með einhverjum sem hann kallar snillinga. Sá þó bara einn á listanum sem er pottþétt snillingur en það er nafni minn og fyrrum vinnufélagi totil.com.
Tóti Leifs er últra kúl, þrælsniðugur og skrópaði í kaffiboð með Gunter Grass þegar sá var hérlendis síðast. Hann bregður upp skemmtilegri mynd af fyrrum vinnustað sínum í dag:

Á þeim tíma var maður að skila illa hekluðum html-síðum í einhverja yfirborgaða database-tölvuhjassa sem litu ekki einu sinni á þetta áður en þeir hentu þessu í loftið. Þessir gæjar voru að fá allt of mikið borgað, drukku sig undir tölvuborðið um helgar og tóku engum tilmælum yfirleitt.

Ég fæ ekki betur séð en hann bregði hér upp ljóslifandi mynd af gamla vísi.is. Svona var þetta a.m.k. stundum í Þverholtinu. Allir undir borðum og Bakkus við völd.

Já, við erum snjallir Tótarnir:

Enn bætist í tenglasafnið. Eftir að hafa sinnt minni máðarlegu heimsókn inn á pallah Hundapabba, mundi ég eftir Þórarni Þórarinssyni blaðamanni á Samfylkingarblaðinu. Þórarinn er að sjálfsögðu snillingur (þó hann vinni á Samfylkingarblaðinu) og þar sem við þekkjumst, eða réttara sagt þekki ég hann, fer hann rakleiðis inn á listann. Við Þórarinn sátum nefnilega saman í bókmenntafræðinni á sínum tíma. Þórarinn er lóner af guðs náð og því tókust ekki með okkur kynni, en maður veit aldrei hvað gerist.

Annar Þórarinn á að fara inn á listann. Hann er Leifsson og grafíkmaster. Ég hef áður minnst á Tótal hér á síðunni og þarf ekkert að endurtaka það. Hann bætist nú í hóp snillinga.

Sigurður Sigþórsson, uppfinningamaður á Tunguhaga í Fljótsdalshéraði, hefur að eigin sögn fundið upp eilífðarvél sem framleiðir rafmagn án þess að nota neina utanaðkomandi orkugjafa.
Ég átti ágætt spjall við uppfinningamanninn um daginn en hann er öryrki, með gamalt grunnskólapróf, og hefur unnið að hönnun vélarinnar í sjö og hálft ár. Hann er frekar leyndardómsfullur þegar kemur að vélinni sjálfri þar sem hann hefur ekki sótt um einkaleyfi og vill því sem minnst um gerð hennar segja.
Hugmyndin að vélinni er eldri en svo að hún sé eitthvert viðbragð við virkjunar og orkumálum fyrir austan en uppfinningamaðurinn segir þó að ef það er hægt að gera eina vél sé að sjálfsögðu hægt að gera margar og vélin gæti því komið í stað virkjunar þó hann hafi nú aðallega ætlað henni að leysa kola- og olíukyndingu af hólmi.

Sigurður segir það vissulega rétt að vélin gangi þvert á öll viðtekin lögmál en segir hana engu að síður virka og bætir því við að hún sé afar einföld að gerð. Hún er "algerlega umhverfisvæn" og ekki mjög stór. Það er hins vegar dýrara að framleiða eina vél en margar og Sigurður segist þurfa á stuðningi að halda til að ljúka við frumeintakið sem kostar um 2,5 milljónir í framleiðslu.
Hann hefur fengið samanlagt rúma milljón í styrki frá Iðntæknistofnun, Byggðastofnun og fleirum. Hitt hefur hann fjármagnað með lánum. Hann er búinn að reyna við alla sjóði á Íslandi og segist vera kominn hringinn. Hann hefur meðal annars sótt um styrk hjá Landsvirkjun en þar fékk hann þau svör að Landsvirkjun tæki ekki þátt í nýsköpun.

Ég hef alltaf vanið mig á það að gefa rónum sígarettur þegar þeir gefa sig á tal við mig og sníkja, enda fátt illa stöddum mönnum jafn gott og tóbak. Þeir hafa alltaf verið litlu fegnir og þakkað vel og mikið fyrir smókinn. Eitthvað virðist þetta vera að breytast. Ég gaf að minnsta kosti vígamanninum Erni, þvoglumæltum og margnefbrotum, sígarettu á Hlemmi á föstudaginn og hlustaði á nokkrar sörgarsögur úr lífi hans. Gleymdi að vísu að bjóða honum eld og fékk því að heyra það að ég væri argasti dóni, ekki bætti úr skák þegar hann ákvað það að ég væri lögga í júníformi (það þarf nenfilega að hreinsa heiminn af öllum sem ganga í júníformum því þeir hafa allir gert einhverjum eitthvað illt. Sjálfur varð hann fyrir því óláni þegar hann var 9 ára að löggan skaut hundinn hans á færi og eftir það hefur "hann brotið upp alla peningakassa sem hann hefur séð og fellt margan vígamanninn.").
Aldrei þessu vant var Fjarkinn bara 2 mínútum of seinn þannig að ég slapp með skrekkinn. Verra var hins vegar að gamall og súrrandi drukinn félagi hans var illa á sig kominn á Hlemminum. Örn vildi meina að það væri ekki vegna drykkju og krankleika heldur fyrst og fremst vegna þess að hann væri með kolvitlaus gleraugu og yrði að fá ný. Erni fannst það vera hið mesta þjóðráð að við félagarnir; hann og dóninn ég, redduðum manngarminum nýjum gleraugum og til þess að leggja áherslu á mikilvægi þessa tók hann gleraugun af þeim gamla og mölbraut þau. Illu heilli hafði ég ekki tök á því að redda gleraugum klukkan sex á föstudagskvöldi, ekkert frekar en önnur kvöld og stökk því um borð í Fjarkann áður en gleraugun mín urðu að stríðsskaðabótum. Sá gamli ranglaði um nánast sjónlaus, Örn gargaði einhverja vitleysu og félagi þeirra söng Bítlalög fyrir græna ruslatunnu.
Lífið á Hlemmi er ekki fyrir hvaða aumingja sem er.

Hvernig fer þetta svo allt fram?

Bónusmellan sem kallar sig "daman" og olli usla á íslenskum vændismarkaði fyrir skemmstu með undirboðum heldur úti alveg dásamlegri heimasíðu. Það er þó ekki gott að átta sig á hvort síðunni sé ætlað að laða kúnna að eða fæla þá frá. Fer sjálfsagt eftir smekk og neyð manna, en FAQ-inn hjá henni er alveg kostuleg lesning. Þá bendir hún þeim gestum sínum sem kunna bert hold að meta á klámsíðuna www.thehun.com og er svo vel upplýst að hún gætir þess að linka ekki beint yfir á klámið. Það gerðum við á Strikinu á sínum tíma og uppskárum ákæru fyrir að dreifa klámi.
Hef það frá þriðja aðila að Daman kunni þá kúnst að nudda og sjúga býsna vel og þar fyrir utan er hún greinilega með allt á hreinu í netmálum og er svo eðalhúmoristi í ofanálag.

Pétur Pétursson, þulur og sögumaður, sagði mér nokkrar skemmtilegar sögur af langafa mínum Sigurði Einarssyni í Holti í dag. Hann var vitaskuld svolítið blautur, svona eins og gengur og gerist með mig og mína og einhvern tíma skuldaði hann manni pening fyrir víni. Lánadrottininn hitti á Sigurð illa timbraðann, en í því ástandi var hann víst oft frekar viðskotaillur, þannig að hann flæmdi manninn burt með því að segja eitthvað á þessa leið: "Þér eruð meindýr og ég útrými þér strax með því að henda þér út um gluggann, og við erum á fjórðu hæð, ef þér snautið ekki."
Ánægður með kallinn. Verð greinilega að ná mér í fleiri sögur.

Ég las frekar leiðinlega grein í DV í dag um stelpu sem var að hjálpa foreldrum sínum að flytja og fann allskonar ónýtt rusl. Hrærivél og He-Man kalla og svoleiðis. Las þetta nú bara á meðan ég át karamellukleinuhringinn minn af því að He-Man var í fyrirsögninni. Er að vísu allt of gamall til að eiga He-Man dót en finnst alltaf sætt þegar foreldrar passa upp á leikföng uppkominna barna. Og svo var auðvitað Masters og the Universe intróið helvíti gott.

Þessir vitringar sem segjast ætla að fara með Stöð 1 í loftið og hafa verið á leiðinni að gera það bráðum í 2 ár. Sögðust ætla að hafa Sledge Hammer og SOAP á dagskrá. Þolinmæði mín gagnvart þeim er á þrotum og hér með er Markús Örn beðinn um að leysa málið og endurvekja Barða Hamar.

Endurbirti hér gamla minningargrein um manninn:

Ein mesta snilld sem sést hefur í sjónvarpi fyrr og síðar eru án efa þættirnir um lögguna Sledge Hammer, eða Barða Hamar, eins og hann hét í snilldarþýðingu Guðna Kolbeinssonar. Þættirnir toguðu og teygðu þekkta töffara á borð við Dirty Harry og Hunter sundur og saman með beittu háði og frábærum húmor, auk þess sem þættirnir voru sneisafullir af skemmtilegum vísunum í dægurmenningu samtímans, sérstaklega sjónvarp og kvikmyndir. ("Matlock" er t.d. nútímadæmi um heilaþvott í anda "A Clockwork Orange").

Sledge Hammer er snælduvitlaust, ofbeldishneigt karlrembusvín, sem talar við byssuna sýna og ber lágmarksvirðingu fyrir mannréttindum og fyrir honum er ekkert til sem heitir réttarstaða grunaðs manns, enda á hann alltaf í höggi við "slimebuckets" og "scumsuckers". Hann skortir hins vegar ekki sjálfstraustið og leysir hvert málið á fætur öðru með dyggri aðstoða félaga síns, hinnar leggjalöngu Dori Doreau sem þarf oftast að hafa vit fyrir þeim báðum. Yfirmaður hans Captain Trunk er svo með krónískt magasár út af eilífum axarsköftum Barða, sem er reglulega settur á "suspension".

Barði leysir allt með ofbeldi, sem hann telur allra meina bót. Hann lemur og pyntar grunaða og verður þunglyndur ef hann fær ekki tækifæri til að hleypa nokkrum skotum af byssunnni sinni (Amigo) daglega. Hann er með eldflaugavörpu í skottinu á bíldruslunni sinni og lætur sig dreyma um að ráðast inn í Afganistan einn síns liðs.

David Rasche, (vanmetinn leikari sem hefur sést í myndum eins og "Cobra", "Bingo", "That Old Feeling", "Delirious") túlkar Hammer snilldarlega og notar miskunarlaust ýktar Clint Eastwood grettur, skartar Dirty Harry sólgleraugum og er hallærislegri en Hunter í fatavali. Skræpótt bindi, skrautlegir jakkar og mislitir sokkar. Bíllinn hans er svo einnig í Hunter stílnum, handónýtt beyglað rusl, með kúlnagötum út um allt. Rétt er að vekja sérstaka athygli á Rasche í ruslinu "An Innocent Man" með Tom Selleck, en þar leikur hann spillta löggu og rifjar upp alla bestu Hammer taktana: "Read them their rights while I beat them up", o.s.frv.

Þættirnir vísa oft skemmtilega í bíómyndir og sem dæmi má nefna að Hammer drepst í þættinum "Hammeroid" og snýr aftur sem, e.k. RoboCop með rautt blikkljós á hausnum. Þá lendir hann í geðsjúkri grúppíu (sbr. "Play Misty for me"), tekst á við lofthræðlsu í "Vertical" (sbr. "Vertigo") o.s.frv. Þá gerist hann einnig einkaspæjari og hefur þá Humphrey Bogart sér til halds og trausts.

Nöfn þáttanna eru oft tær snilld; "The SPA who loved me", "Suppose they gave a war and Hammer came", "They shoot Hammers don´t they", "Magnum Farce", "Miss of the Spiderwoman" og "Jagged Sledge", og svo mætti lengi telja og þættirnir eru einfaldlega slík snilld að þeir jafnast hæglega á við það besta í bresku grínsjónvarpi og eru svo frábærlega leiknir og snilldarlega skrifaðir að það er hægt að horfa endalaust á þá aftur og aftur og þrátt fyrir að húmorinn sé alls ráðandi í þáttunum þá kraumar bullandi þjóðfélagsádeila undir niðri og skotin á samfélagið eru mjög svo í anda MAD blaðanna.

Þættirnir náðu aldrei almennilegum vinsældum í Bandaríkjunum enda kepptu þeir við ótrúlega vinsælan viðbjóð á borð við "The Cosby Show" og gott ef "Miami Vice" var ekki líka í toppslagnum á þessum árum. Framleiðendur þáttanna gerðu sér því engar grillur um að þátturinn yrði langlífur og létu því Hammer, eins og honum einum er lagið, sprengja kjarnorkusprengju í lokaþætti fyrstu seríunnar. Svo gerðist það bara alveg óvænt að gefið var grænt ljós á annað ár og þá var brugðið á það ráð að láta þá þætti gerast fyrir sprenginguna. "Sledge Hammer: The Early Years" og gefur seinni serían þeirri fyrri ekkert eftir í geðbiluðum og beinskeyttum húmornum.

RÚV sýndi þættina á þriðjudögum klukkan 19:30 og þátturinn höfðaði sterkt til íslenskra eðalhúmorista og Hammer á sterkan "cult" aðdáendahóp hér á landi, þannig að það er ærin ástæða fyrir RÚV að huga að endursýningum, auk þess sem hér er rakið tækifæri fyrir Skjá einn til að slá eina ferðina enn í gegn með því að taka þessa frábæru þætti til sýninga. Það hlýtur að vera hægt að fá þá fyrir slikk.

Ég gæti haldið áfram út í hið óendanlega að lofa "Hammerinn" en læt hér við sitja í bili en vil nota þetta tækifæri til að auglýsa eftir öllum þeim sem höfðu rænu á að taka þættina upp á sínum tíma. Hver einn og einasti er gullmoli og sjálfur á ég haug af þeim og vil endilega "skipta".

Skoðið frábæra heimasíðu tileinkaða Hammer.

Sledge Hammer rúlar, trust me I know what I´m doing.

Hammer semur dauðarokkstexta á staðnum. SCHNILLD

Ármann Jakobsson er einn áhugaverðasti og hressilegasti bloggarinn sem lætur ljós sitt skína í íslenskum afkimum Netheima. Mér þóttu það því váleg ótíðindi þegar ég las það á blogginu hans í morgun að hann ætlaði að feta í fótspor Betu Rokk og leggja bloggárarnar í bát.
Verst af öllu er þó að einföld textarýni og viðbrögð félaga hans á Netinu benda til þess að tilvitnanir í slúðurmolum Fréttablaðs, þess er Ármann gjarnan við Samfylkinguna kennir, ráði mestu um þessa ákvörðun.
Skrif Ármanns um menn, kvikmyndir, sjónvarp og önnur málefni hafa fallið í frjóan jarðveg hér í lastabælinu BadaBing, Iceland og því er hér með lögð fram sú fróma ósk að Ármann haldi áfram þar sem frá var horfið. Það er líka ekkert pönkað að hætta leik þá hæst hann stendur og það bíður upp á alls konar stríðni; uppnefnið Ármann Rokk kemur strax upp í hugann og einhverjir gætu farið að spyrja hvenær bloggbókin Vaknað í Árnagarði kemur út.
Ég er allur af vilja gerður til að stuðla að blómlegri bloggmenningu á Netinu og hef því, sem slúðurstjóri Fréttablaðsins, gefið út einhliða og gerræðislega tilskipun þess efnis að öll skrif og tilvitnanir í Blogg dauðans séu hér með bönnuð.
Mér þykir þó veitubloggarinn friðelskandi, Stefán Pálsson, ganga full langt þegar hann úthrópar félaga minn í Táfýluhorninu, Jakob Bjarnar Grétarsson, slúbbert vikunnar fyrir tilraunir til að hrekja Ármann út af blogginu. Jakob er drengur glaðvær og góður og þó hann hafi rætt töffaraskap og Múrinn við Kolbein unga er ekki þar með sagt að hann vilji dauðhreinsa Internetið af pönki.

Þess ber auðvitað að geta að Internetið er ekkert sérstaklega heppilegur vettvangur til að viðra skoðanir sínar og draumfarir ef maður vill ekki deila þeim með almenningi. Almennt leggur fólk nefnilega þann skilning í notagildi Netsins að það sé einmitt vel til þess fallið að láta á sér bera og rödd sína heyrast. Ef það er ekki málið þá stendur ekkert eftir nema klámið. Ég mun þó virða aðrar túlkunarleiðir og kýs því ekki að setja tengla á þau blogg sem hér hefur verið minnst á. (Hef líka ekki efni á að greiða fyrir tilvitnanir. Frjálsir feðgar og launaskuldir og allt það U know).

Ég missti það út úr mér á morgunfundi um daginn að ég ætti allar 12 tommur sem komið hafa út með breska eðalbandinu Duran Duran. Fékk mikið af undarlegum augnagotum og samúðarfullum hálfbrosum og síðan þá hefur enginn talað við mig. Fyrir utan Stúlkuna sem stelur namminu mínu en hún vill endilega að ég haldi 80´s partý. Magnaður andskoti.
Ég hélt sem sagt í augnabliks heimskukasti að það væri löngu hætt að setja sama sem merki milli söfnunaráráttu og geðveiki og lét það fljóta með plötusögunni að ég kúrði á 79 s.k. Star Wars köllum in mint condition (með vopnum og allt) og hefði meira að segja neitað að selja þá á eBay fyrir útborgun í íbúð þegar konanmín vildi breyta þessari fjárfestingu í peninga. Þessi játning bætti ekki almenningsálitið en sá hlær best sem síðast hlær og síðast þegar ég gáði var gengið á Star Wars köllunum mínum hærra en gengið á bréfum í deCODE.
Félagsleg einangrun mín í vinnunni fullkomnaðist svo í gær þegar þetta helvítis handboltakrapp byrjaði í Sjónvarpinu. Veit ekki hvað það er og er því óviðræðuhæfur. Veit þó að Íslendingar eru aumingjar og þó þeir geti unnið þjóðir sem hafa jafn mikinn áhuga og ég á handbolta þá á skellurinn eftir að koma.

Fuhgedaboutit

Ég lagðist í smá rannsóknarblaðamennsku, eftir að tveir þefvísir blaðamenn, Eiríkur Jónsson og Reynir Traustason voru báðir búnir að spyrja mig að því hvenær fjórða þáttaröðin af Sópranós byrjaði í Sjónvarpinu, og fékk það staðfest hjá erlendu dagskrárdeildinnni að Tóný og co mæti til leiks mánudaginn 24. febrúar.
Fögnuði okkar hér á BadaBing, Iceland verður vart með orðum lýst en það er byrjað að lóða niður súlurnar fyrir flugfreyjurnar, vindlarnir eru í rakakassanum og rauðvínið dregur andann rótt.

Ekki veit ég hvort áhugi Reynis á skipulögðum glæpamönnum hefur eitthvað að gera með það að hann hefur verið kærður fyrir hnýsni (það verður auðvitað geggjað stuð í vinnunni ef Reynir verður dæmdur og fordæmi skapast fyrir því að blaðamönnum verði bannað að vera forvitnir og hnýsast). En þetta er auðvitað bara professional hazard eins og hinn hagmælti Hafliði benti Reyni á; ef maður er alltaf með nefið ofan í hvers manns koppi þá kemst maður ekki hjá því að fá smá skít á það af og til.

Forsætisráðherrann okkar þaulsæti á afmæli í dag. Ég er ekki mikið fyrir stjörnuspeki og afmælisdagakenningar en það er samt svolítð magnað með hvaða heiðursmönnum hann Davíð okkar (55) deilir afmælisdegi. Best af öllu er auðvitað að okkar maður virðist sameina eiginleika allra þessara afmælisdagsbræðra sinna í sjálfum sér.

1962 Jim Carrey er leikari og grínisti, eins og Davíð.
1942 Muhammad Ali var leiftursnöggurboxari og þungaviktarmaður, eins og Davíð.
1931 James Earl Jones er rödd Svartkrulla í Star Wars.
1928 Vidal Sassoon reyndi að hemja hár, eins og Davíð.
1889 Al Capone. Hin bláa hönd bannáranna.
1860 Anton Chekhov var rithöfundur og leikskáld, eins og Davíð.

Endurvann gamlan brandara í vinnunni í dag. Sýnir svo ekki verður um villst að sagan er undarleg hringrás. Þess ber þó að geta að þó menn séu byrjaðir að brosa gengur brandarinn ekki að fullu í gildi fyrr en í kringum 2006.

Afhverju brosa Reyðfirðingar út að eyrum?
Til að fá flúor í tennurnar.

Baul og stuð í Ráðhúsinu í dag þangað til löggan fjarlægði einn mann. Þurfum við að gana í EB til þess að Íslendingar fari að mótmæla eins og menn (eða Frakkar) og sýna ástríðufullar tilfinningar sínar með ofbeldi?

Einver komplexaður aftúrkreystingur og vistmaður á Innherjakleppi viðrar í dag hálf morkna samsæriskenningu sem gengur út á það að ég og geðsjúklingurinn bush séum að stunda hlutabréfabrask. Lykillinn að scaminu er svo víst hversu auðblekktur einfeldningurinn stebbifr er. (Taugaveikluðustu innherjarnir eru á því að kenningarsmiðurinn sé hinn alræmdi og oft á tíðum skemmtilegi RefurLoki. Alveg er mér sama en fyrirbærið stundar það víst að stela nikkum klepparanna og bæta punkti við fyrir aftan. Oft á tíðum skemmtilegur leikur sérstaklega þegar menn leggja sig fram um að stæla stíl viðkomandi punktsleysingja. Þreytist samt ótrúlega fljótt).

Sendandi: organistinn.
Dags: Mið. 15. jan. 2003, 14:51
Efni: Þórarinn Þórarinsson og bush braska

Kunningi minn í bankanum sagði að bush og Toti væru komnir með pottþétt verðbréfakerfi:

Fyrst plata þeir stebba til að hringja inn leggja pöntun á 50000 bréf í t.d. Búnaðarbankanum. Þá hækkar kúrsin almennilega. Um leið segja þeir stebba að setja tímatakmörkun á pöntunina (svona 10 mínútur, þannig að ekki náist að afgreiða hana).

Nokkrum mínútum seinna hringja svo Toti eða bush og selja 10000 bréf í Búnaðarbankanum, sem þeir hafa keypt fyrr um morguninn. Þannig fá þeir ágæt tímalaun fyrir þriggja mínútna vinnu.

Þetta gengur því tæpast upp hér þar sem ég tel víst að hinn eini sanni organisti hafi áttað sig á því að viðskiptavit mitt er svo takmarkað að ég myndi aldrei leggja í bissniss með frjálshyggjubelg á borð við bush og hjartagæska mín og gott uppeldi kemur að sama skapi í veg fyrir að ég notfæri mér einfalda vættis písl að norðan.

Nördar þykja oft úti á þekju og einhver áhöld eru um raunveruleikatengingar þeirra. Það er því snjallræði hjá Ármanni yfirnörd á Múrnum að laga atburði liðinna vikna í íslenskri pólitík að reynsluheimi nörda í leikþættinum Eltum fylgið sem byggir á meistaraverki Lucasar um Stjörnustríð.

Einu sinni, langt, langt í burtu, var flokkur … og þar takast á Svartkrulli, Össi, sem heldur að hann sé formaður, Solla geimgengill, er formaður, líka dóttir Svartkrulla þó hún viti það ekki enn, Einar stórmoffi, fjölmiðlagúrú, Skalla-Grímur, vinstrivíkingur, stundum ósýnilegur ásamt fleiri furðuverum og gestastjörnunni Ellert Skran, lífsþreyttum blaðamanni.

Verkið í heild er greinargóð söguskýring en veit þó ekki á gott ef áfram heldur sem horfir þar sem allir vita að Geimgenglinum tókst að bregða fæti fyrir Svarthöfða í fyrstu atrennu en illmennið kom tvíeflt til baka. Ármann vill örugglega ekki þurfa að skrifa kaflann Svartkrulli strikes back.

Þegar ég tékkaði á LOTR: The Two Towers öðru sinni um daginn fór ég einmitt að pæla í því afhverju virkjunarandstæðingar drægju ekki fram hliðstæðurnar við náttúrsupjöll og fúlmennsku Sarúmans og truntulegri framkomu hans við Entana en sá svo að títtnefndur Ármann var way ahead of me og var búinn að setja samasem merkið milli Sarúmans og Valgerðar Sverrisdóttur á blogginu sínu: "Svo er alltaf svo gaman fyrir okkur sem erum á móti Kárahnjúkavirkjun þegar Entarnir rífa stífluna og eyðileggja allar vélar Sarúmans. Eiginlega er það toppatriðið í myndinni (af mörgum frábærum) — 1-0 fyrir náttúruna. Bara í bíó auðvitað."

Jamm, forsætisráðherraefni VG er í banastuði í áttunda sætinu.

Fann þetta ljóð eftir fyrrum eðalleikarann og boxarann Mickey Rourke í einhverjum sjónvarpsþætti fyrir mörgum árum en hann sneri sér að ljóðlistinni eftir að hafa reynt að kála sér eftir skilnaðinn við Carré Otis, heví dópneyslu, haug af misheppnuðum straight to video myndum og slatta af höfuðhöggum. Alltaf flottur.

Like An Actor With
Amnesia Or A Director
without A Penis,
You make me cry
Like An Orphaned Baboon
Chaned to the Dyke sales Lady
At Bloomingdales
In N.Y.C.
At Cristmas Time.

Fann þessa áður óbirtu snilld eftir sjálfan mig á Innherjakleppnum. Ég er greinilega allur að koma til andlega samkvæmt þessu. Hlýtur að vera þetta auka N í eignarfalli sem ég hef bætt á mig. Allt staðfestir þetta a.m.k. gömlu Lukku-Lákabókaviskuna um að batnandi englum er best að lifa. Og alltaf er nú gambrinn góður.

Innherjaforlagið hefur komist yfir nokkrar servíettur með hrafli snillingsins okkar allra, Þórarins Þórarinsson. Birtast hugsanir hans hér í vandaðri framsetningu magistersins okkar, Stebba;

05.01.03
Ég er enn lifandi, en veit ekki samt hvort ég lifi af daginn á morgun þ.e.a.s þrettándann. Þá þarf ég einmitt að vakna klukkan átta til að vinna í fjóra tíma á dagvinnukaupi. Ég gæti hugsanlega lifað daginn af ef stebbi kemur ekki í heimsókn til mín. Annars er ég búinn að gera lítið annað en að vinna eftir jólin í þeim tilgangi að minnka mínuspeninginn minn. Ég fékk blakkát á gamlárskvöld og ekki var verra að heyra allar slúðursögurnar daginn eftir. Það hefði svo sem verið hægt að ljúga hverju sem er að mér.

06.01.03
Yess!
Viðtalið gekk vonum framar ef miðað er við þann gríðarlega sóðaskap sem einkenndi stemmninguna. Mér fannst ég því eiga það skilið að slappa vel af og er búinn að vera að chilla síðan þá. Það er heldur ekkert auðvelt að slappa svona af. Maður er eiginlega búinn að gleyma því og þess vegna finnst er mér lífsnauðsynlegt að leggja mig núna eftir þessi átök.

07.01.03
Það þýðir ekki að monta sig af einhverju vefsetri og gera svo bara ekki neitt!!! Mér finnst þetta subbulegt í meira lagi og eigandanum og hans afkomendum í þrjá ættliði til ævarandi skammar og háðungar!

08.01.03
Æ, hvað lífið er eitthvað leiðinlegt og þurrt. Ég týndi lífsgleðinni á þriðja vinnudeginum hjá Fréttablaðinu og hef ekki komið auga á hana síðan. Svartnættið hefur hellst yfir mig af meiri krafti en nokkru sinni fyrr. Ekki bætir það heldur úr skák að flestir vinir mínir eru á einhvern hátt útlitslega bæklaðir.

09.01.03
Það er ekki ein manneskja búin að senda mér póst! Ég ítreka að ég er ekki með netföngin hjá neinu ykkar og mér þætti því vænt um ef þið senduð mér póst, þess vegna auðan, bara til þess að ég fái netfangið ykkar!

10.01.03
Þá er búið að taka niður upplýsta Jesús jólaskrautið í gluggann í íbúðinni fyrir ofan mig. Þeir sem misstu af þessu stórmerkilega skrauti er bent á að gera sér ferð upp í Breiðholt um næstu jól.

11.01.03
Ég er búinn að vera sóði dauðans hvað vinnu varðar í dag. Þetta nær ekki nokkurri átt
Mikið afskaplega vildi ég nú að ég gæti skilið það sem stendur hér!

13.01.03
Það er nú alveg merkilegt hvað lítið hefur borið á stebba núna undanfarið bæði á netinu og svo bara hinsegin. Hann er kannski bara að reyna að vera kúl, eins og hann er að reyna það hér!
Djöfull líður tíminn annars hratt þegar maður er í pásu!

14.01.03
Ég var eitthvað að fikta í html-kóðanum á síðunni minni í gær og oink! Allt fór í fokk. Ég tróð því þessu drasli upp til að bregðast ekki aðdáendum mínum út um allan heim. Þetta er samt bara til bráðabirgða.

15.01.03
Ég vildi nú bara nota tækifærið og leiðrétta þann leiða misskilning sem varð til jólahlaðborðinu að þessi gaur hér er ekki ég. Það skal alveg játast að hann er mjög líkur mér og það er í leiðinni líka stórmerkileg tilviljun að hann hafi vakið athygli á sér á jafn hallærislegan hátt akkúrat þegar ég ákvað að fela mig, bara í gamni, einhvers staðar í skipinu.

16.01.03
Mikið afskaplega var þetta slappur vinnudagurdagur hjá mér. Ó mig auman!
Það er kominn nýr ostskeri inn á heimilið og ég hata hann! Það er saumaklúbbur hjá konunni núna en ég er svo að bíða eftir að þær fari svo ég geti horft á Survivor sem mamma tók upp fyrir mig fyrr í kvöld. Annars er frekar gaman að hlusta á bullið í þeim. Áðan voru þær að hlæja að orðinu sperm eins og sjö ára stelpur.

17.01.03
Hvað er málið með öll þessi persónuleikapróf? Jæja, ég tók listaverkaprófið og þetta er niðurstaðan

If I were a work of art, I would be Prehistoric Cave Art.

I am primal and mysterious. Somewhat removed from modern life, I have a powerful ability to evoke wonder and show a sensitivity to nature as well as talents beyond what most people think of me.

18.01.03
Gott að mæta klukkutíma of seint í vinnuna og ná ekki að klára pistilinn af þeim sökum! Ég held ég gæti sennilega ekki verið meira pirraðari. Hvað er þetta mikið svekkjandi? Allavega. . . . .

19.01.03
Gott kvöld hjá mér. Var að koma heim frá afa og ömmu þar sem ég sat og drakk gambra allt kvöldið.

Þau ánægjulegu tíðindi fundust á fréttaruslahaugunum í byrjun vikunnar að þunglyndi stafar bara alls ekki endilega af brengluðum efnaskiptum upp í haus. Ný könnun staðfestir þetta og þykir sýna fram á að vandamálið sé ekki síður félagslegt. Þetta eru slæm tíðindi fyrir mig enda hef ég hingað til huggað mig við það að félagsleg fötlun mín stafaði af þunglyndi en ekki öfugt.
Kvillinn herjar víst helst á þá sem hafa orðið undir í lífinu, bæði í leik og starfi, þannig að þunglyndi mitt stafar fyrst og fremst af því að ég er blaðamaður á skítalaunum og kláraði ekki bókmenntafræðina. Þetta er því miður vandamál sem engar pillur laga og ég þarf greinilega að gera eitthvað sjálfur og taka til í eigin ranni. Varð svo brugðið við þessa opinberun að ég tvöfaldaði lyfjaskammtinn minn og er því kominn á skammdegisþunglyndiskúr, þó ekkert sé skammdegið.
Bömmer.

Eitursnillingurinn Þorsteinn Guðmundsson hefur snúið aftur á Netið en hann hélt á sínum tíma úti hinum kostulega vef g.x.fni.is á Strikinu. Þar var mestur fengur í hljóðsketsunum sem eru margir hverjir gargandi snilld. Þetta efni hefur ekki beinlínis verið aðgengilegt síðustu mánuði en er flest allt saman komið á nýja vefnum. Krypplingurinn er modern classic og Einstæðingurinn sem tantrar jafnast á við það besta frá Ibsen og Strindberg; átakanlegt raunsæi kryddað nettri geðveiki. Einstæðingurinn fór sigurför um netið á sínum tíma og vakti mikla athygli ekki síst hjá dýravinum sem vildu kæra Steina fyrir að teipa kött og bera á hann lotion. Hann kom þá alveg af fjöllum og sagðist ekki hafa vitað betur en tantra væri handayfirleggingar og huggulegheit - kynlíf með ketti var sem sagt ekki hugmyndin. Sketsinn er svo aftur á móti jafn fyndinn hvernig sem á hann er litið.

Þetta var merkilegur dagur í íslenskri fjölmiðlasögu. Morgunblaðsrisinn rumskaði af áratuga blundi og kom út á mánudegi. Hef ekki séð blaðið en hef það fyrir satt að þetta hafi í alvörunni gerst og verði fastur liður framvegis. Magnað.
Þá mætti DV til leiks í svörtum síðdegisblaðsbúningi í dag og fæst nú keypt á litlar 100 krónur svo lesendur geti kynnst því betur. Sérfræðingur á fjölmiðlamarkaði sem ég ræddi við í dag kaus nú að orða það þannig að DV fengist nú á raunvirði. Einkennilegt að breyta ytra útlitinu en hrófla ekki við öðrum síðum. Svona ef menn eru að taka til hjá sér á annað borð.
Fréttablaðið birti svo í dag skoðanakönnun sem mælir Samfylkinguna stærri en Sjálfstæðisflokkinn. Ingvi Hrafn þingforseti á Sögu lýsti því yfir að könnunin væri ein stærsta fréttafölsun Íslandssögunnar. Félögum mínum sem sátu sveittir við símann á laugardaginn var ekki skemmt yfir þessum blammeringum fjölmiðlasérfræðingsins en hver tekur hann svo sem alvarlega eftir þetta.

Eitthvað kom það við kauninn á sumum Innherjum að ég skildi birta stuttaralega greiningu mína á fyrirbærinu. Það er svo sem ágætt og skarplega athugað hjá einum þeirra að ég sé komplexaður ræfill. Það er rétt og ég hef aldrei farið í felur með það enda býsna ánægður með geðveilur mínar og drykkjusýki. Mamma hringdi hins vegar í mig og bannaði mér að skrifa svona og gjöra svo vel að láta rætni og níð eiga sig framvegis. Fór í þunglyndi niður á Tjörn og spjallaði við endurnar. Þær eru sammála mömmu, þannig að ég fer líklega að hætta þessu.

Bara svona rétt í lokin um Innherjana af því þeir hafa svo gaman af því þegar um þá er talað. Blaðamaður nokkur sem er bæði gleggri og hvassari en undirritaður benti mér á það í dag að Innherjarnir væru alltaf eins; opnaður þráður um eittthvað, reynt að hefja umræðu og í fjórða pósti er allt runnið út í nöldur og kjaftæði. Þetta er sjálfsagt alveg rétt en þessi skitsófrenía sem er innbyggð í eðli Innherjana er einmitt það sem gerir þá svo kostulega lesningu.

GO INNHERJAR!

Einhver vitleysingurinn, enter.numi, á Innherjum vísis.is tók sig til og copy/peistaði eldgamla árás mína á björtustu von Sjálfstæðisflokksins og væntanlegan arftaka Halldórs Blöndals, sjálfan Stebba Fr. Þetta var illa gert og algjör óþarfi enda engin ástæða til að leggja norðanhérann í einelti og skrif hans dæma sig auðvitað best sjálf. Það var því vel til fundið hjá einhverri Innherjateprunni, ursus sem er greinilega óttalegur væskill, að fá femíníska ritstjórnina ef eitthvað svoleiðis er á annað borð enn til á þessum arfalélega fréttamiðli til að kippa þræðinum út.

Sjálfur er ég mikill ritskoðunnarsinni og hef kippt burt texta mínum sem birtist í gær undir fyrirsögninni Tóti dettur íða eftir að athygli mín var vakin á því að innihaldið fór fyrir brjóstin á viðkvæmri og taugaveiklaðri konu í Vesturbænum. Texann birti ég að hætti Kistunnar endurskoðaðan og sótthreinsaðan hér á eftir.

En talandi um Innherjana. Þetta er afskaplega merkilegur hópur nöldurseggja og besserwessera. Ég hef ekki blandað mér í umræður þeirra í um þrjú ár eða síðan ég var blaðamaður á vísi.is. Það var á þeim árum sem þar ríkti enn metnaður og við veittum mbl.is raunverulega samkeppni. Blindur maður sér að allt slíkt er löngu fyrir bí á vísi. En sem sagt þegar ég var blaðamaður þarna var ég beðinn um að sniglast um undir ýmsum nikkum og blanda mér í umræður og jafnvel starta þeim ef svo bar undir. Nikkunum hef ég öllum gleymt en hef alltaf fylgst náið með Innherjunum.

tony.clifton og thornsteen hafa alltaf verið í uppáhaldi hjá mér og oragnistinn sem stundum droppar við hér á badabing!s virðist oft vera með hausinn rétt skrúfaðan á. Stebbifr hefur verið í hlutverki hirðfíflsins og staðið fullkomlega undir því. Hann skilur að vísu ekki essensið í spjalli á vefnum. Nafnleyndin er krjúsjal og gefur mönnum aukið svigrúm til að þenja sig, leka upplýsingum og viðra kenningar. Fylgifiskurinn er auðvitað rætni og ómerkilegheit en það væri nú lítið gaman að þessu ef eintómir kórdrengir ræddu veðrið þarna inni. Þess vegna kann ég ágætlega að meta skepnur eins og refinnloka og hermikrákurnar. Þeir sem taka sig of hátíðlega þarna eru mestu asnarnir eins og sést best á skrifunum. Stebbi gaf færi á sér með því að gyrða niður um sig og hefur svo gert lítið annað en að grenja yfir persóulegum ofsóknum - miklu betra að vera eins og Tony og Thornsteen sem verða fyrir ópersónulegu skítkasti.

Innherjarnir mega þó eiga það þrátt fyrir allt krappið (sem ég fíla í tætlur) að oft hitta þeir naglann á höfuðið og þeir kættust mjög hér áður fyrr þegar Fréttablaðið, Egill Helga, Hallgrímur Thorst. og lesendabréfaritarar í DV vitnuðu til þeirra. Sjálfur skal ég meira segja viðurkenna að þeir komu mér stundum á sporið í ýmsu snuddi mínu í vinnunni. Innherjarnir eru sem sagt bara býsna góðir eins og þeir eru með öllum sínum göllum.

Stærsti og versti gallinn er auðvitað að Innherjavefurinn er drasl frá helvíti og það getur verið svo langdregið að opna þræði að það er illmögulegt að réttlæta fyrir sér að hangsa þar inni. Strikið er með milku betra kerfi og ég skil ekkert í því af hverju menn safnast ekki frekar saman þar. Við reyndum einhvern tíman að byggja upp stemningu þar en innskráning undir kennitölu fældi menn skiljanlega frá.

Hvað um það. Vísir sökkar og er ekki merkilegri fréttamiðill en svo að Innherjarnir eru það eina sem lokkar. 20 vitleysingar hver með 5-10 nikk að rífast við sjálfa sig í sjálfboðavinnu. Magnað! Ef þeirra nyti ekki við er engin hætta á að Vísir.is fylgdi í kjölfar mbl.is á Samræmdri vefmælingu.

ATH. Hér fyrir neðan: Ritskoðað fyllerý.

Borgar sig ekki að birta ofangreint....

Það versta er að einhver bláókunnugur maður út í bæ er orðinn einhver andskotans 12 skrefa kerling. Skilst samt að maður megi alveg drekka, dópa og vera kynlífsfíkill í þessu 12 skrefa helvíti (so what´s the bloddy point, elskan? Bara svona for the record þá þoli ég ekki alkapata, bókstafstrúarfólk og sjálfshjálparpakk)- það er bara bannað að vera brjálaður. Hvað er nú gaman að lífinu ef maður er ekki brjálaður? Allir að stilla á Ómega og lesa stebbafr?
Nei takk. Þá kýs ég frekar smá geðveiki með stöku blackoutum og sjálfsmorðstilraunum.

Millikaflinn er ritskoðaður af þeim sem eiga og stjórna Badabing!s en kjósa að láta nafns síns ekki getið.

Var að skoða aðsóknina á vefinn og verð að segja að þó hún sé viðunandi þá veldur hún nokkrum vonbrigðum. Ekki síst að Prósakk og kvikmyndadómar fá flest hits en þessir þættir eru þarna bara sem heimildir um annan og hressari Tóta. Lít samt á þetta sem fjöldaáskoranir og lofa meiri bíórýni og prósakkpistlum á þessu ömurlega ári sem var að byrja. Og þó. Nenni því ekki.

Og þú líka bróðir minn Brútus

Heyrði einhvers staðar að vér heiðingjar hefðum kosið okkur nýjan goða. Það er nú gott og mest gleður mig að Hilmar varð fyrir valinu. Átti alveg eins von á að prestssonurinn Þórólfur Árnason yrði sjanghæaður í djobbið - bara svona til málamynda.

Ég hélt nú samt alltaf með Jörmundi þó hann sé alveg vonalus trúður, bara vegna þess að þessi söfnuður þolir ekki að hafa kerlingu eða skegglausan karl fyrir allsherjargoða. Það er bara eitthvað svo rangt við það en Hilmar er nú sem betur fer ekki karl skegglaus. Sú hugsun sækir þó enn að mér að réttast hefði verið að loka sjoppunni þegar Sveinbjörn féll frá enda alvöru arftaki enn ekki í sjónmáli og við eigum alveg að geta blótað goð okkar án safnaðarstarfs. Halelúja!

Þunglyndi í Hlíðunum

Vígtenntar raddir
berast inn um gluggann.

Ég breiði sængina yfir hausinn
og bíð eftir ruslabílnum.

Já. Andskotinn hafi það þetta fer nú að verða vandræðalegt en ég verð í annað skiptið á einni viku að mæla með skrifum Ármanns Jakobssonar á Múrnum. Annars deilum við Ármann þeim kvenleika að við gefum okkur fyrirfram að það lesi okkur enginn (hét það ekki metatexti?) en ég ætla hér með að koma út úr skápnum og viðurkenna að ég missi aldrei af Fjölmiðlarýni Ármanns.

Nú er auðvitað mál til komið að ég útskýri það afhverju ég fylgist svona vel með Múrnum svona rétt áður en báðir lesendur mínir stimpla mig endanlega geðveikan og hætta að kíkja við á Badabing! Þannig er mál með vexti einu sinni var ég blaðamaður á Netmiðlum. Þetta var í þá daga sem það var líf og fjör á Netinu og því æskilegt að líta kíkja einu sinni á dag á helstu vefi. Á Pressunni varð dálkurinn Á rúntinum (eða Í leigubílnum eða eitthvað álíka) til. Hann var samkvæmt boðorðum netverja að sjálfsögðu uppfærður daglega og ég hef ekki enn losað mig við þann kæk að taka rúntinn reglulega. Maddaman, Frelsi, Deiglan og Pólitík hafa þó helst (næstum alveg) úr lestinni en ég hlæ af og til af Vefþjóðviljanum og kíki stundum eftir lífi á Kreml (þeir segjast ætla að hætta að hata Múrinn í ár - fat chance). Múrinn heimsæki ég svo daglega enda plummar hann sig best í netþunglyndinu enda ekki við öðru að búast þegar ritstjórninn er skipuð jafn mörgum ofurgáfuðum stuðboltum og lopapeysutöffurum (nautgripahjarðirnar þurfa a.m.k. ekki að óttast það að þeim verði breytt í jakka fyrir múrverjana).

Well. Sjónvarpsrýni Ármanns er, sem fyrr, skemmtileg aflestrar. Hann sniðgengur þó Stöð 2 alveg, eins og venjulega. Ég veitti þessu nú aldrei athygli fyrr en einhver markaðsspekingur eða dagskrárvitringur Norðurljósa sendi póst á Pressuna í fyrra (sorrý, hitteðfyrra) og kvartaði yfir þessu. Þetta er auðvitað fyrst og fremst vandamál þeirra á Lynghálsinum og ef þeir vilja að Ármann beini sjónum sínum að Friends og 24 verða þeir bara að spælsa á hann afruglara.

Þetta andskotans skyldutilskrif er komið út á allt aðrar brautir en áætlað var í upphafi og því mál að linni enda er ég of þreyttur og þunglyndur til að halda þessu áfram. Ætlaði samt að skrifa um Taggartþáttinn sem var sýndur á mánudaginn en hef ekki komið mér að því. Ármann var bærilega sáttur við hann og er eins og ÉG á því að þættirnir hafi aldrei náð sér alveg á strik eftir að gamla fyllibyttan Mark McManus sem lék Taggart dó. Þess vegna ætla ég að skrifa tvær minningargreinar á morgun; eina ótímabæra um Taggart og aðra, enn ekki dónalega seina um hann Jardine sem dó á mánudaginn.
Geri ráð fyrir að minningargreinar verði að föstum lið hérna í framhaldinu og reikna fastlega með að minnast fyrrum uppáhaldsleikarans míns Mickey Rourke fljótlega. Hann er að vísu ekki dauður en gæti allt eins verið það. En menn hafa svo sem risið upp frá dauðum áður. Þannig að enn er von.

Nýtt ár.
Boðar örugglega ekkert gott.
Áramótaskaupið minnti meira á prýðilegan fréttaskýringaþátt en hefðbundið skaup enda atburðir ársins svo far out að það hefði varla verið hægt að djóka mikið með þá. En skemmtilegt var þetta og ég verð sérstaklega að hrósa Haraldi Johanessen sem stóð sig frábærlega í hlutverki Haralds Johanessens. Hvernig fengu þeir hann til að vera með?

Ágætis fólk fékk fálkaorðuna í dag. (Skil samt ekki afhverju Stefán Friðrik Stefánsson fékk ekki orðu fyrir glöggar stjórnmálaskýringar sínar. Sá dagur mun þó örugglega koma). Ég mætti með ljósmyndara á Bessó en var svo skelfilegur til fara (götóttar gallabuxurm peysa og leðurjakki) að ég var geymdur inná skrifstofu þar sem enginn sá mig á meðan ljósmyndarinn lauk sér af. Ég er ekki neitt sérstaklega hrifinn af þessum orðubransa en Bubbi er sjálfsagt vel að þessu kominn, sem og prófessor Sigrún Júlíusdóttir sem átti stóran þátt í því að bjarga hjónabandi okkar Önnu.is. Held samt að ÓRG hafi ekki verið með það þjóðþrifaverk sérstaklega í huga.

Nenni ekki að skrifa um orður og áramót núna enda var ég að vinna í dag, nýársdag. Maður þurfti nú ekki einu sinni að þola svona vitleysu á meðan maður var í bensíninu. Áramótaheit númer 1: Hætta í blaðamennsku.
OK. Nenni ekki að tala um orður og áramót og birti því eldri skrif mín um þessi fyrirbæri hér á eftir. Held að þetta hafi lítið gengisfallið þó áramótapistilinn sé ársgamall og hitt enn eldra.

Já og endilega lesið dóm Ármanns yfirnöldrara á Múrnum um The Two Towers. Það er ekki oft sem maður er sammála Ármanni og co. en fáir fjalla um LOTR af meiri kunnáttu og innsæi. Þá er einnig sorglegt að játa það að í þessari skelfilegu netlægð er Múrinn með því betra sem maður les á vefnum.

Áramótablús
Fimmtudagur, 03. janúar 2002 birt á www.strik.is/pressan

Tímamót eru einhver sú ömurlegasta uppfinning sem sögur fara af og virðast hafa þann tilgang einan að afmarka þjáningar og leiðindi á lífsleiðinni og auðvelda lánadrottnum að halda utan um skuldir vorar, reikna vexti ofan á þær og innheimta eftirstöðvar fortíðarsukks, sem væri auðvitað bara nútíðarsukk ef það þyrfti ekki alltaf að vera að rjúfa þá sögulegu samfellu sem fábreytileg tilveran er, með endalausum mótum mánuða og ára.

Árið skiptist í 52 vikur og innan þess eru vikumótin einna meinlausust og einkennast aðallega af landlægri sunnudagsþynnku og angistinni sem fylgir því að byrja nýja vinnuviku á mánudögum. Mánaðarmótin eru öllu verri en þá skiptast á augnabliki á skin og skúr í lífinu; launin detta inn á bankareikninginn og út aftur augnabliki síðar, þegar þjónustufulltrúinn gerir manni þann greiða að dreifa uppskeru þrældómsins jafnt á miskunarlausa lánadrottnana, sem eru jafn misjafnir og þeir eru margir en lausleg könnun mín bendir þó til þess að það sé þægilegast að skulda Glitni og verst af öllu að lenda í vanskilum hjá LÍN. Glitnir þykist nefnilega vera vinur manns og gefur alltaf gálgafrest á meðan LÍN fer ekkert í grafgötur með það að hann hatar mann og vill refsa manni endalaust fyrir að hafa að vera að slæpast í námi.

Mánaðarmótin eru þó hátíð samanborið við bölvuð áramótin, en þá rennur upp einhver svona skelfileg "stund sannleikans" þar sem farið er yfir hörmungar ársins; fjölmiðlarnir rifja upp sameiginlegar martraðir okkar á meðan banka- og lánastofnanir troðfylla póstkassana af yfirlitum yfir einkahrylling liðins árs, þannig að maður getur meira að segja gerst völva og spáð fyrir um hversu morkið sultarlífið verði í afborgunarhelvítinu næstu árin. Blindfullur og aðframkominn af þunglyndi, angist og sorg gónir svo hinn íslenski meðljón ofan í vodkablönduna sína á gamlárskvöld og ákveður að bæta ráð sitt með rausið í Markúsi Erni í bakgrunninum; hætta að reykja, drekka minna, klippa kreditkortið, skokka a.m.k. þrisvar á árinu, drekka meira vatn og hvað eina annað sem getur lyft tilverunni á æðra plan.

Þessi tilvistarkreppa hefur aldrei verið flóknari en um þessi áramót og má þakka það áramótabelgingi hinna mjög svo ólíku landsfeðra Davíðs Oddssonar og Ólafs Ragnars Grímssonar. Forsætisráðherra setti mig a.m.k. alveg út af laginu þegar hann gelymdi að kasta rekum yfir góðærinu og sagði bara að litlar þjóðir gætu vel verið stórar og við ættum að hlusta á Björku og lesa Laxness, þar til úr rættist.

Enn verra var svo að hlýða á forsetann í þynnkunni daginn eftir, en þegar ringlaðar heilasellurnar voru að klára að fletta rósbleiku sellófaninu utan af válegum boðskapnum sem lesa mátti millli línanna hjá Davíð reyndi Ólafur Ragnar að milda áfallið með því að upplýsa okkur um að litlar þjóðir sem vilja vera stórar þjóðir yrðu bara að kunna að spara. Spara hvað???

Það er ekkert eftir, en forsetinn fer vonandi á undan með góðu fordæmi og heldur sig innan fjárveitinga á árinu, það væri okkur hinum örugglega hvattning til kraftaverka í heimilisbókhaldinu. Bara verst að hluti sjúklinga í geðlyfjum rýkur örugglega upp.

Fálkaorður og leðurjakkar
Miðvikudagur, 20. júní 2001 birt á www.strik.is/pressan

Þegar ég var rómantískt fífl taldi ég vinstrimenn vera leðurjakkatöffara og hægrimenn jakkafatanörda. Vinstrimenn eiga nefnilega að vera kjaftforir, sókndjarfir hugsjónamenn sem veitast stöðugt að pervisnum og uppskrúfuðum hægrimönnunum. Þessi tálsýn er nú endanlega horfin, nema auðvitað að það sé hægt að næla fálkaorðu í leðurjakka.

Uppáhaldstöffararnir mínir voru allaballarnir Svavar Gestsson og Ólafur Ragnar Grímsson, flugmælskir og vígreifir refsivendir auðvaldsins, sem gátu kastað af sér hinni yfirborðskenndu og fölsku kurteisi pólitíkusanna þegar íhaldið gekk of langt í ögrunum sínum. Þá var sko gripið til stóru orðanna og kýlt í allar áttir oftar en ekki fyrir neðan beltisstað. "Skítlegt eðli", "do you feel lucky Dabbi", "don´t mess with me punk", o.s.frv. Hvar værum við stödd ef við hefðum ekki haft slíka slagsmálahunda í fremstu víglínu? Trúlega þar sem við erum í dag, enda virðist framlag þeirra einskis virði þegar upp er staðið.

Það vakti nokkra athygli þegar forseti vor veitti Svavari Gestssyni, sendiherra og fyrrverandi stjórnmálatöffara, fálkaorðuna. Ólafur hefur auðvitað gengið í gegnum slíkan hreinsunareld að flest afrek hans á vígvelli stjórnmálanna hafa fallið í gleymskunar dá, þrátt fyrir að ótal sjálfskipaðir ævisöguritarar hans úr röðum sjálfstæðismanna hafi reynt að halda gunnfána hans á lofti. Um Svavar gegnir hins vegar öðru máli. Manni fannst hann enn svolítið töff, enda maðurinn bara stríðsfangi Davíðs og Halldórs í Kanada. Þessi blekking hvarf síðan endanlega þegar æskuhetjurnar mínar voru saman komnar á Bessastöðum á 17. júní. Gamlir jaxlar innlimaðir í flókinn svikavef auðvaldsins. Vef sem er ofinn úr kreddum, hefðum og uppskrúfuðu snobbi. Djöfulsins bömmer! Er hægt að trúa á hugsjónirnar til vinstri og drauminn um bræðralag og jafnrétti öllum til handa þegar andlegir leiðtogar manns setjast í helgan stein á miðjum aldri og ganga beina á árshátíðum hefðarveldisins. Pjáturkallar skreyttir orðum sem lengi má deila um hvort þeir geti borið með réttu.

Þessar orðuveitingar eru nefnilega komnar að lokum tilgerðarlegu blindgötunnar sem þær hafa ráfað eftir í gegnum árin. Hvernig getum við hin, sem aldrei nennum að lyfta litlaputta til að hjálpa náunganum, borið virðingu fyrir þessum heiðursmerkjum, þegar þeim er dritað á víxl á alvöru hvunndagshetjur sem stofna lífi og limum í hættu fyrir náungann, listamanna sem rembast við að auðga menningu okkar og reyna að blása okkur einhverjum andskotanum í brjóst og svo skylduræknum skrifstofublókum og pólitíkusum sem eyða starfsævinni í að ota eigin tota á fullum launum frá ríkinu?? Fyrst Svavar Gestsson fær stórriddarakross fyrir störf sín í opinbera þágu, af hverju kom þá aldrei til tals að t.d. ég bensínafgreiðslumaðurinn Þórarinn Þórarinsson fengi fálkaorðu fyrir áralangt og óeigingjarnt framlag mitt til samgöngumála?

Er ekki ráð að veita alvöru afreksfólki orður, þannig að við plebbarnir getum borið virðingu bæði fyrir heiðursmerkjunum og þeim sem hljóta þau. Bjúrókrötunum og uppgjafastjórnmálamönnum er svo bara hægt að hygla með gullúri og tuttuguogfimmþúsundkróna tékka með þökkum fyrir vel unnin störf í eigin þágu (aðallega) og ríkisins.