Ég hef alltaf vanið mig á það að gefa rónum sígarettur þegar þeir gefa sig á tal við mig og sníkja, enda fátt illa stöddum mönnum jafn gott og tóbak. Þeir hafa alltaf verið litlu fegnir og þakkað vel og mikið fyrir smókinn. Eitthvað virðist þetta vera að breytast. Ég gaf að minnsta kosti vígamanninum Erni, þvoglumæltum og margnefbrotum, sígarettu á Hlemmi á föstudaginn og hlustaði á nokkrar sörgarsögur úr lífi hans. Gleymdi að vísu að bjóða honum eld og fékk því að heyra það að ég væri argasti dóni, ekki bætti úr skák þegar hann ákvað það að ég væri lögga í júníformi (það þarf nenfilega að hreinsa heiminn af öllum sem ganga í júníformum því þeir hafa allir gert einhverjum eitthvað illt. Sjálfur varð hann fyrir því óláni þegar hann var 9 ára að löggan skaut hundinn hans á færi og eftir það hefur "hann brotið upp alla peningakassa sem hann hefur séð og fellt margan vígamanninn.").
Aldrei þessu vant var Fjarkinn bara 2 mínútum of seinn þannig að ég slapp með skrekkinn. Verra var hins vegar að gamall og súrrandi drukinn félagi hans var illa á sig kominn á Hlemminum. Örn vildi meina að það væri ekki vegna drykkju og krankleika heldur fyrst og fremst vegna þess að hann væri með kolvitlaus gleraugu og yrði að fá ný. Erni fannst það vera hið mesta þjóðráð að við félagarnir; hann og dóninn ég, redduðum manngarminum nýjum gleraugum og til þess að leggja áherslu á mikilvægi þessa tók hann gleraugun af þeim gamla og mölbraut þau. Illu heilli hafði ég ekki tök á því að redda gleraugum klukkan sex á föstudagskvöldi, ekkert frekar en önnur kvöld og stökk því um borð í Fjarkann áður en gleraugun mín urðu að stríðsskaðabótum. Sá gamli ranglaði um nánast sjónlaus, Örn gargaði einhverja vitleysu og félagi þeirra söng Bítlalög fyrir græna ruslatunnu.
Lífið á Hlemmi er ekki fyrir hvaða aumingja sem er.

Hvernig fer þetta svo allt fram?

Bónusmellan sem kallar sig "daman" og olli usla á íslenskum vændismarkaði fyrir skemmstu með undirboðum heldur úti alveg dásamlegri heimasíðu. Það er þó ekki gott að átta sig á hvort síðunni sé ætlað að laða kúnna að eða fæla þá frá. Fer sjálfsagt eftir smekk og neyð manna, en FAQ-inn hjá henni er alveg kostuleg lesning. Þá bendir hún þeim gestum sínum sem kunna bert hold að meta á klámsíðuna www.thehun.com og er svo vel upplýst að hún gætir þess að linka ekki beint yfir á klámið. Það gerðum við á Strikinu á sínum tíma og uppskárum ákæru fyrir að dreifa klámi.
Hef það frá þriðja aðila að Daman kunni þá kúnst að nudda og sjúga býsna vel og þar fyrir utan er hún greinilega með allt á hreinu í netmálum og er svo eðalhúmoristi í ofanálag.

| 17:46 |

komment

Af og til, þegar Refnum Loka líður illa, er bara eitt til ráða. Lesa helgiritninguna "Tóti fer í sveit". En nú fann Refurinn Loki allt í einu
hvergi skrudduna.

Á leiðinni út í bókabúð mæti ég tveimur af glötuðu sonum Íslands, tveimur góðum drengjum sem hafa lútið lægra haldi í baráttunni meðal okkar úlfanna.

1. þáttur
Á horninu á Bankastræti og Laugvegi mæti ég þeim fyrsta. Hann er með hnéskeljarlaus hné eftir alla misnotkunina. Hann hangir næstum því fast á
húsveggnum.

" Áááátttu 100 kall að lána mér...," spyr hann, meðan hann býður uppá eitthvað sem hann heldur að sé vinsamlegt bros. Brúnar og rotnar tennur í allri sinni dýrð.

Ég brosi á móti, tek fram veskið, sem inniheldur fimm þúsundkalla. Ég glenni upp veskið þannig að hann sér innhaldið. En því miður. Enginn hundraðkall.

"Því miður vinur, hér var ekkert að finna," segi ég í léttum tón og lít beint inní augun hans. Hann svarar ekki, bara stynur "djöfull", áður en hann lekur niður eftir veggnum. Og liggur þar.

2. þáttur
Niður í Lækjargötu birtist sá næsti. Hann reynir að standa uppréttur eins og það sé vinna í sjálfu sér, og betlið hans er líka ákaflega máttlaust. "Áttu einhverja smápeninga...aaa.... eða?"

Ég brosi, og dreg fram lítinn plastpoka upp úr GoreTex-jakkanum mínum. Í honum liggja 10-eyringar. Hægt og rólega tel ég þrjú stykki, allt í allt 30 aura. Ég legg þrjá peninga í hendi hans, um leið og ég segi:
"Þessa áttu virkilega skilið fyrir erfiði þitt."

Þegar hann sér þessa þrjá 10-aura, fer hrollur um hann. Það er eins og hann missi lífsneistann. Hann sest á hækjur sínar. Það síðasta sem ég heyri áður en ég fer er hláturinn hans. Eins og krakki.

Mér líður strax betur. Miklu betur. Tek strætó heim. Leita og finn eina af uppáhaldsbókunum mínum í bókahillunni. "Fátækt fólk" eftir Tryggva Emilsson.

Nr. 1 | Refurinn Loki | 28.01.2003 | 6:52:12 | [+] |

skrifa komment

Muna upplýsingar?

Nafn :


Netfang:


URL:

Komment:



Do you hate spam?

Tell me, yes or no.