Mánudagur, 24. febrúar 2003
Ég slysađist til ţess ađ spyrja upphátt um ţađ í vinnunni í hvađa landshluta Sauđárkrókur vćri. Ţurfti nefnilega ađ hafa uppi á manneskju ţar og var ađ leita í Símaskránni. Ţrjú landsbyggđarkvikindi (Brynhildur Borghildardóttir, Billi ljósmyndari og Maggi próförk) heyrđu kalliđ. Ţeim ţótti ţetta ţótti vođa fyndiđ en eftir ađ ég var búinn ađ koma ţeim í skilning um ađ ég vćri ekki ađ grínast og vćri helst á ţví ađ pleisiđ vćri í námunda viđ Eyjafjörđinn ţá fyrst trylltist pakkiđ úr hlátri og lét alls konar blammeringar dynja á mér: "Ertu ekki grunnskólagenginn?", "Vođalega hefur menntun á landinu hrakađ", "bla, bla, bla". "ble, ble, ble".
Auđvitađ er ég grunnskólagenginn en ég gekk bara í grunnskóla í Kópavogi, Snćlandsskóla nánar tiltekiđ, og ţess vegna kann ég enga landafrćđi, fór í nokkra kristnifrćđitíma, er ósyndur og ţađ gleymdist ađ kenna mér dönsku í eitt ár. Ţetta hefur hins vegar aldrei háđ mér nokkurn skapađan hlut og ţessi sveitavargur ćtti ađeins ađ líta í eigin barm, spyrja sig afhverju hann býr og starfar í Reykjavík og velta ţví í framhaldinu fyrir sér hvort Ísland sé nokkur stćrra en 101 og 107? Spyr sá sem veit.
