Nú vill fólk sjálfsagt kaupa sér klámblöð, mjólk, hleðslutæki, millistykki, skrúfjárn, brennivín og hass án þess að eiga það á hættu að það verði fréttamál. Hvað þá ef maður lendir svo í þeirri pínlegu aðstöðu að geta ekki greitt fyrir stöffið. Spurning hvort verslanir, olíufélög, ÁTVR, bókabúðir og aðrir dílerar verði ekki að setja það í siðareglur starfsmanna hverju þeir megi slúðra, bæði í saumaklúbbum, heitu pottunum og á Netinu (Það er faktískt frétt í sjálfu sér að einkalífi þekktra einstaklinga standi ógn af tjáningarþörf ósýnilega fólksins sem flytur greinargóðar fréttir af öllu sem á daga þess drífur á Netinu).
Starfsfólk í heilbrigðisþjónsustu er bundið þagnarskyldu og fer líklega ekki að blogga um brjóstastækkanir, umskurði, ilsig og æxli? Ef einhver læknir tæki sig hins vegar til og bloggaði um að hann hafi lagað eyrun á Toný Blair er ég ansi hræddur um að blaðamenn færu á stúfana og könnuðu málið. Why the hell not?
Sjálfur las ég þessa Chelsea frétt hjá annarri bloggellu. Finn enga disclaimera hjá henni og gef henni því orðið:

vá...chelsea clinton kom í búðina. æsa afgreiddi hana og hló æðislega að henni því hún var ekki með inneign á kortinu sínu. svo fattaði hún að mastersgráðurríkisbubbinn stígur ekkert sérstaklega í vitið því hún var að leita að rafmagnsklóm inní bókabúð. ýkt heimsk...

Alveg fyrirmyndarfrétt enda Beta löngu búin að sýna það og sanna að hún er með nef fyrir slíku.