Fimmtudagur, 17. apríl 2003
Ég drakk engan bjór í gær (sem er met). Drakk hin svegar 10 Cosmopolitan, 1 epplasnafs og endalaust magn af Bacardi í kók (sem er svo sem ekkert óvenjulegt). Bacardi og Coca Cola eru bestu drykkir í heimi, saman eða í sitthvoru lagi. Skiptir engu máli.
Ég er ekki frá því að ef launin væru betri væri ég að vinna á besta vinnustað í heimi. (nett óversteitment) Anyway árshátíð Fréttablaðsins var magnað stöff (anna.is gefur henni 5 stjörnur) og munaði þar mest um örugga veislustjórn Guðmundar Steingríms og frábæran performans hjá Fréttabandinu. Það er nefnilega svo mikið að músíktalentum á blaðinu að það var lítið mál að rusla upp bandi. Það komust meira að segja færri að en vildu. Káti pilturinn Jakob Bjarnar, Guðmundur í Ske, Mausarinn Biggi, Palli leigjandi, Freyr fótboltahetja og síðast en alls ekki síst Kristján þingmannssonur og framsóknarbarn (eins og Guðmundur og ég) fóru algjörum hamförum. Ef Ingó hefði getað komið hefði þessi glæsilega upptalning orðið enn betri þar sem hann spilaði í Q4U. Toppiði það. Q4U! Ellý húah!
Get ekki gert upp á milli þessara frábæru náunga en Jakob er sterkur performer, Stjáni er vissulega DÚLLA, Biggi er vitaskuld alltaf fallegur á sviði og Guðmundur er lýgilegur með harmonikkuna. Minnti meira á Slash í GNR fremur en Guðmund í SKE. Ef Michael Jackson bara vissi hvað harmonikkan gerir mikið fyrir Billy Jean.
Varði heiður í það minnsta einnar konu (geri það alltaf þegar ég er fullur þar sem fátt fer meira í taugarnar á mér en leppalúðar sem geta ekki séð konur í friði (þetta gildir að vísu ekki um sjálfan mig)). En það var semsagt einhver Kleppari í úlpu að áreita Hjördísi þannig að ég fann mig knúinn til að veitast að honum með hefðbundnum svívirðingum að hætti Tóta. Hann kunni því illa og skallaði mig en það var nú ekki merkilegra en svo að það blæddi ekki einu sinni undan því. Ræfill.
Kolla bannaði mér svo að hjóla í hann og skammaði mig fyrir að vera að snapa fæting. Þegar mér tókst loksins að útskýra tildrög málsins fyrir henni vildi hún ólm berja fíflið með mér en hann var þá á bak og burt. Lucky bastard (það er ekki hugguleg tilhugsun að láta Kollu berja sig).
Fífl í brúnum leðurjakka (karlmenn ganga í svörtum sjáiði til) áreitti mig og Kollu á 22 og taldi sig hafa einhvern stjórnarskrárbundin rétt til að setjast hjá okkur. Eitthvað fór hrokinn í mér í taugarnar á honum og hann ákvað að ég væri moldríkur og örugglega viðskiptafræðingur. Þvílíkt ídjót. Ég svívirti manninn að sjálfsögðu að hætti Tóta og eins og það væri ekki nóg tók Kolla við ó boj poor bastard. Slagsmálum var afstýrt þegar það kom upp úr kafinu að ég er gjaldþrota blaðamaður sem er að undirbúa málsókn á hendur Ábyrgðarsjóði launa fyrir að vilja ekki taka ábyrgð á gjörðum Eyjólfs Sveinssonar.
Löngu seinna gekk ég fram á fíflið (í brúna leðurjakkanum, ekki Eyjólf). Hann var á leiðinni heim, eins og ég. Hann var einn en ég var með tvær gellur (og þá er ég að tala um hardcore sko Anna og Hjördís eru engar meðaljónur eins og allir sem voru með rænu á efstu hæðinni á 22 ættu að vita) upp á arminn. Lúser.
Annars gerðist fátt markvert held ég en það var drullugaman enda er fátt skemmtilegra en að drekka sig fullan með þessu fólki (harðkjarni kvöldsins voru þeir sem héldu áfram á 22; Anna, Hjördís, Kolla, Biggi, EIR, Gummi, Jakob, Garðar, Lena og örugglega fleira ágætisfólk sem ég kann ekki að nefna). Það liggur auðvitað í hlutarins eðli að blaðamenn eru leiftrandi skemmtilegir í samræðum og svo eru allar konur sem vinna á blaðinu hörkugellur (veit ekki hvort það er yfirlýst stefna eða tilviljun).
Ætli ég sé nefbrotinn?
| 13:55 |