Sunnudagur, 11. maí 2003
Páll Hilmarsson, félagi Stefáns Pálssonar á Múrnum, varar mig við friðarpostulanum enda sá greinilega hraðlyginn:
Það er best að benda leðurjakkaklædda blaðamanninum á að taka ekki trúanlega orð af því sem Stefán Pálsson segir.
Nú tjáði til að mynda Stefán þessi mér að blaðamaðurinn væri óttalega rindilslegur í útliti
Nú þekkir Páll Stefán mun betur en ég en ég verð að hryggja hann með því að hér er engu upp á mig logið og ég er allur hinn væskilslegasti í útliti enda oft nefndur Tóti Tittur og á bensínstöðinni í gamla daga gekk ég undir nikkinu 55 kílóa maðurinn.
Stefán fer hins vegar með tóma þvælu þegar hann gerir grein fyrir fundum okkar á kosningafylliríinu:
Úttekt leðurjakkablaðamannsins á kosningaskrifstofum er bráðsmellin - en afhjúpar líka þrælslund Fréttablaðsblaðamanna. Eða hvað er það annað en þrælslund að gefa þeim flokki hæsta einkunn sem hendir manni út áfengislausum og með skömmum og formælingum? En líklega er svona mentalitet nauðsynlegt fyrir menn sem ráðast í blaðamennsku - enda fá blaðamenn ekki greitt nema með höppum og glöððum og það þá helst í bjór eins og allir vita
Kærleiksheimili þeirra í VG fékk þrjár stjörnur fyrir þær sakir einar að þar var boðið upp á skemmtilegustu (engar formælingar, held ég) og líflegustu samræðurnar (met slíkt meira en ölið) og auðvitað Atla Gísla með tékkheftið. Þar fyrir utan var ég leystur út með forláta blýanti sem mér tókst sjálfsögðu að glata áður en ég rataði heim.
| 22:56 |