Fólk er allt of duglegt að klína á mig viðurnefnum. Félagi minn Kristján Hjálmarsson slær hvergi af í þeirri deild. Hér eru þrjú nýleg: Tóti Tímalausi (skírskotar til taugaveiklunnar minnar og uppruna), Pókerfés (alltaf með sama fýlusvipinn óháð því hvernig skapið er) og
síðast en ekki síst Útfararstjórinn en þann tiltil fékk ég verðskuldað fyrir þær sakir að hver fjölmiðillinn sem ég starfa fyrir hefur farið á hausinn á fætur öðrum;
Vísir.is hætti að greiða launatengd gjöld eftir að ég fór þaðan, Strikið var að lognast
út af þegar ég fór þaðan til Fréttablaðsins ehf. sem fór á hausinn innan við þremur mánuðum eftir að ég kom til starfa. Það þarf því svo sem engann að undra að það hafi þyrmt yfir Stjána þegar ég mætti til vinnu á Fréttablaðinu 1.2, svartklæddur með hrægamm á öxlinni eins og útfararstjórinn í Lukku Láka bókunum.

Einhver fékk þá snilldarhugmynd í liðinni viku að í ljósi þessarar blóðugu sögu væri réttast að ég færi að vinna á DV og binda um leið endi á þjáningar þess á örskömmum tíma.

Góð pæling.

Rétt að vekja athygli á því að Hullboy er búinn að opna bíókrítíkursíðu. Um að gera að fylgjast með enda Hulli alltaf ferskur í rýninni. Nafnið á síðunni, Þungur hnífur, ber svo vitaskuld næmum húmor hans vitni en setningin er fenginn að láni frá einum virtasta leikstjóra kvikmyndasögunnar sem stendur jafnfætis Bergmann og Fellini. Þetta er lína sem nánast hvert einasta mannsbarn í Svíþjóð þekkir sem segir auðvitað allt um snilli Hrafns Gunnlaugssonar sem er eftir því sem ég best veit eftirlætisleikstjóri Hulla
eftir að hann gerði Myrkrahöfðingjann.