Fór með Dodda upp í sveit um helgina. Iron Maiden og EGÓ eru greinilega málið á þjóðvegunum og fyrir eitthvert kraftaverk tókst mér ekki að skafa undan Ljóninu á malarveginum þegar bensínfóturinn þyngdist í takt við Run to the Hills. Þessi ferð var samt hið mesta feigðarflan þar sem frjókornaofnæmið bar mig ofurliði og ég hef verið rúmfastur síðan á sunnudag. Ég veit auðvitað að malbikið er mitt varnarþing og að mér er bara óhætt innan 101 og 107. Voðinn er vís alls staðar annars staðar.

Það er mjög mikilvægt að menn viti á hvaða svæðum þeir eiga að halda sig í lífinu. Sorglegt dæmi um hið gagnstæða er nýjasta R-listafíaskóið en það segir sig auðvitað sjálft að maður sem starfað hefur í efri lögum valdapíramída íslensks olíufélags getur aldrei gengt opinberu embætti án þess að í það minnsta smá olíubrák skekki yfirborðskennda glansmynd hans. Sjálfur seldi ég bara bensín og klámblöð fyrir Essó í ellefu ár og myndi samt hugsa mig um þrisvar áður en ég tæki heiðurssæti á framboðslista Sjálfstæðisflokksins eða embætti á vegum heilalausra vinstrimanna sem myndu ekki þekkja lýðræðið þó það birtist þeim í draumi.

Þegar maður keyrir heim með bólgin augu, nefrennsli og hausverk er gott að hafa Duran Duran og Rammstein í geislaspilaranum á víxl.

Það kemur þessu svo ekki á nokkurn hátt við að ég las fimmtu Harry Potter bókina um daginn og fannst hún bara ekkert spes. Sú fyrsta var á mörkum þess að vera leiðinleg og þessi um Fönixregluna sver sig í ætt við hana og gefur The Prisoner of Azkaban og The Goblet of Fire mikið eftir. Þetta er auðvitað ekki alslæmt og það er til dæmis sterkur leikur að gera Pottersengilinn að óþolandi gelgjusvíni og undirstrika vitsmunalega yfirburði Hermione yfir stráknum sem getur ekki séð við Voldemort þó hann eigi í andlegu sambandi við hann sem á sér helst hliðstæðu við blóðblöndun Dracula og Minu Harker forðum. Þarna liggur kannski helsti galli þessara annars ágætu bóka; það er aldrei neitt nýtt að gerast heldur er magnaður upp nornaseiður úr upphituðum afgöngum enskrar bókmenntasögu. Þegar vel tekst til er ekkert við það að athuga, spyrjiði bara T.S. Eliot en stundum brennur sullið við.
Nýji kennarinn gegn myrku öflunum er þó helvíti skemmtilegur. Vel saman sett persóna sem fór helling í taugarnar á mér þó ég væri að læra æðruleysisbænina utanbókar um það leyti sem ég las bókina. Ég er hins vegar engan veginn sáttur við ræfilslegan hlut Siriusar Black en í þriðju bókinni gerði maður sér vonir um að þarna væri loks kominn almennilegur töffari til sögunnar. Þess ber að geta að ég las bókina á pdf formi með laptopinn uppi í rúmi og það gæti haft dregið nokkuð úr ánægjunni - held samt að eftir alla þessa bið hljóti heiðarlegir HP aðdáendur að viðurkenna að bókin sé vonbrigði.

Samferðarfólk mitt í meðferðinni er almennt á þeirri skoðun að hrokinn muni helst standa mér fyrir þrifum í edrúlífinu. Það má vel vera en það er nú hægara sagt en gert fyrir mann sem tilheyrir sjálfhverfustu stétt sem sögur fara af að temja sér auðmýkt og almenna kurteisi. Right?

Ráðgjafinn minn (sem er flottur náungi) er ekkert sérstaklega hress með neysludýrkunina hjá mér og það hversu ég hef byggt sjálfsmynd mína markvisst á eðalfyllibyttum og fordæmdum persónum úr bókmenntasögunni og afþreyingarmenningunni.
Helstu fyrirmyndirnar hafa í gegnum tíðina verið Humphrey Bogart (fullur alla daga en sjaldan til vandræða), Jim Morrison (fullur, dópaður, þunglyndur og geðveikur alla daga og oftast til vandræða), Mickey Rourke (alvöru töffari með sömu persónuleikabresti og Morrison og alltaf til vandræða), Philip Marlowe (réttsýnn og góður einkaspæjari, alvöru hetja en svoldið einmana og frekar drykkfelldur enda) skapaður af Raymond Chandler (uppáhaldsrithöfundinum mínum en hann var eins og Dashiell Hammett vonlaus fyllibytta).
Ráðgjafanum líst ekkert á þessa gaura og er ekki að fíla bókmenntalegt neysludýrkunarrunkið hjá mér og lét mig fá það aukaverkefni um helgina; að lesa Litlu gulu hænuna og koma niður á jörðina.

Hver ætlar að lesa Don Juan í kvöld? Ekki ég.
Hver ætlar að lesa The Big Sleep í kvöld? Ekki ég.
Hver ætlar að horfa á Angel Heart í kvöld? Ekki ég.
Hver ætlar að detta íða og syngja The End í kvöld? Ekki ég.

Held að þetta sé lærdómurinn, nema ég sé of grunnur eða Litla gula hænan og djúp. Who knows?

Þessar bloggfærslur mínar eru farnar að líkjast flöskuskeytum frekar en einhverju byltingarkenndu fyrirbæri í fjarskiptum og fjölmiðlun. Þannig er nefnilega mál með vexti að ég bý ekki lengur við nettengingu og skrifa því bloggfærslurnar á notepad á fartölvunni og hendi þeim inn á BadaBing! þegar ég kemst í tengingu og er með vélina með mér.

Þessi færsla er því orðin nokkuð úldin og flestir líklega búnir að gleyma fréttum um uppfinniningamann fyrir Austan sem er búinn að finna upp eilífðarvél. Þetta var fréttnæmt fyrir u.þ.b. hálfum mánuði sem er ekki í frásögur færandi ef BadaBing! hefði ekki sagt frá þessu fyrir lifandis löngu. Þessu var semsagt skúbbað hér en þá trúði mér enginn og menn gáfu það meira að segja í skyn að uppfinningamaðurinn væri hugarfóstur mitt. Little did you know.
Ég hef samt ekki séð neinar myndir af manninum og þar sem ég er ekki með fréttaritara fyrir Austan (þó ég geti rakið uppruna minn til jarðar þar sem er nú að hækka upp úr öllu valdi með aðstoð Dabba og Dóra) skora ég á Þór að gefa maðkéttnum blóðsugugreifanum frí og smella mynd af uppfinningamanninum og prótótýpunni af vélinni og birta á síðunni sinni.

"Við fórum að trúa því að æðri kraftur máttugri okkar eigin vilja gæti gert okkur heilbrigð að nýju."
Þetta er annað reynsluspor AA-samtakanna og ekki beint fýsilegt fyrir mann sem er meðlimur í Ásatrúarfélaginu og las ungur yfir sig af Nietzsche að stíga það.

Mér hefur semsagt verið uppálagt að finna æðri mátt til þess að halda mér edrú. Annars er fall mitt í trúleysi mínu falið.
Þetta var krísa. Ég trúi engu og get ekki farið að gera það á gamals aldri. Ekki einu sinni í plati.
Ég fór því upp á fjallið og öskraði: "Guð hvernig geturðu yfirgefið mig þegar þú ert ekki til?" Ég held að hann hafi ekki svarað. Og þó? Þarna á fjallinu fékk ég what alcholics refer to as a moment of clarity og fattaði að auðvitað trúi ég á mátt mér æðri og hef alltaf gert það. Þetta segir sig auðvitað sjálft. Mátturinn, maður, The Force.
Jamm, þarna kom nördisminn mér eina ferðina enn til bjargar en allir sem þekkja nördafræðin vita að "the Force is what gives a Jedi his power. It's an energy field created by all living things. It surrounds us and penetrates us. It binds the galaxy together."
Svo mörg voru þau orð hjá honum Obi-Wan. Ég leitaði mikið að Mættinum upp úr 1980 og taldi mig meira að segja hafa fundið hann 10 árum síðar. Var bara búinn að gleyma því en þetta hentar mér vel núna og mér er borgið enda alltaf verið Jedi.
Yoda væri alveg fyrirtaks sponsor: "You must unlearn what you have learned." Það er einmitt það sem ég er að gera og það segir sig sjálft ef maður skoðar alkóhólismann í þessari heimsmynd minni að Dýógenes er Sith.
Ég get alveg séð mig fyrir mér hangandi á barnum, með brugðinn geislabrand grátandi "YOU DON´T KNOW THE POWER OF THE DARKSIDE!!!" á meðan Bacardi flaskan segir "join me and we can rule the galaxy together." Þá segir minns eins og Luke gerði í annarri stjörnuþoku lang, langt í burtu: "NEVER!!" og hleypur á AA-fund.

May the Force be with you.

Bíórýnirinn Tóti er að fikra sig út út brennivínsþokunni og hefur að beðini ritstjórnar BadaBing! skrifað dóm um Termintor 3.

Ég var búinn að heyra eitthvað um það að Vera væri með bloggumfjöllun í nýjasta blaði og tékkaði á herlegheitunum í Eymundsson í gærkvöld. Náði nú ekki að lesa alla viskuna þar sem ég kom rétt fyrir lokun. Sá samt að það var birtur kafli úr geðveikisröflinu hennar Önnu. Það ber vott um nokkra smekkvísi þar sem þessi tilvonandi fyrrverandi eiginkona mín er með þeim allra skemmtilegustu og líflegustu sem tjá sig á blogginu.

Það eina sem er til ama á síðunni hennar eru fíflin sem leggja kommentin hjá henni alltaf undir sig, ekki síst bjáninn í Danmörku sem er að rembast við að ná barnapíu djobbinu mínu þegar það er svo sorglega áberandi að Anna er way way out of his league (síðasti séns til að dissa áður en æruleysið tekur við). Best verður þessi litla þjóðarsálargeðdeild aftur á móti hjá Önnu þegar BadaBing gengið; Organistinn, Loki og Tony blanda sér í umræðuna hjá henni. Það eru menn sem hafa nákvæmlega ekkert að segja, vita af því og gera það vel. Mínir menn.
Ég átti nú svo sem ekki von á því að kvenverurnar færu að gera karlbloggurum hátt undir höfði og var því ekkert geðveikt abbó út í Önnu en sá svo að við Tóti Leifs komum við sögu í einni greininni. Það er vissulega rétt sem þar kemur fram að við erum töffarar sem látum allt flakka án þess að pæla í hvað öðrum finnst um það. Ég er hins vegar ekki viss um að það sé rétt að nota okkur sem dæmi um karlbloggara þar sem við erum svo miklu, miklu betri en megnið af þessum leppalúðum sem eru að þenja sig á netinu.
Alkabloggin okkar voru notuð sem dæmi um þroskaðan díalóg meðal karla á blogginu og það er svo sem gott og vel en ef við hefðum átt að njóta sannmælis hefði mátt velja flottari rispur frá okkur til birtingar. Og hvaða fallusarfælni er það að birta ekki slóðirnar á bloggin okkar? Þeir lesendur Veru sem þekkja ekki vel til bloggsins hafa vitaskuld ofsalega gott af því að lesa öll þau kerlingablogg sem eru talin upp á síðum blaðsins en það er ekki sanngjarnt gagnvart þeim að þagga þá karla sem eru að gera það gott á þessum vígvelli. Það má vel verja það að kvenverum fynnist best að geyma töffara á jaðrinum en þetta er nú full langt gengið.
Þar fyrir utan skilst mér að það komi fram einhvers staðar þarna að karlar bloggi aldrei um útlit sitt og líkama. Þetta er alrangt. Totil hefur gert holdafar sitt að umtalsefni og ég er handviss (án þess að ég nenni að fletta því upp) að ég hafi skrifað um ístruna mína, ömurlegt vaxtarlagið og reðurkomplexinn hræðilega (þú sérð það Tóta pönk að þú þarft ekkert að óttast í Vesturbæjarlauginni og ferð nú ekki að láta blammeringar frá EIR eyðileggja ánægjuna - skelltu þér bara með okkur í FORMIÐ). Hafi ég ekki gert það mun ég örugglega drífa í því áður en Bleikt&Blátt gerir klámfræðilega úttekt á bloggi.

Totil er voða sætur í sér í dag og heldur áfram að bakka mig upp í alkóhólismanum. Þessi hlýju orð hans og loforð um að ég megi halda í hrokann munu halda mér gangandi út vikuna í það minnsta. Kaninku Palli hugsar greinilega líka til mín í útlegðinni og þessi fallega mynd tekur af öll tvímæli um að það eru góð hjörtu sem slá vinstra megin.

Rúmlega vika búin af meðferðinni. Ætlaði að hætta strax á fyrsta degi.
Ég sagði þeim að ég væri gestur að ég væri á leiðinni heim. Þær skelltu mér með látum í gólfið sögðu svo: þú ert einn af þeim.

Þannig er það nú og nú er ég að leita að æðri mætti.
Það er ekki svo galið að fara í svona meðferð, í það minnsta ekki þegar maður er orðinn áskrifandi að blakkátum. Fékk staðfestingu á þessu þegar Laugurinn sjálfur hringdi í dag:

Laugurinn sjálfur: Blessaður. Ertu kominn aftur.
Tóti sjálfur: Kominn hvaðan?
Laugurinn sjálfur: Varstu ekki að fara í meðferð?
Tóti sjálfur: Ha, jú. Hvernig vissir þú það.
Laugurinn sjálfur: Þú hringdir í mig um daginn og sagðir að þú værir að fara í meðferð.

Löng þögn.

Tóti sjálfur: Var ég fullur þegar ég hringdi?
Laugurinn sjálfur: Jáh! Mannstu ekki eftir þessu? Góður. Hehehe. Þú sagðir að þú værir á síðasta fyllirínu fyrir meðferð og það væru síðustu forvöð að detta íða með þér.

Það þarf ekki að rekja þetta frekar en mér skilst að ég komi til með að fá fleiri upprifjanir á þessu síðasta kvöldi sem The Lizard King lifði á götum Reykjavíkur þegar ég heyri í öðrum sem eru í minninu á gemsanum mínum. Gemsinn man þetta semsagt en ég kem af fjöllum. Spurning um að hætta að
drekka?
Það er samt ekki mjög bloggvænt að vera í meðferð. Þar sem mestu fráhvörfin hafa verið frá vinnunni hef ég sett mig í allsherjar frétta- og fjölmiðlabann og veit ekkert hvað er að gerast fyrir utan Teig og allt sem fer fram þar inni er off record (bókstaflega).

Það, sem þú sérð og heyrir hér geymir þú með sjálfum þér.

Ég er með þennan boðskap fyrir augunum öllum stundum þessa dagana, meira að segja í reykskúrnum og verð því bara að þegja. Þar fyrir utan gæti það stórskaðað ímynd mína sem andhetja og fyllibytta ef ég færi að kjafta öllu sem ég er að uppgötva um sjálfan mig hér.
Það eru fimm vikur eftir af meðferðinni og ef ég verð orðin eins og öll hin útiloka ég ekki að ég loki BadaBing! fyrir fullt og allt enda er bannað að vera neikvæður og með hroka þegar maður er búinn að fá raflost og daginn sem mér fer að líða vel á sálinni og verð æðrulaus er bæði sjálfhætt hér og í blaðamennskunni almennt.

Nei. Djók. Þetta er óábyrgt tal og ég er í bullandi afneitun með varnirnar í botni. Þetta verður æðislegt.

Annars er það helst að frétta að EIRFORMIÐ er að svínvirka. Einn ástkærasti vinnufélagi minn, fyrr og síðar, Helga Ólafs, ritstjóri Matartímans (allir út í Hagkaup að kaupa blaðið), fór með mér í EIRFORMIÐ í dag og líst vel á "EIR kúrinn". Ég hljóp þarna eiginlega yfir 11 spor og fór beint í það 12ta þ.e. ég er byrjaður að nýta þekkingu mína og reynslu til að hjálpa öðrum. Það held ég að Eiríkur verði kátur þegar hann heyrir að þessi klassakona sé komin í hópinn.

Einhverra hluta vegna hef ég ekki nennt að skrifa um bíómyndir undanfarið en get látið það fylgja með hér að ég var að fíla Charlie´s Angels í botn. Þeir sem eru ekki að fatta snilldina eru eitthvað að misskilja og svo er Biggi ekki að ýkja neitt mikið í umfjöllun sinni um Hulk í Fréttablaðinu. Það er drullugóð og virkilega athyglisverð mynd.

Well, má ekki vera að þessu þarf að skrifa neyslusöguna og lesa í AA bókinni.

Ég var nú búinn að lofa totil.com hátíðlega að ég myndi aldrei alkablogga framar en þetta próf er svo skemmtilegt að ég get ekki stillt mig.
Þetta próf er í verkefnabókinni minni og ég held að það sé óhætt að ég hafi ekki fallið jafn harkalega á nokkru prófi frá því ég floppaði í íslensku máli að fornu í HÍ:

Nota ég stundum alkóhól eða lyf í meira magni, en ákveðið var? KEMUR EITTHVAÐ ANNAÐ TIL GREINA?
Nota ég stundum alkóhól eða lyf í lengri tíma, en ákveðið var? TIME FLIES WHEN YOU DON´T KNOW WHAT THE FUCK YOU´RE DOING
Hefur mig einhvern tíma langað til að minnka eða stjórna neyslunni?
JÁ ÞAÐ SEGIR SIG SJÁLFT
Hef ég einhvern tíma reynt að minnka eða stjórna neyslunni?
JÁ EINN BJÓR ER OF LÍTIÐ, TVEIR ER PASSLEGT ÞRÍR ER OF MIKIÐ. HVAÐAN KOM ÞESSI FJÓRÐI ÞÁ?
Fer meiri tími en skildi í undirbúning, í neyslu, eða að ná sér eftir neyslu?
JÁ ÞAÐ TEKUR ALLT OF LANGAN TÍMA AÐ VINNA FYRIR KIPPUNNI
Hef ég frestað eða ekki tekið þátt í mikilvægum viðburði vegna neyslu?
NEI ENDA TENGJAST FLESTIR MIKILVÆGIR VIÐBURÐIR NEYSLU
Hef ég gefist upp á vinnu, félagsstörf. eða áhugamálum, vegna neyslu?
NEI MÉR LEIÐAST FÉLAGSSTÖRF OG ÁHUGAMÁL ERU FYRIR ANNAÐ FÓLK
Hefur neyslan skapað eða aukið líkaml., andlega eða félagsl. vanda?
JÁ ÞAÐ ER EINS OG ÁKVEÐNUM AÐILUM LÍKI ILLA AÐ ÉG DREKKI
Hætti ég ekki neyslu, þó líkamleg, andleg eða félagsleg vandamál versni?
EKKI AÐ RÆÐA ÞAÐ
Hefur þol mitt (áfengis eða lyfja) aukist greinilega eftir að neysla hófst?
JAMM ÉG GET DRUKKIÐ EINS OG BENSÍNKALL
Hef ég fundið til líkamlegra óþæginda eða orðið veikur eftir neyslu?
TELST ÞYNNKA MEÐ. OK NEI.
Hef ég notað alkóhól eða lyf, til að lækna fráhvörf?
NEI. AFHVERJU ÆTTI ÉG AÐ GERA ÞAÐ ÞEGAR FEITUR HAMBORGARI GERIR SAMA GAGN

Ef þremur spurningum er svarað játandi, er viðkomandi sennilega alkóhólisti. Ef sex spurningum, eða fleirum, er svarað játandi er viðkomandi
greinilega alkóhólisti. Ef níu spurningum eða fleirum er svarað játandi, er viðkomandi á seinni stigum alkóhólisma.

Átta JÁ. ÁTTA!! Hjúkket. Eins gott að maður er kominn inn á Teig.

Ef þú svaraðir tveimur eða færri spurningum játandi ert þú líklega að kíkja inn á BadaBing.is í fyrsta skipti og ert eitthvað að villast á Netinu.

Ég er búinn að synda á hverjum degi frá því ég ákvað að hætta að drekka. Það er rosalega gott en það eina sem böggar mig er að ég vildi að ég hefði byrjað að synda á meðan ég var fyllibytta þar sem það er fátt jafn gott í þynnkunni og að taka nokkrar ferðir í Vesturbæjarlauginni.

Hvað um það. Eiríkur Jónsson, kollegi minn og heimspekingur, var búinn að vera að skamma mig fyrir það mánuðum saman að synda ekki á hverjum degi - ekki síst þar sem ég er nánast með Vesturbæjarlaugina í bakgarðinum. Það trúa því kannski ekki margir en Eiríkur er ekki bara líkamsræktarfrömuður, heldur líka andansræktarfrömuður og er mjög ráðgefandi einstaklingur. Hann er nefnilega búinn að hugsa í svo mörg ár og hefur nú komist að niðurstöðu og er allur af vilja gerður til að stytta mér leið í gegnum hremmingar lífsins og miðla af reynslu sinni.
Hann bauð mér þess vegna á gratis Lífsleikninámskeið. Ég er að vísu fyrsti skjólstæðingurinn en ef allt fer vel hjá mér er EIR tilbúinn með bækur, myndbönd og mánaðarkúrs sem kostar bara 70.000 krónur. Einhverjum kann að þykja það skjóta skökku við að Eiríkur sé orðinn Lífsleiknimeistari en þegar haft er í huga að Björn Bjarnason innleiddi Lífsleikni í grunnskólum landsins verður þetta einhvern veginn sjálfsagt.
Ég er sem sagt hættur að drekka, syndi daglega og til þess að toppa þetta allt er ég byrjaður í líkamsræktarprógramminu EIRFORM. Saga EIRFORMsins er um ársgömul en í fyrra skrifaði Eiríkur Bakþankann Einn í formi á baksíðu Fréttablaðsins. Þar sagði hann frá því þegar hann, sem líkt og ég hafði aldrei á ævinni stigið inn á líkamsræktarstöð, frá því þegar hann uppgötvaði tækjaherbergið í Vesturbæjarlauginni:

Var þá bent á líkamsræktarherbergi í einni af sundlaugum borgarinnar; eiginlega sérhannað fyrir einfara. Þar er sjaldan sála en þó tæki af ýmsum gerðum og stærðum. Og allt ókeypis ef þú borgar 200 krónur fyrir sundið. Ódýrara ef þú kaupir kort. Settist niður og hugsaði mitt ráð. Bjó til kerfi. Reiknaði allt út.

Í raun tók þetta ekki nema 12 mínútur. Eftir þriggja mánaða daglega þjálfun var ég komin niður í 7 mínútur með sama árangri. Fátt minnti á kókflösku þar sem ég stóð á bakkanum og leit til veðurs. Ekki laust við að örlaði á þríhyrningi í línunum væru þær skoðaðar með jákvæðu hugarfari. Og best af öllu; þetta var hægt að gera einn og ókeypis.

Árangurinn spurðist út og EIR er "kominn með lærisveina sem fara í einu og öllu eftir prógramminu sem ég skapaði sjálfur og er að hugsa um að sækja um einkaleyfi á." Myndbandið sem hann ætlar að gefa út heitir "EIRFORM - fjórar æfingar sem breyta lífi þínu" en hann heldur því fram að þær geti breytt líkama sem er að verða eins og kókflaska í laginu í gyltan þríhyrning. Veit ekki með þríhyrninginn en handleggirnir eru allir að stælast og sixpackið er að koma aftur.

Það er undarlegt þetta edrúlíf

Síðasta fylliríið var skemmtilegt en samt einhvern veginn þannig að ég fer nú ekkert grátandi í meðferð. En það er samt djöfull gaman að drekka með blaðamönnum Fréttablaðsins. Við enduðum á Ölstofunni (sem gefur tilefni til neimdropps dauðans en ég ætla að stilla þessu í hóf til að æra ekki óstöðugan Þór sem gengur illa á blóðsuguveiðum fyrir Austan) sem Samfylkingin hefur greinilega hertekið. Kremlverjarnir Eiríkur Bergmann og Hreinn voru þarna helvíti sprækir.
Minnir að annar hvor þeirra hafi boðið mér að gerast Kremlarpenni. Vona að ég hafi afþakkað það.

Dóra Takefusa var langflottust á svæðinu eins og hennar er von og vísa. Það er óumdeilanlega toppurinn á ferli mínum þegar Strikið flutti inn á SkjáEinn og ég fékk borð í horninu hjá Dóru. Betra verður það varla. Er samt alltaf voða feiminn við hana og þorði ekki að heilsa upp á hana í þessum svæsna hópi kvennskörunga sem hún sat til borðs með.
Kata Júl. var einnig á staðnum kjút as ever og varaþingmaðurinn og fyrrum vinnuveitandi minn, Ásgeir Friðgeirsson, var í góðum gír. Gott að hafa aðgang að þingmanni og vera með gsm númeirð hans í minninu þegar
komplexaðir dyraverðir henda manni út. Þá hringir maður bara í þingmanninn sinn og hann kemur í dyrnar, talar dyravörðinn til og tekur ábyrgð á hegðun manns. Ég hef vitaskuld aldrei brugðist Ásgeiri og hegðaði mér (þannig lagað)skikkanlega það sem eftir lifði nætur.
Hjálmar Blöndal tjáði mér að Sigurði Boga væri ekki skemmt yfir skrifum mínum en aðalritstjórinn hans hefur víst sagt honum að hafa engar áhyggjur og að þetta sé ekki svaravert. Það er gott þó ég hafi að vísu verið að gera mér vonir um að mér yrði sendur tóninn í sprenghlægilegu súluriti að hætti snillinganna á DV. Palli Svans hefur líka blandað sér í málið og innlegg hans er vitaskuld gott enda maðurinn gjörkunnugur flestum hnútum á DV eftir erfiða dvöl hjá blaðinu.

Hitti líka Kolbein Marteinsson Evrópusinna. Þekki hann nú svo sem ekkert en við sátum sömu félagsfræðitímana í jafnversta framhaldsskóla landsins fyrir margt löngu. Þá áttum við báðir leðurjakka og bikerboots og vorum svalir. Annars eigum við að ég held fátt sameiginlegt annað er heilbrigða andúð á hægri öflunum. Skemmtilegur gaur. Þetta var sem sagt bara fínt í það heila en ég er samt drullufeginn að þurfa aldrei að gera þetta aftur. Sendi nokkur ruddaleg SMS á vini og kunningja á leiðinni heim og hringdi í þá allra óheppnustu. Þetta er fólkið sem fagnar hæst þegar ég fer á skurðarborðið og læt fjarlægja The Lizard King úr mér.

Listræni ljósmyndarinn minn hann Billi tók þessa rebelmynd af mér. Okkur báðum finnst hún helvíti góð en aðrir eru minna hrifnir. Anna skammaði mig til dæmis fyrir það að vera alltaf eins og unglingur og hélt því fram að ég væri að stæla katrin.is. Ekki í fyrsta skipti sem misskilningur verður á milli okkar hjóna.

I am the Lizard King and I can do anything! Ábyrgðarsjóður launa gafst upp á fimmtudaginn og mokaði hundraðþúsundköllum inn á debetkortið mitt á föstudaginn. Loksins eftir öll þessi ár hefur það borgað sig fyrir mig að standa á meiningu minni. Ábyrgðarsjóðurinn hefur nefnilega þráast við að greiða blaðamönnum sem starfa á Fréttablaðinu launakröfurnar og lögfræðingur Blaðamannafélagsins og raunar sá saumaklúbbur allur hefur staðið sig geðveikislega illa í því að sækja þessa peninga fyrir okkur. Láta hreinlega eins og það sé okkur sjálfum að kenna að við unnum fyrir Eyjólf Sveinsson.
Þeir sem hættu við farsælt gjaldþrot Fréttablaðsins eru löngu búnir að fá greitt en hinir ekki og fá aldrei. Ég var í þessum hópi þangað til ég fattaði það að ég þáði ekki ráðningu hjá Frétt ehf. fyrr en einum og hálfum mánuði eftir að fyrirtækið hóf útgáfu Fbl. að nýju og eftir tveggja mánað stapp og símtöl féllst stjórn sjóðsins á að ég væri sérstakt tilfelli og þess vegna á ég nýjar buxur og skó og skulda engum neitt í dag (nema bankanum, LÍN og Glitni). Það borgaði sig sem sagt að segja "nei, ómögulega takk" þegar mér bauðst að halda áfram. Ég stóð að vísu ekki við þessa sanfæringu mína nema í rétt rúman mánuð og var í suarfríi á atvinnuleysisbótum á meðan. Ég get því ekki verið annað en sáttur við þessi málalok og er alvarlega að hugsa um að byrja aftur að vera hugsjónamaður, finna mér sannfæringu og standa við hana. Að minnsta kosti svo lengi sem það borgar sig.

Ég er farinn í meðferð og frí þannig að ég skrifa ekki fleiri sjónvarpspistla í Fréttablaðið í bili sem er gott þar sem ég er útbrunninn. Síðasti pistillinn er kominn á BadaBing! en FH varnarjaxlinn og fyrirsætan Freyr Bjarnason mun leysa mig af á meðan ég er á snúrunni.

Það er hárrétt athugað hjá BD að sjónvarpsrýnar dagblaðanna eru hundleiðinlegir og sjálfur gengst ég hiklaust við því að vera með leiðinlegri mönnum. Ég hef líka spanderað svona eins og 60 dálksentimetrum, síðustu vikurnar, í að tuða yfir því hversu léleg sjónvarpsdagskráin er á sumrin en þykist svo hafa komist að þeirri niðurstöðu að hún eigi að vera léleg svo fólk hangi frekar úti (framsóknarmiðstýringarkomplexinn deyr seint og illa) en endaði þó með að játa það fyrir gestum BadaBing! að allt var þetta lygi og að pistlarnir eru ekki einu sinni byggðir á glápi og því hreinn skáldskapur þar sem ég hætti að horfa á sjónvarp um leið og ég hætti að drekka, blogga og flutti að heiman.

Nú er ég sem betur fer byrjaður að glápa á ný og datt blessunarlega inn í fyrri Castró þáttinn á meðan ég var að horfa á saksóknara reyna að fá barnanauðgara dæmdan í Law&Order:SVU. Fídel er flottur.
Amma fylgdist einu sinni með honum halda eina af sínum endalausu ræðum. (Kann líka góða sögu af ömmu og Krúsjéff en hún bíður betra tilefnis). Held að það hafi verið þegar hún var á einhverju SÞ þingi með afa. Hún skildi ekki orð af því sem hann sagði en hafði aldrei séð þokkafyllri mann í ræðustól, eða bara yfir höfuð.
Jamm, það var sko stíll yfir fólkinu og lífinu í gamla daga. Fídel hittir fullan og sætan Che í partíi í Mexíkó og úr verður bylting. Það myndi ekkert gerast í dag eft Steingrímur J. rækist á Michael Moore í gleðskap á Grillinu.
Annars finnst mér Castró alltaf flottastur vegna þess að þrátt fyrir að vera kommi drakk hann alltaf Kók, í lítilli flösku að sjálfsögðu.
Kúba Líbre!

Eitthvað nýlegt hefur verið að reytast inn í bíó og hér eru ekki einn heldur tveir leiðinlegir fjölmiðlapistlar sem BD getur skoðað ef hann hefur ekki fengið blaðið undanfarið.

Flott mynd hjá zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz af Fídel.

Við Biggi kíktum á The Hulk í VIP sal Sambíóanna einn ágætan morgun í síðustu viku og það er bara skemmst frá því að segja að þetta er hin fínasta mynd. Það trúir þessu náttúrlega enginn enda The Incredible Hulk með hallærislegri comix hetjum frá upphafi.
Ang Lee er hins vegar snillingur og fer létt með að gera ágætis ræmu úr þessum aspaslitaða efnivið. Hann kallar Hulk víst "his new green destiny" en sverðið ágæta sem Chow Yun Fat átti í Crouching Tiger Hidden Dragon hét einmitt "The Green Destiny". Well, þetta er útúrdúr.
Þessi mynd er miklu betri en Daredevil og töluvert myrkari en Spiderman, sem er gott. Mannlega dramað er grískur harmleikur um syndir feðranna og bældar tilfinningar og sjálfsagt munu yngstu áhorfendurnir fá nóg af Freud áður en sá græni birtist eftir 45 mínútur. Hann er svoldið gúmmílegur en það kemur ekki að sök. Brellurnar eru flottar og myndin góð.

Ég treysti auðvitað Ang Lee til allra góðra verka en hafði þó efasemdir um myndina vegna þess að Hulk er hallærisleg persóna. Daredevil er aftur á móti ógeðslega töff og samt var bíómyndin um hann algert klúður.
Mér hefur samt alltaf þótt svolítið vænt um Hulk þar sem hann kynnti mig fyrir Daredevil á sínum tíma en sá rauði var aukasaga aftast í íslensku Hulk blöðunum frá Siglufjarðarprentsmiðju. Daredevil í meðförum Franks Miller er auðvitað púra noir og hrein unun að lesa aftur og aftur. Svo er Elektra kynnt til sögunnar hjá Miller og hún er flottasta gella ever.
The Hulk hét Risinn í Sigló blöðunum sem maður var áskrifandi að í gamla daga. Týndi þeim öllum ásamt Duran Duran dótinu mínu í einhverjum aðheimanfluttningunum og beið þess ekki bætur fyrr en ég fann öll blöðin saman í pakka á Stóra bókamarkaðnum á 800 krónur. Duran Duran skaðinn er aftur á móti enn, og verður alltaf, á sálinni á mér.
Já. Risinn hét hann og það var og er glatað. Það dettur auðvitað engum í hug að þýða nafnið nú á þessum firrtu tímum og því mun hann bara heita Hulk í bíó. Orðabókin segir þó að hulk sé:
1. aflóga skipsskrokkur (gengur ekki), 4. beljaki, rumur (Rumurinn? varla og það er eitthvað morkið við Beljakinn) 5. bákn, fyrirferðarmikill hlutur (ég er svoldið veikur fyrir Báknið en það minnir of mikið á ríkisafskipti og Græna Báknið? það er nú best að fara sem minnst út í það. Halldór Ásgrímsson missti stjórn á skapi sínu í ræðustóli á Alþingi og breyttist í grænt, froðufellandi bákn.
Hvað á þá skrímslið að heita? Græni Risinn er með alltof brenglaðar konnótasjónir og kallar fram í huganum mynd af brosandi Aspashálvita og allt annað sem Orðabókin bíður upp á er vont.
Ég sting upp á Hlunknum (eitthvað kúl við það) eða hreinlega Berserkurinn sem ég held að sé best enda gengur Bruce Banner óneitanlega berserksgang þegar hann er í jötunmóð. Þetta höfðar líka til Íslendinga þar sem Egill Skallagrímsson var hálfgerður HULK. Hann hafði að vísu ekki aðgang að gammageislum heldur bara sveppum en hverju breytir það? Íslenski Hulkinn var fyrir vikið miklu betra skáld en sá ammríski.

Fyrirsögnin átti nú að vera Wanted: Dead or Alive en þessi vísun í texta hljómsveitar Pete Burns er flottari enda er ég að gera comeback og kann undrinu Sigurði Boga Sævarssyni bestu þakkir fyrir þessi orð sem rifu mig upp úr öskustónni sem ég hef legið í frá því ég hætti að gutla í brennivíni og byrjaði að synda í Vesturbæjarlauginni:

Var að fleta Fréttablaðinu. Finnst skorta allan karkater í þetta blað; efnið er hræðilega niðursoðið. Engin tilþrif hvað varðar stíl, myndir, umbrot en þó fyrst og síðast hugsun. Fyrir hvað stendur þetta blað; hver er hugmyndafræðin önnur en að blaðið er ókeypis og segir fréttir.

Þetta hefur svar X-kynslóðarinnar við Halldóri Blöndal og blaðamaður á tilvistarkrepptasta dagblaði landsins að segja um Fréttablaðið. Ef Fréttablaðið skortir hugsun hvað má þá segja um DV sem gerir sér forsíðumat úr því að kjánalegasti blaðamaður þess fór sér að voða úti í mýri og var bjargað af frönskum ferðamanni?

Ég verð að gefa mér það að SBS hafi ekki náð að stauta sig yfir í aftari hluta Fréttablaðsins þar sem ég geng laus á þeim síðum og eins og alþjóð veit er ég einn stílfimasti blaðamaður sem sögur fara af. Viðurkenni þó fúslega að ég er hófstilltari í blaðinu en ég á að mér að vera en það er bara vegna eðlis blaðsins. Alvöru pennar geta nefnilega brugðið fyrir sig mörgum stíltegundum. Skil ekki (takið eftir að persónufornafn vantar í upphafi setningarinnar) hvað SBS er að þenja sig þar sem stíll hans er flatur, sveitalegur, geldur og ber þess greinileg merki að hann langar að geta skrifað eins og Eiríkur Jónsson en á þó ekkert sameiginlegt með EIR nema það að hann rembist við að nota ekki persónufornöfn þegar hann byrjar setningar. SBS á semsagt ekki persónulegan stíl en hann kann að skrifa flatan texta. Það verður ekki af honum tekið. Þá megum við ekki gleyma því að SBS nýtur þess vafasama heiðurs að hann á ekki í neinum vandræðum með að skrifa vandræðalegri og leiðinlegri fjölmiðlapistla en Jón Birgir Pétursson og þá er alveg svakalega mikið sagt.
Maður skrifast auðvitað ekki á við svona menn. Maður lemur þá bara í frímínútum en það er önnur saga.