Þriðjudagur, 29. júlí 2003
Fór með Dodda upp í sveit um helgina. Iron Maiden og EGÓ eru greinilega málið á þjóðvegunum og fyrir eitthvert kraftaverk tókst mér ekki að skafa undan Ljóninu á malarveginum þegar bensínfóturinn þyngdist í takt við Run to the Hills. Þessi ferð var samt hið mesta feigðarflan þar sem frjókornaofnæmið bar mig ofurliði og ég hef verið rúmfastur síðan á sunnudag. Ég veit auðvitað að malbikið er mitt varnarþing og að mér er bara óhætt innan 101 og 107. Voðinn er vís alls staðar annars staðar.
Það er mjög mikilvægt að menn viti á hvaða svæðum þeir eiga að halda sig í lífinu. Sorglegt dæmi um hið gagnstæða er nýjasta R-listafíaskóið en það segir sig auðvitað sjálft að maður sem starfað hefur í efri lögum valdapíramída íslensks olíufélags getur aldrei gengt opinberu embætti án þess að í það minnsta smá olíubrák skekki yfirborðskennda glansmynd hans. Sjálfur seldi ég bara bensín og klámblöð fyrir Essó í ellefu ár og myndi samt hugsa mig um þrisvar áður en ég tæki heiðurssæti á framboðslista Sjálfstæðisflokksins eða embætti á vegum heilalausra vinstrimanna sem myndu ekki þekkja lýðræðið þó það birtist þeim í draumi.
Þegar maður keyrir heim með bólgin augu, nefrennsli og hausverk er gott að hafa Duran Duran og Rammstein í geislaspilaranum á víxl.
Það kemur þessu svo ekki á nokkurn hátt við að ég las fimmtu Harry Potter bókina um daginn og fannst hún bara ekkert spes. Sú fyrsta var á mörkum þess að vera leiðinleg og þessi um Fönixregluna sver sig í ætt við hana og gefur The Prisoner of Azkaban og The Goblet of Fire mikið eftir. Þetta er auðvitað ekki alslæmt og það er til dæmis sterkur leikur að gera Pottersengilinn að óþolandi gelgjusvíni og undirstrika vitsmunalega yfirburði Hermione yfir stráknum sem getur ekki séð við Voldemort þó hann eigi í andlegu sambandi við hann sem á sér helst hliðstæðu við blóðblöndun Dracula og Minu Harker forðum. Þarna liggur kannski helsti galli þessara annars ágætu bóka; það er aldrei neitt nýtt að gerast heldur er magnaður upp nornaseiður úr upphituðum afgöngum enskrar bókmenntasögu. Þegar vel tekst til er ekkert við það að athuga, spyrjiði bara T.S. Eliot en stundum brennur sullið við.
Nýji kennarinn gegn myrku öflunum er þó helvíti skemmtilegur. Vel saman sett persóna sem fór helling í taugarnar á mér þó ég væri að læra æðruleysisbænina utanbókar um það leyti sem ég las bókina. Ég er hins vegar engan veginn sáttur við ræfilslegan hlut Siriusar Black en í þriðju bókinni gerði maður sér vonir um að þarna væri loks kominn almennilegur töffari til sögunnar. Þess ber að geta að ég las bókina á pdf formi með laptopinn uppi í rúmi og það gæti haft dregið nokkuð úr ánægjunni - held samt að eftir alla þessa bið hljóti heiðarlegir HP aðdáendur að viðurkenna að bókin sé vonbrigði.
| 21:50 |