off record: Andrés og ég

Andrés og ég

Fimmtudagur, 21. ágúst 2003

Fiðurfénaður hefur alla tíð haft mikilvægu menningarlegu hlutverki að gegna. Hrafnarnir Huginn og Muninn reyndust til dæmis Óðni alföður vel en standast þó vart samanburð við endurnar Daffy og Donald sem hafa verið mér til halds og trausts eins lengi og ég man eftir mér. Þessar endur eru mér mikilvægari en lesendur en meira um það síðar.

Ég er ekkert að komast áfram í þessari Bookerverðlaunabók um Dýragarðsbarnið og stalst því í Myndasögusyrpu 111 (Draugarotturnar í Hameln) sem ég hef keypt í áskrift handa sjálfum mér um árabil undir því yfirskyni að þær séu fyrir dóttur mína.
Mikki Mús er asni (jafn óþolandi persóna og Bugs Bunny) og ég les aldrei sögurnar um hann nema þegar æskuhetjan mín Den Sorte Slyngel kemur við sögu (sem gerist nánast aldrei). Lífsspekin drýpur hins vegar af hverri síðu Andrésarsagnanna og ég held að ég geti fullyrt að þar finni ég fleiri hliðstæður við eigið líf en í verkum Raymonds Chandler.

Sjáiði til dæmis þetta:

Af hverju alltaf ég? Af hverju er ég alltaf í vandræðum? Og skuldum?!
Og fæ aldrei að vera í friði?
Þetta hljóta að vera örlög mín! Örlögin þola mig víst ekki!
Ááá!
Þegiði þið eruð að gera mig gráhærðan!
Ég er orðinn þreyttur á þessum eilífu ofsóknum! Ég þarf að ná tökum á lífi mínu!

Ég veit að það Andrés sökkar í íslenskri þýðingu og á að vera á dönsku. Ég veit líka að sögunum fer stöðugt aftur og allt það en svo koma blöðrur eins og þessar og Shakespeare roðnar.

| 21:02 |

komment

Hvaða ónáttúra knýr þig til að kalla mig lygara á opinberum vettvangi Þórarinn!?
Ég krefst opinberrar afsökunarbeiðni eða rökstuddum skýringum á þessum óhróðri!
Er það svona sem þú vinnur fréttirnar þínar?
Mannorð mitt er í veði

Ekki lengur þinn vinur

Nr. 1 | Ingólfur | 22.08.2003 | 12:54:56 | [+] |

skrifa komment