Okkur bar flestum saman um það að menn sem hafa verið öflugir í sukkinu, fastir í þráhyggjum og þeirri sjálfselsku fullvissu um að þeir sjálfir séu merkingarmiðja tilverunnar verði hálf aulalegir þegar þeir fara að praktísera mjúku gildin; hættir að rífa kjaft, slást og æla á götum úti og byrjaðir að faðma börnin sín og tala endalaust um tilfinningar.
Eftir nokkrar málalengingar sættumst við þó á það að það væri svo mikið afrek að snúa baki við fyrra líferni og vera edrú að það gæti bara ekki verið annað en töff. Þetta gengur þó ekki upp nema við viðurkennum það og horfumst í augu við að við vorum aldrei töff í neyslunni heldur bara gramir og komplexaðir aumingjar.
Það er þó hægt, rétt eins og í neyslunni, að ganga of langt í batanum - fara yfir strikið ef svo má að orði komast. Þetta heitir víst að vera í Boltonbata ef marka má einn helsta reynsluboltann í hópnum. Karlar sem ná Boltonbata komast í of náið samband við kerlinguna í sér og skipta The Doors og annarri neyslutónlist út fyrir Michael Bolton. Þetta er skerí og mér er ekki um sel. Ég er búinn að parkera leðurjakkanum, við Díógenes erum skildir að skiptum og ég er hættur að vera The Lizard King. Er meira að segja að spá í að fara að stunda skíði og gerast The Blizard King) en þetta með Boltoninn er way too much og nú þarf ég ekki bara að fá mér trúnaðarmann heldur einnig semja við Óla um að skjóta af mér hausinn með haglaranum þegar ég fer í permó og geng um með sítt að aftan gólandi eins og geldingur.