Spartacus sagði þetta:

And maybe there's no peace in this world, for us or for anyone else, I don't know. But I do know that, as long as we live, we must remain true to ourselves.

Þetta harmónerar að vísu ágætlega við andlátsorð Árna en hann kaus þó heldur að vitna í kerlingarnar Platón og Sókratres frekar en alvörutöffara:

Ég vona að ykkur finnist það ekki tilgerðarlegt að ég vitni í Platon og lokaorð Síðustu daga Sókratesar nú við starfslok mín. Áður en Sókrates drakk eiturbikarinn í botn og lét lífið sagði hann eftirlifendum: Hvorir okkar fara betri veg, þið sem eftir eru eða ég: það vita guðirnir einir.

(Það þarf auðvitað ekki að fjölyrða um það að þessi klausa er fengin að láni úr ítarlegri Dennafrétt um málið).

Töff? Nei. Tilgerðarlegt? Huxanlega. Það er þó ekki aðalmálið heldur sú staðreynd að eftirmælin sem Árni er að fá hjá kollegum, vinum og fulltrúum veikari hluta Þjóðarsálarinnar á spjallþráðum eru að koma Árna í guðatölu og þá er allt töff farið af honum. Hann endar þá bara sem ráðvilltur Jesúgervingur eins og Forrest Gump eða Fáviti Dostojefskís.

Fyrrum vinnufélagar Árna tóku svo allan hasar úr þessu þegar þeir tóku ekki áskorun minni og leyfðu töffaranum að taka sig með í fallinu. Þar fór hetjulundin og líklega það sem eftir var af trúverðugleikanum. En hverjum er ekki sama? Meira að segja áráttukverúlantarnir á spjallþráðunum verða farnir að horfa á fréttir eins og ekkert hafi í skorist eftir viku.