Nú veit ég ekki hvort mér er heimilt að færa þetta í letur en í einu bréfinu sem HKL skrifaði móður sinni ungur og nú er vistað á Þjóðarbókhlöðunni sagði hann að sér liði eins og steiktum engli.
Þetta bréf var, ef ég man rétt, lesið upp við hátíðlega athöfn á bókasafninu þegar fjölskylda skáldsins afhenti bréf hans til varðveislu á Degi íslenskrar tungu. Mér skilst á fréttum að þetta hafi verið fyrir 7 árum síðan, en trúi því svona rétt mátulega. Er eins og gerst hafi í gær.

Laxness þótti gott að líða eins og steiktum engli þannig að það eru litlar líkur á því að Hannesi Hólmsteini finnist hann vera steiktur engill þessa dagana, nema hann leggi annan skilning í þetta en nýjasta viðfangsefni sitt (sem er síður en svo ólíklegt).
Það er skarplega athugað hjá Stefáni Pálssyni meintum besta og frægasta bloggara landsins að Sverrir einkamálabloggari stóð sig með stakri prýði í Ísland í dag í gær.

Sverrir var fínn á Stöð 2 í gær að ræða Laxness-bréfin. Óskaplega var Steinunn Sigurðar þó stressuð. Fyndið að Múrverjar hafi lent í því hlutverki að verja Hannes Hólmstein, en ef menn ætla að vera samkvæmir sjálfum sér lenda menn oft í því að verja fólk sem maður... - tja, á fátt sameiginlegt með.

Kannski líður Sverri eins og steiktum engli enda fátt flottara en að vera sjálfum sér samkvæmur og leggja HHG lið.

Snillingnum bróður Óskars Aðalsteins hefur örugglega líka liðið eins og steiktum engli þegar hann vaknaði upp við góðan draum með skyrslettur frá BadaBing! framan í sér. Ég, í sjálfhverfu minni, lít auðvitað svo á að ég einn og enginn annar hafi vakið hann upp af Þyrnirósarsvefninum þannig að hann geysist nú fram á bloggvöllinn á 100 kílómetra hraða. Nú er ekkert eftir hjá snillingnum annað en að standa við stóru orðin og taka af öll tvímæli um að frýjunarorð mín vegi þyngra en skammir Onkel snillings fyrir bloggleti.

Ég er brjálaður strippari með skítkast og mér líður eins og steiktum engli.

Framkvæmdastjóri BadaBing! í New Jersey lýsti því yfir á dögunum, ekki ósvipað og staðhaldarinn hér í Reykjavík, að hann væri hættur að drekka. Hann hefur sennilega klikkað á sporavinnunni, eins og félagi hans á Íslandi, þar sem fréttir herma að það hafi sést til hans sturta í sig vodkaskotum á Suede í New York. Með honum á sukkinu voru Jamie Lynn Sigler, sem leikur dóttur Tonys í Sópranós, og eiginmaður hennar en það skiptir engu hvað hann heitir.

Gandolfini komst í gott stuð og dansaði á bekkjum, ekki ósvipað og umoðsmaður hans hérlendis átti til að gera á góðum dögum. Hann hefur gengist við því að hafa farið í meðferð, eins og sumir, fullyrt að sukkdagar hans séu að baki og hann ætli að vera edrú framvegis. Talsmaður hans segir hann aðeins hafa verið að skemmta sér með vinnufélaga og að því er hann best veit hafi hetjan verið edrú. Þessari afneitun er hafnað í fréttinni með þessu skítkasti: While folks familiar with the 12 steps of Alcoholics Anonymous wouldn't buy this excuse if it was served in a high-ball glass..."
Lesandi sem ekki vill láta nafn síns getið sendi mér þessa frétt með orðsendingunni: Ef hann má, þá mátt þú líka! Mikið til í þessu.

Þetta er í það minnsta spurning um að hætta sundinu. Missti úr alla síðustu viku en léttist samt um 1 kíló og er nú 63,5. Draumurinn um 70 kílóin verður alltaf fjarlægari. Það er líka orðið svo fjandi kalt að það er fullkomlega ólógískt að vera að sprangja um hálfnakinn í þessum fokkings næðingi. Annars fullyrðir EIR, einkaþjálfari, að þetta verði bara betra og hápunkturinn komi í febrúar þegar maður þarf að vaða skaflana að heitu setlauginni. Þegar þangað er komið setur maður hausinn í kaf og það snöggfrýs á manni hárið þegar manni skýtur aftur upp. Það er víst magnað.

Tóta pönk er upprisin og lofar hælæts úr Mannlífsviðtali sínu við Helga Hóseasson. Frábært. Tóta er sérstaklega hrifin af fyrirsögninni á viðtalinu við Helga en hana sótti ég til Jakobs enda er hann, eins og ég og Helgi, hrópandi í ákveðinni eyðimörk.
Þá fær Tóta bestu þakkir fyrir að vera að renna á rassinn með að kalla mig Titt (kann miklu betur við að vera kjút næsgæ) að hætti Palla úr Kötlum og Stellu Blómkvist.

2. Spakmæli dagsins: Heimurinn værri skárri ef ekki væri fyrir allt þetta fólk sem fattar ekki íróníu.
Bloggari dauðans kvaddi með þessum orðum þegar hann lagði upp laupana eftir meintar ofsóknir Fréttablaðsins og óhóflegan áhuga á snilldarbloggum hans um kratisma, nördisma, töffaraskap og The Clash.
Ég átti nú síst af öllu von á því að lenda í þessum írónísku fótsporum skemmtilegasta bloggara landsins en nú er samspil fagurfræða og frétta allt í einu debatt sem er kominn á heilann á fólki.
Ég veit sko allt um það mál eftir þrætu sem ég tók við Eirík Hjálmarsson, aðstoðarmann Safnkortsstjórans, þegar hann ritstýrði Vísi.is. Þá vildi ég meina að við værum listamenn en hann var harður á því að við værum iðnaðarmenn. Ég er orðinn aðeins eldri núna en finnst samt Salvör sætari en Óli Gneisti sem fékk þó stærri mynd af sér á bls. 26 og hefur víst þar með sigrað í fegurðarsamkeppni Badabing! Gneistinn er samt alls ekki mín týpa. A.m.k. ekki hvað lúkkið varðar. Ég hef aldrei verið feiminn við að viðurkenna það að það eru til karlmenn sem mér þykja fallegir (Johnny Depp, Jude Law, Guy Pierce í Priscillu og Sean Connery á sínum yngri árum) en þeir líkjast Gneistanum ekkert sérstaklega.
Þór er auðvitað sá eini sem fattar hrokaíróníuna enda vel lesinn í blóðsugufræðunum. Það er þó ekki ráðlegt að nota textarýni hans sem greiningartól á Badabing! þar sem þetta var óvart. Góðir AA menn mega víst nefnilega ekki bregða hroka fyrir sig og enn síður íróníu.

Annars get ég ekki verið að standa í því að elta ólar við frústreraða bloggara sem eru ósáttir við það hvernig ég sletti prentsveru í pappírsheiminum. Það er skýlaust brot á einu af þremur prinsippum sem ég held enn í; að taka aldrei þátt í umræðum á spjallþráðum, nota ekki broskalla og þræta ekki við bloggara.

Ég áttaði mig á því um daginn að ég þarf að bæta aðeins við tenglasafnið og dríf í því í kvöld. Það er auðvitað óafsakanlegt að heimasíða DuranDuran sé ekki þarna inni (ekki satt Gneisti?). Þetta hafa strákarnir að segja um Robert Palmer:

"We are deeply saddened and devastated at the tragic loss of Robert Palmer. He was a dear friend and an artist of immense talent. This is a tragic and profound loss to the music industry.Our deepest sympathies are with his family and with his partner Mary at this time."

Þá er Hullboy kominn á fullt skrið á Þungum hníf og verður að sjálfsögðu að vera með. Hann kann að tækla bíómyndir. Fyrrum kollegi minn á Vísi, Snillingur-jón, er þvert á móti orðinn alger aumingjabloggari en ég hendi honum samt inn líka í trausti þess að hann hressist. Hann var fréttalistaskáld, eins og ég, og gekk jafnvel enn lengra og var oft á tíðum súrrealískur í fréttaflutningi sínum.

Vegna einnar áskorunnar er ég að taka mig á í úrklippunum. Bækurnar með árunum 1992-1995 eru komnar niður úr skápnum. Byrjum (hægt, ritskoðun er tímafrek) á því þegar Gula Pressan afhjúpaði geimveru og svo er þessi auglýsing alger snilld. Toppar meira að segja þessa. Útvarp Saga er örugglega að spara og ætti því að skoða endurnýtingu á Bingólottó auglýsingunum.

Einhver kelling með fyrirtíðarspennu er að væla yfir vefverðlaunagreininni. Merkilegt hvað þetta blogghyski er upp til hópa sjálfhverft og sensitíft. Það var enginn ritskoðun í gangi og ég lét fagurfræðilegar ástæður ráða því hvaða verðlaunahafar voru taldir upp. Helgi var heldur ekki rassgat ritskoðaður eða mildaður. Ég fylgdist með því. Hins vegar hefði spjall okkar hæglega getað teygt sig yfir opnu en það var ekki planað þannig. Spurning um að ég birti upptökuna hérna svo það fari nú örugglega ekkert til spillis.

Það er óhætt að fullyrða að ég tók skemmtilegasta viðtalið á ferlinum þegar ég ræddi við Helga Hóseasson í vikunni. Alveg leiftrandi skemmtilegur og kvikur náungi. Sjaldan hitt fyrir mann sem ég er næstum sammála í einu og öllu.

Hann gaf mér eintak af álitsgerð á geðheilbrigði sínu sem hann stal af sínum tíma frá Kleppi, fjölritaði og seldi á tíkall niðri í bæ. Þetta fer í fjársjóðsskúfuna með öllu hinu dótinu sem ég hef sankað að mér í gegnum tíðina.
Hann gaf mér líka bókina Þrælar og Himnadraugar I þannig að Ljóðahornið mun væntanlega hressast til muna á næstunni. Nóg er stöffið þarna.
Það fór svo vel á með okkur (smellið á myndina sem Alda Lóa ljósmyndari Fréttablaðsins tók) að ég var ekkert að segja honum hverra manna ég væri og að hann hefði skvett skyri á afa minn þegar ég var eins og hálfs árs.

Skyrkastinu hefur nú heldur ekki verið haldið neitt gegn Helga í familíunni og þannig las amma til dæmis viðtalið tvisvar í dag af því henni fannst kallinn svo frábær. Við amma grófum svo í sameiningu upp þetta líka fína kort (smellið á myndina til að lesa) sem Helgi sendi afa og öðrum þingmönnum 1976.
Þarna varar Helgi þingmenn við því að hann ætli að sletta málningu á hýbýli þeirra og af stakri sjéntílmennsku leyfir hann þeim að velja litinn sjálfir. Svari þeir ekki innan 5 daga muni hann hins vegar líta svo á að þeir kjósi tjöru.
Kortið var ekki í umslagi og pósturinn hringdi víst í þingmannagengið og varaði þá við þessari köldu kveðju sem til stæði að bera þeim. Amma segir mér að einhverjir kallanna hafi orðið hálf smeykir og hafi hringst á út af málinu. Þá minnir hana endilega að Gylfi Þ. Gíslason hafi fengið tjöru á bílinn sinn, rétt eins og stjórnarráðið.

Mikil var upphefð Gneistans í (3)Fréttablaðinu í dag. Ég sver og sárt við legg að ég mun ekki (1)skrifa fleiri (2)blogggreinar í blaðið, enda hlýtur fólk að vera komið með upp í kok af þessu þrugli.

Robert Palmer er dauður. Eitthvað gerði hann nú af ágætislögum in ðí eitís en merkilegasta framlag hans til tónlistarsögunnar er að mínu mati tvímælalaust The Power Station þar sem hann tímaði upp með John og Andy úr DuranDuran. Fín plata.
Respect!

Jæja, nú er skíturinn djúpur. Ég frétti það að einhverjir brjálæðingar á Rás2 hafi lesið upp úr gömlum pistli mínum um Myrkrahöfðingja Hrafns Gunnlaugssonar í dag. Skil það svo sem vel enda sé ég það núna þegar ég kíki aftur á hann að þetta er þrusulesning. Málið er bara að ég treysti á það að þetta yrði ekki mikið lesið þegar ég skrifaði þetta um jólin 2001 á Pressuna og stólaði líka á að þetta væri öllum gleymt þar sem ég hef ekkert við það að gera að fá Hrafn Gunnlaugsson á bakið. Mig minnir endilega að félagi Hugleikur (segðu okkur þá sögu Hulli) hafi látið myndina fá það óþvegið í útvarpsgagnrýni þegar hún var sýnd í bíó og hafi uppskorið mikið bágt fyrir.
Hvað um það nú á víst að fara að sýna fjögurra þátta röð um Myrkrahöfðingjann í Sjónvarpinu og þá þurfti endilega að rifja þetta upp. Annars getur vel verið að þættirnir verði æði enda var það víst svona sem auteurinn vildi alltaf hafa þetta. Ég bíð spenntur.

Pétur Pétursson, þulur, sagði mér sögur í fyrradag og aðra sögu í dag. Hann er að undirbúa árás á blaðamenn sem eru allt of fáir og upp til hópa leigupennar og verktakar. Einhverjir úr mínum röðum eru líka vinnumenn varmennskunnar en það er eitthvað sem blaðamenn ættu að forðast í lengstu lög að verða. Ég hvatti Pétur óspart til dáða og vona að hann láti okkur fá það óþvegið. Ekki veitir af.

Talandi um leiguþý þá var mér boðið að sjá Matchstick Men í VIP sal Sambíóanna á miðvikudaginn. Tók Jakob með og samanlagt átum við sex dunka af poppi og drukkum fjórar kók okkur að kostnaðarlausu. Ég sofnaði ekkert í Lazy Boy stólnum og myndin halar því inn heilar fjórar stjörnur.

Ég hef rakið krónískan hausverk síðustu daga til reykinga. spurning um að hætta eða höggva af sér hausinn.

Hvaða markaðsfífl ætli hafi fattað upp á því að auglýsa forrit gegn pop-up gluggum með pop-up gluggum?

Fólk, sem hefur hlaupið grenjandi í skjól í allt sumar þegar geitunngi hefur brugðið fyrir, hefur skyndilega öðlast hugrekki og er byrjað að myrða flugurnar af miklum móð. Þær eru að vísu orðnar svo slappar að þær takast varla á loft og ganga lúnar um gólf. Þetta er svolítið eins og Hjalti Úrsus færi að veitast að fötluðum.

Ég hata Flash vefi af persónulegum ástæðum.

"Klám" er orðið algengasta leitarorðið sem lokkar fólk af leitarvélum inn á BadaBing! og nafnið á síðunni gefur síðan vissulega ákveðin fyrirheit um nekt þar sem það er sótt til þekktasta súlustaðar í heimi BadaBing! í New Jersey. Ég er með hálfgerðan móral yfir þessu og er að spá í að skanna allt Jennu Jamesdóttir safnið mitt og vista það á síðunni.
Ég vil nefnilega síður vera staðinn að svikum.

Sjálfur hef ég til dæmis alltaf verið Kóka Kóla trúr áratugum saman og hef drukkið það bæði blandað og óblandað mér til mismikillar ánægju. Nú verður mér hins vegar óglatt í hvert skipti sem ég fæ mér kókglas þar sem Idol skrílinn af Stöð2 er kominn utan á flöskurnar. Þetta eru svik við mig og aðra sem dagsdaglega líta fram hjá því að drykkurinn er framleiddur af gyðingahyski sem er blóðugt upp að öxlum, nýlendukúgurum og kapítalistasvínum, en það eru takmörk.
Þetta eru svik við eitthvað, ég bara veit ekki hvað. Ekki markaðsöflin þó.

Það fór um mig hrollur þegar ég kom að rannsóknarblaðamanninum Reyni Traustasyni og bókmenntaáterítotinu Kolbrúnu Bergþórsdóttur þar sem þau rýndu í BadaBing! í dag. Ekki leið mér betur þegar fréttahaukurinn sagðist hafa fundið á síðunni ýmsan skít sem ég hefði skrifað um kollega Eirík Jónsson í gegnum tíðina.
EIR brást auðvitað hinn versti við en einföld uppfletting í leitarvél síðunnar sýnir og sannar að ég hef ekki sagt styggðaryrði um EIR, ekki einu sinni þegar ég var sem verstur í neyslu.
Það hefðu verið svik við einhvern óljósan málstað, ég veit ekki hvern.

Þetta var samt óþægilegt og þetta er spurning um að hætta að skrifa illa um fólk eða hætta að gera þau skrif aðgengileg almenningi. Mér sýnast í það minnsta nornaveiðar vera í uppsiglingu og ég treysti mér ekki til að taka pusið í hnakkan þegar RT og EIR eru annars vegar.

Ég tók eftir því að Sverrir Jakobsson rétt slapp við Bessastaðatilnefningu í Fréttablaðinu um daginn og þakkaði sínum sæla fyrir að Salvör skyldi ekki hafa nefnt sig við "ofurblaðamann Fréttablaðsins".
Þar sem Sverri bar ekkert á góma í spjalli mínu við Salvöru taldi ég víst að hann væri ekki með mig í huga, heldur ofurblaðamanninn (ég er enn að festa mig í sessi sem stjörnublaðamaður þannig að það er langt í ofurmennið) sem tók forsetafeaturinn saman.

Sá svo hjá Salvöru að þar er sjálfur ég að dragast inn í forsetakrísu þeirra Sverris.
Það er rétt að ég talaði við Salvöru og hefði því hugsanlega borið einhverja ábyrgð ef hún hefði átt mynd af Ármanni og hefði orðað hann (Sverri) við Bessastaði. En bara til að fyrirbyggja allan misskilning þá takmarkaðist mitt framlag til greinarinnar, sem Jakob skrifaði, við tvö símtöl; til Salvarar og annars sem kaus að segja pass.

Þetta eru fúlir dagar og maður heyrir meira off record en on. Maður má ekki einu sinni fá sér kaffibolla úti í bæ þá vinda sér að manni menn og segja manni frá fyrirhugaðri sölu á nafntoguðu fjölmiðlafyrirtæki. Bíð í tvo daga og ef ekkert gerist hjá Denna þá skúbba ég þessu.

Það gilda einföld lögmál um fréttaskrif og satt best að segja eru vísindin sem liggja þar að baki ekki flókin. Fréttir eru ekki menntaskólaritgerðir með tilheyrandi inngöngum, meginmálum og lokaorðum - þvert á móti á að hrúga aðalatriðinu, megininntaki fréttarinnar, inn strax í fyrstu málsgrein. Upphaf fréttarinnar á sem sagt að vera tú ðe fokking poínt og þá er jafnframt ætlast til þess að fyrirsögnin feli þennan punkt í sér á listrænt knappan hátt.

Það var gaman að stúdera fyrirsagnir Moggans og DV á fréttunum um fjölmiðlakönnun Gallup í þessu ljósi. Moggamenn hafa svo sem ekki verið öfundsverðir af því að þurfa að matreiða niðurstöðurnar sér í hag og útkoman varð því að vonum vandræðaleg: 50,1% les Morgunblaðið á hverjum degi. Þetta var brandarinn með morgunkaffinu og gaf forsmekkinn að því sem koma skyldi og maður hafði nokkra tíma til að velta því fyrir sér hvernig DV myndi leysa þessa flóknu þraut. Og það verður ekki af þeim tekið að þeir fóru fram úr björtustu vonum aðdáenda sinna: Magasín meira lesið en Birta. Tvímælalaust stærstu tíðindin úr könnuninni og stór hundasúra í hnappagat Sigurðar Boga.

Nýja Gallup könnunin sýnir að sunnudagsblað Fréttablaðsins er lesið meira en sunnudagsblað Morgunblaðsins. Þannig á þetta að vera enda er the elite force sem skrifar í helgarblöðin til höfuðs Mogganum blóðþyrstur og baneitraður. Skil samt ekki alveg afhverju minn aldurshópur 30-39 ára les Moggann meira. Sennilega fólk sem nær því að vera komið á áskriftarklafaaldurinn.

Við erum hins vegar rétt að byrja og það færi sjálfsagt um marga ef þeir sæu okkur á plottfundunum, en eftir að við höfum talað um allt og ekki neitt og rifist um þjórfé stendur Gummi, foringi, upp og setur upp sólgleraugun. Let´s go to work. Og svo göngum við Jakob, Kolla, Þráinn forseti, Tóti og Gummi í slómó undir dynjandi sándtrakki að tölvunum. Það er magnað.

Lestrarhrap DV skýrir sig sjálft en þessi snillingar bönnuðu lestur blaðsins í sjoppum. Ergo: Það les það enginn lengur. Annars líður mér aldrei vel í sigurliðum og er að fara að sækja um hjá DV.

So, you guys like to tell jokes, huh? Gigglin' and laughin' like a bunch of young broads sittin' in a schoolyard. Well, let me tell a joke. Four guys, sittin' in a bullpen, in San Quentin. All wondering how the fuck they got there. What should we have done, what didn't we do, who's fault is it, is it my fault, your fault, his fault, all that bullshit. Then one of them says, hey. Wait a minute. When we were planning this caper, all we did was sit around tellin' fuckin' jokes! Get the message? Boys, I don't mean to holler at ya. When this caper's over - and I'm sure it'll be a successful one - we'll get down to the Cayman Islands, hell, I'll roll and laugh with all of ya. You'll find me a different character down there. Right now, it's a matter of business.

Rannsóknarblaðamaður Fréttablaðsins hafði samband við Gneistann í dag og karfði hann skýringa á því hvers vegna BadaBing! hlaut enginn Vefverðlaun Gneistans 2003? Það varð nú fátt um svör en Gneistinn lét þess samt getið að hann væri reglulegur lesandi en það er nú ekki nóg. Spurning um að siga Jakob á keppinautana?

Það er svolítil vinstri slagsíða á verðlaununum en það ræðst ef til vill ekki af stjórnmálaskoðunum Gneistans þar sem það eru óhagganleg sannindi að hægrimenn kunna ekki að skrifa og því síður að blogga.
Heldur þótti mér Kreml.is og gamla Pressan mín fá háðulega útreið en það er ekki hægt að þræta fyrir það að maðurinn hefur mikið til síns máls. Fréttir.com njóta þess svo aftur á móti að Pressan hefur misst riddarann hugprúða og skósveininn hundtrygga.

Var að hlunkast í gegnum þessa ömurlegu The Recruit sem var eyrnamerkt Framsóknarflokknum þegar hún var sýnd í kvikmyndahúsum kortéri fyrir kosningar. Þvílíkt krapp.
Mér leiðist þessi Colin Farrell alveg ósegjanlega. Hann var o.k. í Minority Report þar sem Sydow gamli drap hann, en glataður í Phone Booth, fyrrnefndri The Recruit og ég var ekki að fíla hann í Daredevil en það voru að vísu allir (- Garner) svo morknir að Farrell slapp fyrir horn sem Bullseye. Sem sagt leiðindagaur sem er kominn allt of langt, ekki ósvipað Tom Cruise og Brad Pitt sem eru báðir hreinn viðbjóður.

Persóna Farrells í The Recruit er fædd 1976 (rétt eins og leikarinn sjálfur) og er því nokkuð yngri en ég sjálfur. Aldurinn hefur svo sem aldrei böggað mig neitt en það er eitthvað niðurdrepandi við það að vera stöðugt að reka sig á það að aðalpersónurnar í bíó eru orðnar yngri en maður sjálfur. Farrell er til dæmis þarna toppstúdent frá MIT og er ráðinn til starfa hjá CIA, af því bara og vegna þess hversu hann er klár. Aðeins 27 ára.
Ég er 32 og er ekki enn búinn með bókmenntafræðina og er blaðamaður hjá Fréttablaðinu og það hefur enginn frá Washington Post eða Empire boðið mér djobb. Það er eitthvað bogið við þetta allt saman.

Gneistinn sendi frá sér fréttatilkynningu um vefverðlaunin sín um helgina. Alls ekki svo galið hjá honum þó það megi svo sem draga átorítet hans í efa sem gúrú á þessu sviði en hann er varla vitlausari en Óskarsakademían, Eddugengið eða Vefsýnarliðið sem hafði rænu á að útnefna Strikið besta vefsetrið á meðan ég var að vinna þar. Síðan þá hefur farið lítið fyrir Strikinu og enn minna fyrir vefsýnarverðlaununum.

Maður er búinn að halda með KR í gegnum súrt, sætt og áratuga titlaleysi án þess að hvika í trúnni en eftir daginn í dag er ég farinn að efast. 7:0 á móti Hafnfirðingum, comon for Christ´s sake?
Talandi um Hafnfirðinga þá stóð hann Jakob sig auðvitað eins og hetja í Popppunkti. Ég hélt með honum þó hann sé FH-ingur.
Dórið var að fá nýjasta heftið af MAD í hendurnar og þar er víst gert stóplagrín að einum lélegasta og ófyndnasta gamanleikara allra tíma, sjálfum John Ritter. Það vill svo skemmtilega til að hann er ný dauður. Þetta er geggjað og deffinetlý eitthvað sem séð og heyrt ætti að skoða: Við dissum dauða til að gera lífið skemmtilegra fyrir okkur hin!

í vinnunni í dag þegar deilt var harkalega um það hvort Twiggy væri frægasta fyrirsæta allra tíma.

Þetta er innihaldslaust líf.

Fann póst frá Símanum í dag þar sem sagt er frá námskeiði "fyrir almenning undir heitinu Lærðu betur á GSM símann þinn. Markmiðið með námskeiðunum er að starfsmenn læri betur að nýta sér þau tæki sem þeir hafa undir höndum, þ.e. GSM-símann. Námskeiðin byggjast upp á stuttum grunni og á verklegri kennslu í notkun á símtækinu."

Þetta er eitthvað sem gæti gert lífið skemmtilegra.

Næsta mál: Hætta að reykja.

Það gerir lífið leiðinlegra.

Ég náði nýjum og stórmerkum áfanga á blaðamennskuferlinum í dag. Ég er nefnilega búinn að fá mér diktafón en ég hef skömm á svoleiðis drasli og hef aldrei getað vanið mig á að nota svoleiðis á þessum fimm árum.
Ásgeir Friðgeirsson sagði mér þegar hann ritstýrði mér á www.visir.is að það væri miklu betra að nota teipið ekki og þau orð standa enn. Teipið tefur alla úrvinnslu og fólk hefur hingað til ekki séð ástæðu til að gera athugasemdir við það sem ég hef eftir því þó ég styðjist bara við glósur og minnið. Fyrir utan það að ég fékk einu sinni krass kúrs í hagnýtri fjölmiðlun hjá lektor við fagið í HÍ og þeim lestri fylgdu ákúrur fyrir að nota ekki band. Ég stunda hins vegar óhagnýta fjölmiðlun og hélt því mínu striki.

Viðkvæmir viðmælendur mínir í gegnum árin, skáld og rithöfundar til dæmis, láta iðulega lesa yfir fyrir sig enda ofsalega (texta)meðvitað fólk. Í þeirra tilfellum held ég að það hafi aldrei þurft að hnika til stafkrók og einhverjir vilja meina að það sé einmitt vegna þess að þeir voru ekki látnir tala inn á teip. Tungan getur nefnilega líka vafist skáldunum um tönn þegar þau láta móðan mása og sumir teipfíklar buna þessu auðvitað öllu á prent; hverju einasta hummi, hósti og ha-i.

Hvað um það.
Þetta er auðvitað öryggistæki, ekki síst ef maður tekur viðtöl við Jónínu Ben. á slæmum degi en það er önnur saga og ekki mín að segja. Þá þótti líka vissara að nota teip við vinnslu þessarar fréttar. Við félagarnir áttum nú ekki tæki í fórum okkar og ég þurfti að standa í meirihátatr stússi við að fá lánað tæki - eitthvað óendalega fullkomið eitthvað diggital drasl.

Teipið hefur líka alltaf brugðist mér, í þau fáu skipti sem ég hef reynt að nota það. Batteríin búinn, tækin ónýt, spólurnar flæktar eða eitthvað álíka og ég tek ekki eftir neinu, jafn tæknilega fatlaður og ég er, leyfi fólki að vaða elginn með hálfan hugann við það sem það er að segja af því að ég er að skrásetja þetta allt á teip (rosa öryggi). Sit svo uppi með þögn þegar kemur að úrvinnslunni. Betra að sleppa þessu.

Sorglegasta teipklikkið mitt er líka það fyrsta (þ.e.a.s. fyrsta skipti ever sem ég notaði teip). Hringdi í Finn Ingólfsson, þáverandi iðnaðar- og viðskiptaráðherra til að fá komment. Hafði farið á blaðamannafund hjá honum um sölu FBA nokkrum dögum áður. Hann virtist ætla að sigla lygnan sjó þar til ég baunaði böggspurningu á hann og í kjölfarið tóku aðrir við sér og þjörmuðu svolítið að honum.
Fundurinn barst í tal í símtali okkar og Finnur spyr hvort ég sé ekki örugglega Þórarinn Þórarinsson, sonur Þórarins Þórarinssonar, sonar Þórarins Þórarinssonar a.k.a. Tíma Tóta. Það passaði. "Af hverju spurðirðu þá svona leiðinlega á fundinum?" Það hefði verið gaman að eiga þetta, svona af því bara. (Þess ber að geta að Finnur var ekkert að æsa sig og höfðaði til samviskunnar og framsóknarhjartans með því að skammast á léttu nótunum).

Teipið hefur stoppað oftar þegar framsóknarmenn eru annars vegar. Nú síðast þegar ég tók viðtal við Steingrím Hermannsson. Sá að vísu í miðju kafi að allt var stopp og tók punkta og skrifaði svo viðtalið eftir minni með smá hjálp Steingríms. Hann hafði, ólíkt Finni, orð á því að ég spyrði ekkert leiðinlega eftir að ég sagði honum gömlu teipsöguna og frá óförum mínum við að ná framsóknarmönnum á band.

Ástæðan fyrir því að teipin eru alltaf að bregðast mér er fyrst og fremst sú að ég fæ þau lánuð hjá félögum mínum á 11 stundu og þeir eru ekkert að hirða um að tékka á rafhlöðum og öðru þess háttar. Þetta klikkaði síðast fyrir viku síðan og þá fékk ég endanlega nóg og gafst upp. Nú er ég offissíallí kominn með minn diktafón og í þau fáu skipti sem ég þarf að nota hann get ég verið viss um að ekkert muni klikka. Lock and load baby.

Djöfull eru þessar færslur orðnar fáránlega langar hjá mér. Ég myndi ekki nenna að lesa þetta þó ég ætti lífið að leysa. Held ég hætti þessu og snúi mér að símskeytastílnum. Þetta er ekki bloggfærslur, þetta eru pistlar og þar fyrir utan búllsjitt.

Mér leiðist. Ergo: Ný skjáborðsmynd.

Hann er mikill heimspekingur kallinn í Texas sjoppunni. Það kom svona dæmigert unglingsgerpi þangað í dag og spurði um frelsi?
Frelsið er búið, sagði kallinn að bragði. Ég hef ekki heyrt lífið súmmað jafn smekklega upp í einni meitlaðri setningu lengi. Bókmenntirnar eru líka bara lækur sem rennur í hafið og undanrenna er vond og rjóminn fitandi. Algjört catch 22. Spurning um að leija bara sbólu.

Við Jakob kíktum á kynningu á vetrardagskrá Iðnó, í Iðnó auðvitað. Þar voru léttar veitingar í boði, risarækjur og annað yndi og svo auðvitað rautt og hvítt. Það sveif að okkur bráðhugguleg stúlka með rauðvínsglös en káti pilturinn snarstoppaði hana: "Nei, ekki fyrir hann. Hann má ekki drekka" og glotti síðan til mín og bætti við "rosalega hef ég gaman að þessu".
Já, hann Jakob er vinur i raun og ég fékk að drekka 3 glös af ginger á meðan grískur höfginn rann á hann á meðan.

Þetta var þriðja ferð mín to the danger zone en óvirka alkanum stafar mikil ógn af starfi mínu enda frítt áfengi alltaf innan seilingar. Dagskrárkynning hjá RÚV á föstudaginn. Hver myndi ekki vilja drekka eitthvað af afnotagjöldunum sínum til baka þegar færi gefst?

Hómer átti að eiga orð dagsins með flottustu afneitun, réttlætingu og vörn ever:

To alcohol! The cause of, and solution to, all of life's problems

En sjaldséður Bloggari dauðans stelur senunni algerlega með þessu snilldarkommenti:

Mér líður eins og manni sem finnur dauðan geitung í gluggakistunni, brugðið en létt um leið. Ég vissi ekki að þessi ógn vofði yfir!

Sjoppukallinn hefði ekki getað orðað þetta betur.

Ekki veit ég hvort er ömurlegra J.Lo eða Ben Affleck en mikið vona ég innilega að þau séu hætt saman fyrir fullt og allt. Mér er að vísu skítsama um þau en þetta breik up gerir vonandi út um öll áform þeirra um að endurgera Casablanca.
Ég gat sætt mig við að Robert Redford hafi troðið sér í Bogart stellingarnar í Havana og lifði það líka af þegar Pamela Anderson tók að sér Bogart hlutverkið í Barb Wire. Þá er ég líka endanlega búinn að sætta mig við að Mickey Rourke er búinn að vera eins og kemur fram í Once Upon a Time in Mexico umfjölluninni. Báðir uppáhaldsleikararnir mínir eru sem sagt jafn dauðir fyrir mér.
En Ben Affleck í hlutverki Ricks Blaine? Það hefði riðið mér að fullu.

Náði líka að sjá The League um helgina og hún vara bara allt í lagi svo lengi sem maður gat horft fram hjá því að hún hefði getað verið últrakúl ef menn hefðu haldið rétt á spöðunum og farið eftir teiknimyndasögu Alans Moore. En það verður ekki á allt kosið.

Speki úr The League:

If you can't do it with one bullet, don't do it at all. (Alan Quatermain við leiðinlegan Ameríkana)

You're sweet, and you're young; neither are traits that I hold in high regard. (Mina Harker við leiðinlegan Ameríkana)

Oh, I saw...Very American. Fire enough bullets and hope they hit the target! (Alan Quatermain við Geroge W. Bush)

Já, Lér meiðist og ég nenneggi...

að glápa á Alias
að glápa á Sópranós
að lesa
að reykja
að fara í bað
og ég er hættur að drekka

spurning um að segja upp með sjálfsmorði?

Orðið kynvillingur er eitt gildishlaðnasta orð íslenskrar tungu og konótasjónirnar eru svo pólitískt rangtþenkjandi og neikvæðar að það leggur sér varla nokkur maður þetta annars áferðarfallega orð til munns lengur - nema klikkhausar sem vilja tala niður til samkynhneigðra af geggjaðri fyrirlitningu.
Ég held að vísu að þeir hinir sömu ættu einmitt að nota þetta orð meira þar sem það segir miklu meira um þankagang þeirra en nokkurn tíma blásaklausa homma og lesbíur sem vilja fá að vera samkynhneigð í friði án þess að það þurfi að gera það sjálfkrafa að verkum að þau séu á einhverjum geðveikum villigötum í kynlífinu.

Nýja Orðabókin hans Marðar segir:

kyn-villa KVK 1 (niðrandi) samkynhneigð, kynhvörf
2 gera kynvillu falsa ættarrakningu með því að rangfeðra barn 3 mál/bragfr., slangur, reik nafnorða milli málfræðikynja
kyn-villingur KK (niðrandi) samkynhneigður maður (yfirleitt karl)
kyn-villtur L (niðrandi) samkynhneigður, kynhverfur

Orðið sem slíkt er kannski ekkert endilega svo slæmt en þó er líklega heppilegra að nota það um orð frekar en fólk samkvæmt þessu. Orðið kynvillingur hefur færst meira út á jaðarinn eftir því sem réttindabarátta samkynhneigðra og kredduundanhald hefur fært homma og lessur nær miðjunni. Mig minnir að orðið hafi á sínum tíma þótt dæmi um það hversu íslenskan er kúl mál sem getur orðað alla skapaða hluti með samsettum orðum. Mogginn hefur því sjálfsagt geta notað orðið kynvillingur fyrir 20 árum en vill ekki nota það á 21. öldinni frekar en Jesú , dömubindi og sokkabuxur í fyrirsögnum.
Snillingunum á Mogganum tókst nú samt að birta eitt sýrðasta lesendabréf ever á föstudaginn en þar lét hinn biblíulega kynvísi Einar Ingvi Magnússon öllum illum látum og hamaðist á samkynhneigðum með slíku orðavali að unun var að lesa. Þó maður sé ekki sammála fríkinu var ekki hægt annað en að hlæja að bullinu.
Við Jakob sáum í höndum okkar að Mogginn væri sennilega búinn að starta borgarastyrjöld með því að birta óskapnaðinn en við höfum stundum diskúterað þetta orð, kynvillingur, við Hafliða Kolkrabbabana á morgunfundum. Við höfum samt aldrei komist að niðurstöðu þar sem við rekum okkur alltaf á það að þetta er debatt sem ekki er hægt að taka fyrir hádegi.

Mogginn er búinn að segja sorrý en situr þó uppi með skömmina. Þetta getur ekki hafa komist á síður blaðsins nema nazisti haldi utan um lesendasíðuna eða hreinlega að það lesi enginn aðsent efni yfir heldur sé því bara dælt hugsunarlaust inn á síður blaðs allra landsmanna. Sé það tilfellið þarf maður ekki að hugsa þá hugsun til enda hvernig blaðið meðhöndlar einhliða fréttatilkynningar og áróður sem rignir inn á ritstjórnir og fréttastofur á hverjum degi.

Æi, hvað er ég að röfla þetta. Það má segja svakalega margt um birtingu Moggans á lesendabréfinu og orðið kynvillingur en það er debatt sem einhverjir aðrir verða að taka og hafa nú þegar gert. Ég varð bara að segja eitthvað áður en ég slengdi Svívirðunni í Úrklippurnar sem nýjasta gullmolanum. Minni um leið á annað Moggafíaskó.

Organistinn hefur verið að kvarta yfir því að ég sé orðinn "gjörsamlega bitlaus penni" og rekur þessa geldingu mína eðlilega beint til áfengismeðferðarinnar. Ég ætla því að ganga endanlega fram af honum og blogga um börnin mín, sem eru bæði upprennandi snillingar eins og þau eiga kyn til.

Doddi sýndi mér, um daginn, hróðugur mynd sem hann teiknaði af vampíru. Kvikindið var allt hið ógeðslegasta, einhvers konar ormur með rosalega hvassar vígtennur. Myndinni fylgdi svo innblásinn fyrirlestur frá fimm ára barninu um tanngerð blóðsugna og blóðdrykkju almennt.
Það þarf auðvitað ekki að fjölyrða um hversu pabbinn var stoltur af syni sínum.
Jóhanna var enn fyrri til enda hefur hún verið e.k. real life Wednesday Addams frá því ég man eftir henni.
Hún var fjögurra ára þegar hún spurði mig upp úr þurru hvernig best væri að drepa vampírur. Ég sagði henni að það væri viðtekin venja að reka fleyg í gegnum hjartað á þeim. Það ætti að duga. Hún horfði á mig, full efasemda, og spurði svo: "Er ekki öruggara að skera líka af þeim hausinn og kveikja í þeim?"
Þessar hugmyndir hennar smellpössuðu við það sem frumstætt fólk í eldgamladaga gerði við lík af fólki sem það grunaði að væru undead og myndu bíta fólk í hálsinn og drekka úr þeim allt blóð.
Ég var að lesa Vampyres Lord Byron to Count Dracula um þetta leyti, enda á kafi í hryllingi hjá Guðna Elíssyni í bókmenntafræðinni og mig minnir endilega að þessi aðferð hafi verið notuð bæði í Ungverjalandi og Kína.
Ég var auðvitað sannfærður um að dóttir mín væri lifandi sönnun þess að vampíruóttinn og hvernig bregðast skal við honum sé eitthvað sem hafi, í gegnum aldirnar, stimplað sig inn í kollektívt minni mannkynsins.
Það þarf auðvitað ekki að fjölyrða um hversu pabbinn var stoltur af dóttur sinni. Nú er hún ellefu ára og er að stauta sig í gegnum Dracula eftir Stoker og heldur að sjálfsögðu með greifanum gegn Van Helsing þó hún fíli Minu Harker sem við vorum einmitt að horfa á í dag í League of Extraordinary Gentlemen.

Muna: Helvítis moðpokinn

Turnarnir hrundu á þessum degi fyrir tveimur árum. Þá var ég staddur á Súfistanum, eins og frægt er orðið, að hlusta á Írisi efnisstjóra Strik.is segja mér að ég yrði að fara í meðferð. Glatað að velja þennan dómsdag til þess að segja manni að hætta að drekka.

Annars kemur það auðvitað öllum að óvörum að það sé 11. september í dag, nema þeim fáu sem lesa DV en blaðið skúbbaði því í gær með tveimur opnum að á eftir 10. september kæmi sá 11. Aðrir blaðamenn, sem í kæruleysi sínu létu nægja að greina frá þessu í dag, naga sig í handarbökin fyrir það að hafa ekki verið svona bísperrtir á tánum.
Talandi um blaðamenn. Af hverju hefur enginn áhuga á því að velta sér upp úr ölvunarakstri og ólátum okkar þó við sækjum ekki umboð okkar til þjóðarinnar? Ég var örugglega miklu flottari fyllibytta en allir ungþingmenn þjóðarinnar samanlagt og samt hefur enginn hvorki séð né heyrt ástæðu til þess að slá því upp þó ég hafi líkt og Lord Byron lifað lífi mínu markvisst með slúðurdálka og ævisöguritara í huga. Skil ekki þennan mannamun.

Ég komst að því í kvöld að skák er bara býsna spennandi íþrótt þegar ég fór og fylgdist með Hróknum vinna TR í undanúrslitum Hraðskákkeppni skákfélaga. Mínir menn unnu þetta með 39 og 1/2 vinningi gegn 32 og 1/2 og stóð þetta bara býsna naumt á tímabili.

Töffarinn Sokolov (sem deilir afmælisdeginum 13. júní með mér og Kristjáni fjallaskáldi) var eins og jarðýta framan af og kláraði með 9 og 1/2 vinningi.
Þá var skundað á Grand Rokk where it all began til þess að fagna.

Tóti á barnum:

Viltu bjór?

Nei takk. Kók bara.

Drekkurðu ekki?

Nei, ég er nýorðinn alkóhólisti.

Þessi var djúpur.

Snillingurinn og sjónháttarfræðingurinn dr. Bjarni Þórarinsson var þarna, en ekki hvað, og talaði um púlhestinn sem er alltaf að puða við að koma sér út úr vandræðum. Ég er púlhestur.
Hann er líka að reyna að innleiða nýjan drykkjusið sem gengur út á það að í stað þess að segja þetta "gamla, leiðinlega skál" þegar menn lyfta glösum eiga þeir að segja "hestur". Þá má líka spyrja "hvaða tegund?" ef undirtektirnar eru slappar. Í hans tilfelli er það rugguhestur.

Talaði bæði við Jón Steinar og Hannes Hólmstein off record í dag. Það er synd þar sem þeir voru báðir skemmtilegir.

Hraðfletti í gegnum nokkrar gamlar úrklippubækur um daginn til þess að finna stöff um Paul Watson fyrir úttektina sem ég var með um hann í Fréttablaðinu um daginn. Fór svo með eina í vinnuna til að skanna Óvini Íslands úr Eintaki og þá kom á daginn að félagi Jakob hafði skrifað eitthvað um 60% af öllu dótinu sem ég hafði séð ástæðu til að klippa út það árið. Það er því óhætt að segja að við eigum skap saman ég og káti Hafnfirðingurinn.

Það er líka alveg ljóst að ég verð að herða mig í skanninu og bæta við í Úrklippurnar. Margt þarna sem þolir vel dagsins ljós ennþá. Ótrúlegt hversu margt sem skrifað var 94-95 á vel við í dag, ekki síst Gulu Pressufréttir um uppsagnir á Stöð 2. Maður sér það líka þegar maður lítur svona til baka að það er óttalega lítið fútt í blöðunum þessi árin; eintóm loðmulla, political correctness og pempíuskapur. Menn voru meira að brúka kjaft fyrir áratug en jafnast þó auðvitað ekkert á við það hvernig menn tókust á á fyrri hluta síðustu aldar.

Watson var annars bara helvíti hress og viðræðugóður. Auðvitað fullur af skít og þannig fannst Haraldi Blöndal hann gera sig full breiðan og benti mér á að Watson væri tékkasvindlari og þjófur en hann fyllti Ocean Warrior með olíu frá Olís sem var greidd með innistæðulausum tékka. Watson sigldi að sögn lögmannsins einnig frá ógreiddum reikningi og gerði sig því sekan um það sem kallast hotelbedrageri á fínu dönsku lagamáli en við því liggur allt að 6 ára fangelsisvist. Þess vegna er nú "hryðjuverkamaðurinn" Watson útlægur ger frá Íslandi og persona non-grada á Schengensvæðinu.

Brunaði líka í gegnum slatta af gömlum Pressumolum af öðrum ástæðum. Rosalega vorum við Hrafn góðir á meðan Strikið var upp á sitt besta. Það væri nær að endurbirta best of frá okkur frekar en að reyna að púkka upp á þetta svona.

Þessi raunveruleikasjónvarpshugmynd þeirra á Skjá tveimur er búin að vera að æra óstöðuga í allan dag. Ég fletti upp leitarorðinu "raunveruleikasjónvarp" hér á BadaBing! og sá strax að mér hefur greinilega verið í nöp við fyrirbærið býsna lengi þannig að það er kannski ekki að marka neitt þó mér finnist þetta smekklaust, þó mér hafi nú ekki verið neitt heilagt áður en ég fann Guð í edrúmennskunni.

Bjó til tvær fyrirsagnir um þetta uppátæki. Mér finnst þær góðar þó þær séu ekki gjaldgengar í Mogganum en þar má heldur ekki nota orðin sokkabuxur og Jesú í fyrirsögn hvorki saman né aðskilin.

Íslenskar frístundahórur í Las Vegas

Rjóminn af Djúpu lauginni til Vegas

Ég er svo heppinn að vera að vinna með Íslandsmeistara, gott ef ekki Heimsmeistara, í fyrirsögnum en bar þetta samt ekki undir hann. Sá snillingur á hins vegar setningu dagsins. Djúpvitur og pæld eins og allt sem frá honum kemur:

Þetta væri góður dagur ef maður væri ekki á Yaris

Ég er líklega sá menningarsnauðasti í hinu magna fjóreyki og helgarblaðs S.W.A.T. teymi þar sem ég er offissíallí froðusnakkur blaðsins, þ.e. sá sem leggur til innihaldslausa ruslið sem er auðvitað drekkhlaðið merkingu ef vel er að gáð. Það froðubað sem ég hef legið í síðustu þrjá áratugina er þó illu heilli drullueinhæft og ég þigg því allar ábendingar um áhugaverða froðu hér á kommentunum. Hvet femínista sérstaklega til að liðsinna mér í baráttunni.

JEEEEEEEEIIIIIIIIIIIIII það kemur mynd með Mickey Rourke í bíó á föstudaginn. Slíkt hefur ekki gerst í háa herrans tíð. Hann var mikið uppáhalds og gæti orðið það aftur. Rodriguez hlýtur að geta lappað eitthvað upp á hann og nú þarf Tarantino bara að taka sig til og tjasla ferlinum hjá gamla boxaranum saman. Frumsýning Once Upon a Time in Mexico gefur mér þó í að minnsta ærið tilefni til að skrifa langa grein um hetjuna hér á BadaBing!

Reyndur maður í bókaútgáfu sagði mér um daginn að bókmenntahátíðir væru fyrst og fremst standandi fyllirí og þeir rithöfundar, gagnrýnendur og útgefendur sem tækju þetta sem hátíðlegast væru handónýtir á eftir. Slíkt er álagið.
Mér þótti auðvitað alveg skelfilegt að heyar þetta þar sem ég hélt að þetta væri eitthvað fyrir mig og það eru bara tveir mánuðir síðan ég hætti að drekka. Hefði kannski frestað því til jóla ef ég hefði vitað þetta þá.

Anyway. Ég ætla að láta þessa bókmenntahátíð sem vind um eyru þjóta, þ.e.a.s. eins hratt og ég kemst upp með það starfs míns vegna.
Reyndi að ná símaviðtali við José Saramago en var tjáð að til þess þyrfti ég að tala frönsku eða portúgölsku, auk þess sem hann væri orðinn gamall maður. Ókey. Ég hef að vísu alltaf átt auðvelt með að umgangast gamalemnni en franskan mín er slöpp og portúgalskan engin. En Murakami sem allir á stassjóninni virðast dýrka? Nei, hann talar ekki við neinn. Akúnín? Það má reyna en hann er seinn að svara. Hringdi því í Emmanuel Carrére sem er ljúfmenni og talar fína ensku þó hann sé Frakki.

Kláraði Life of Pi um daginn. Hún fékk mig ekki til að trúa á guð. Sem er bömmer af því ég er svo mikið að leita að honum þessa dagana. Þessi Bookerverðlaunabók er líka of löng en hugmyndin er það skemmtileg að maður drullast upp úr erfiðasta öldudalnum og klárar hana.
Byrjaði strax á Skuggaleikjum í kjölfarið. Hún fer ekki illa af stað. Sherlock Holmes er að skjóta upp kollinum alls staðar um þessar mundir; í amerískum spennuþáttum, í bókum Akúníns og af hverju ekki í Grikklandi hinu forna?

Tíminn var plássfrekur í æsku minni en mér þótti fátt skemmtilegra en að hanga með afa niðri á blaði. Það má sjálfsagt segja margt misjafnt um Tímann sjálfan og tími hans er vissulega löngu liðinn en ég sakna samt Hvell-Geira og Skugga sem voru aðalteiknimyndasöguhetjur bændablaðsins.
Ég var að vísu oftast búinn að lesa þá nokkrar vikur fram í tímann vegna þess að eldri frændsystkin mín höfðu þann magnaða starfa að líma íslenska textann yfir frummálið þannig að það mátti ganga að köppunum vísum á Kaplaskjólsveginum.

Já, þetta minnir mig á að ég las líka alltaf dagskrá Ríkissjónvarpsins langt fram í tímann af fallega vélrituðum blöðum sem ég fann á skrifborðinu hans afa á meðan hann sat í útvarpsráði. Þetta fannst mér magnað. Var búinn að gleyma þessu en nú er ég loksins búinn að finna djúpsálfræðilegar skýringar á því af hverju ég stekk alltaf á sjónvarpsdagskránna fyrir næstu tvær vikurnar sem fylgir ruslinu DV Magasín. Örvæntingarfull leit að löngu liðnum tíma.

Hvað um það. Ég var búinn að gleyma þessu öllu þangað til ofurbloggarinn Stefán Pálsson tók sig til einn föstudaginn og fór að rifja upp myndasögur dagblaðana. Ég hef ekki á mér heilum tekið síðan og fortíðin hefur helst yfir mig eins og ég sé fastur í dáleiðslulúppu á bekknum hjá sjálfum Freud, sbr. þessa greiningu mína á Skugga:

Skuggi var ásamt Hvell-Geira og Denna flaggskip Tímans og þá væntanlega Framsóknarflokksins líka. Skuggi var ægilegur töffari sem bjó í hauskúpuhelli úti í skógi ásamt bráðhuggulegri eiginkonu sinni (Tarzan-Jane syndrómið).
Hann átti svaka flottan hauskúpuhring og kýldi alltaf vondu kallana með honum og þá stimplaðist hauskúpan á kjammann á þeim og fór aldrei. Þeir voru semsagt eyrnamerktir Skugga um aldur og ævi. Svolítið svipað og framsóknarmenn sem eru merktir flokknum frá fæðingu til dauða.
Skuggi tók við af föður sínum, sem hafði tekið við af föður sínum, og sonur Skugga átti svo að taka við af honum. Ofurhetjuskapurinn var svona erfðasjúkdómur, svolítið eins og framsóknarmennskan.
Skuggi var svalur en það mistókst algerlega að gera hann að bíóhetju með Billy Zane í hlutverkinu fyrir nokkrum árum.

DV eða Dagblaðið, frekar en Vísir, og þó? Hýsti eina fyrstu blautudraumadrottninguna mína hana Modesty Blaise. Þarna kemur freudísk skýring á Angelinu Jolie/Löru Croft/Jennifer Garner/Elektru/BarbWire dýrkuninni.
Kollu Bergþórs mun örugglega þykja fengur í þessu en hún er búin að hengja Lady Di upp á vegginn sinn beint á móti Lörunni minni. Clash of the Titans eða a.m.k. drottningaslagur í uppsiglingu.

Fokk it. Modesty var æði. Nafnið er sexý og hún er sexý. Dökkhærð í þröngum áttfittum - pre-Matrix und alles.
Svo var Dick Tracy auðvitað í DV og hrokkinhærði perrinn Krulli tók góða rembuspretti. Man líka eftir K-9 í Mogganum. E.k. James Bond sem hét að mig minnir Corrigan. Það var ágætt.

Ástandið í þessum málum í dag er auðvitað átakanlegt og teiknimyndasögurnar eru vanræktur þáttur í pappírsútgáfunni sem er undarlegt þar sem ég geri ráð fyrir að flest fólk á mínum aldri hafi í æsku lært að lesa dagblöðin einmitt vegna teiknimyndasagnanna. Er það furða að þetta þjóðfélag sé á heljarþröm ofspikunar og geðveiki?

Já, og svona for the record. Við frændsystkinin misstum alla trú á útvarpsráði í æsku þegar okkur tókst ekki að beita áhrifum okkar á fulltrúa Framsóknarflokksins til þess að fá Bleika pardusinn og Línuna aftur á dagskrá.

Teljaragræja BadaBing! hrundi í febrúar og síðan þá hef ég ekki haft glóru um fjölda heimsókna, hvað er mest lesið og hvort síðan sé yfir höfuð lesin. Þetta er allt að skírast núna. Það stefndi í að febrúar yrði metmánuður en aðsóknin hafði verið að vaxa stöðugt á milli mánaða þegar vélin krassaði. Sumarið var greinilega magurt í meira lagi og aðsóknin fyrir neðan allar hellur. Ég geri ráð fyrir því að það sé svona leiðinlegt að lesa um brennivínsmeðferðir og var líka búinn að ákveða að ekkert væri jafn óspennandi og blogg óvirks alkóhólista sem er uppálagt að vera æðrulaus, heiðarlegur og laus við rætni og hroka og var því búinn að ákveð að loka sjoppunni.

Þá kemur á daginn að á 18 dögum í ágúst skaust sá mánuður langt upp fyrir febrúar og þó aðsóknin sé enn töluvert minni en hjá Önnu blæs þetta manni kapp í kinn og ég ætla að halda áfram að keppa við hana.

Lesturinn á fjölmiðlapistlunum og bíódómunum er hruninn eftir að þetta stöff hvarf af forsíðunni og ég er hundfúll með það og vek athygli á því að þetta eru yfirleitt extended versions; lengri og grófari en það sem birtist í Fréttablaðinu. So read it you idiots.

Það sem er áhugaverðast í teljaraskýrslunum eru svo leitarstrengirnir sem draga fólk inn á BadaBing! af leitarvélum. Hér eru nokkur dæmi í réttri röð miðað við fjölda hitsa. Skil ekki alveg að Ogvodafone sé að toppa klám og Angelinu.

31. ágúst:

ogvodafon
vodafon
klám
breskir bíódagar
og vodafon
frettir.com
hommi
\Angelina\
grín
nektardans
thehun.com
angelina jolie
klám.is
lara croft
stjörnuspá
Gemsar
Harry Potter
Martin Compston

1. september:

Gay big cock
klám
breskir kvikmyndadagar
klam
og vodafon
ogvodafon
sverir stormsker
tenntur
Michael Jackson
Pan-hópurinn
Popptíví
Siggi Kári ÁTVR
Stefán Pálsson bloggari
Sölumaður deyr
Trúnaðarmál
Tvíhöfði

Það er nóg af spennandi slúðri í gangi þessa dagana. Verst að það má aldrei birta neitt. Óþolandi fyrir mann í minni stöðu en bara til að segja eitthvað ætla ég að láta eitt úrelt vaða. Mér var treyst fyrir þessu fyrir mörgum vikum og þar sem maðurinn er farinn verður hann varla fyrir teljandi ónæði, hefði sjálfsagt ekki orðið það hvort eð er.

Hvað um það breski leikstjórinn Alan Parker, sem gerði uppáhaldsbíómyndina mína með þá einum besta leikara samtímans, var í veiðiferð hérna og dvaldi á Blönduósi. Drakk vel, klifraði upp í fánastöng, stofnaði til slagsmála og djammaði feitt með einhverri viðbjóðssveitaballahljómsveit, L&S, MIB, VVB eða einhverju álíka.
Parker er kannski ekki beint svona seleb sem myndi fá mikla athygli en hann er flottari en flestir þessara leppalúða sem verið er að blása upp að hafi komið á Klakann.

Ég þurfti tilneyddur að fara í IKEA á sunnudaginn. Þessi verslun er án efa versti staður í heimi og ég kalla hana yfirleitt aldrei annað en fimmta hring vítis. Skelfilegt að vera þarna innan um fordæmdar sálir að skoða sænsk húsgögn. Biðraðirnar við kassana eru endalausar og ekkert mjakast enda virðist takmarkið ekki vera að komast áfram og út úr búðinni, heldur þvert á móti að dveljast þar sem lengst. Það er æfing í æðruleysi að fara í IKEA og ég er ekki það langt kominn að mér sé óhætt þar aftur næstu árin. Víti á jörð það er engin spurning og þessi nýi þykki IKEA bæklingur er örugglega Satansbiblían í dulargevi.

Dead Celebrity´s Society

Það hefur eitthvað verið fjallað um það að um mánaðarmótin ágúst/september árið 1997, nánar tiltekið þann 30. ágúst hafi heimsbyggðin frétt af sviplegu fráfalli Díönu prinsessu.
Fólk hefur verið að rembast við að rifja upp hvar það var statt þegar það heyrði af andlátinu. Ég man hvar ég var. Sjálfsagt var ég, líkt og bílstjóri Díönu, draugfullur þegar slysið varð og ég var vakinn í þynnkunni með andlátsfréttinni.

Ég man þetta aðallega þar sem ég var að drekka með sama fólki þegar Michael Hutchence hengdi sig og þegar Falco (blessuð sé minning hans) dó í mótorhjólaslysinu. Við drápum eitthvað fleira frægt fólk með þessum samdrykkjum okkar. Man bara ómögulega hverjir það voru en okkur þótti það skemmtilega morbid að einhver frægur skyldi geispa golunni í hvert skipti sem þessi klíka dattíða og við nefndum okkur því Dead Celebrity´s Society. Það kom þó loks að því að þetta hitti to close to home og þá fengum við móral og leystum gengið upp. But still those were the days my friend... Já, og fræga fólkið getur auðvitað byrjað að anda léttar þar sem ég er óvirkur og reunion verður því varla banvænt.