Sunnudagur, 07. september 2003
Tíminn var plássfrekur í æsku minni en mér þótti fátt skemmtilegra en að hanga með afa niðri á blaði. Það má sjálfsagt segja margt misjafnt um Tímann sjálfan og tími hans er vissulega löngu liðinn en ég sakna samt Hvell-Geira og Skugga sem voru aðalteiknimyndasöguhetjur bændablaðsins.
Ég var að vísu oftast búinn að lesa þá nokkrar vikur fram í tímann vegna þess að eldri frændsystkin mín höfðu þann magnaða starfa að líma íslenska textann yfir frummálið þannig að það mátti ganga að köppunum vísum á Kaplaskjólsveginum.
Já, þetta minnir mig á að ég las líka alltaf dagskrá Ríkissjónvarpsins langt fram í tímann af fallega vélrituðum blöðum sem ég fann á skrifborðinu hans afa á meðan hann sat í útvarpsráði. Þetta fannst mér magnað. Var búinn að gleyma þessu en nú er ég loksins búinn að finna djúpsálfræðilegar skýringar á því af hverju ég stekk alltaf á sjónvarpsdagskránna fyrir næstu tvær vikurnar sem fylgir ruslinu DV Magasín. Örvæntingarfull leit að löngu liðnum tíma.
Hvað um það. Ég var búinn að gleyma þessu öllu þangað til ofurbloggarinn Stefán Pálsson tók sig til einn föstudaginn og fór að rifja upp myndasögur dagblaðana. Ég hef ekki á mér heilum tekið síðan og fortíðin hefur helst yfir mig eins og ég sé fastur í dáleiðslulúppu á bekknum hjá sjálfum Freud, sbr. þessa greiningu mína á Skugga:
Skuggi var ásamt Hvell-Geira og Denna flaggskip Tímans og þá væntanlega Framsóknarflokksins líka. Skuggi var ægilegur töffari sem bjó í hauskúpuhelli úti í skógi ásamt bráðhuggulegri eiginkonu sinni (Tarzan-Jane syndrómið).
Hann átti svaka flottan hauskúpuhring og kýldi alltaf vondu kallana með honum og þá stimplaðist hauskúpan á kjammann á þeim og fór aldrei. Þeir voru semsagt eyrnamerktir Skugga um aldur og ævi. Svolítið svipað og framsóknarmenn sem eru merktir flokknum frá fæðingu til dauða.
Skuggi tók við af föður sínum, sem hafði tekið við af föður sínum, og sonur Skugga átti svo að taka við af honum. Ofurhetjuskapurinn var svona erfðasjúkdómur, svolítið eins og framsóknarmennskan.
Skuggi var svalur en það mistókst algerlega að gera hann að bíóhetju með Billy Zane í hlutverkinu fyrir nokkrum árum.
DV eða Dagblaðið, frekar en Vísir, og þó? Hýsti eina fyrstu blautudraumadrottninguna mína hana Modesty Blaise. Þarna kemur freudísk skýring á Angelinu Jolie/Löru Croft/Jennifer Garner/Elektru/BarbWire dýrkuninni.
Kollu Bergþórs mun örugglega þykja fengur í þessu en hún er búin að hengja Lady Di upp á vegginn sinn beint á móti Lörunni minni. Clash of the Titans eða a.m.k. drottningaslagur í uppsiglingu.
Fokk it. Modesty var æði. Nafnið er sexý og hún er sexý. Dökkhærð í þröngum áttfittum - pre-Matrix und alles.
Svo var Dick Tracy auðvitað í DV og hrokkinhærði perrinn Krulli tók góða rembuspretti. Man líka eftir K-9 í Mogganum. E.k. James Bond sem hét að mig minnir Corrigan. Það var ágætt.
Ástandið í þessum málum í dag er auðvitað átakanlegt og teiknimyndasögurnar eru vanræktur þáttur í pappírsútgáfunni sem er undarlegt þar sem ég geri ráð fyrir að flest fólk á mínum aldri hafi í æsku lært að lesa dagblöðin einmitt vegna teiknimyndasagnanna. Er það furða að þetta þjóðfélag sé á heljarþröm ofspikunar og geðveiki?
Já, og svona for the record. Við frændsystkinin misstum alla trú á útvarpsráði í æsku þegar okkur tókst ekki að beita áhrifum okkar á fulltrúa Framsóknarflokksins til þess að fá Bleika pardusinn og Línuna aftur á dagskrá.
| 22:05 |