Ekki verður maður ríkur á því að eiga börn. Var að fá barnabótabréf frá Fjársýslu ríkisins upp á heilar 970 krónur. 970 krónur! Fyrst vissi ég bara ekki hvað ég átti að gera við allan peninginn en eftir að ég náði tökum á tilfinningum mínum ákvað ég að kaupa sígarettupakka og bland í poka fyrir afganginn.

Fyrir rúmu ári síðan átti ég engan pening, frekar en núna og plantaði mér inn á bar þar sem ég hafði tök á að drekka frítt. Hitti upprennandi framsóknarbelg sem sagði mér að Óli Björn væri blindfullur í bænum að fagna dauða Fréttablaðsins. Hann hefur aðrar en ekkert lakari ástæður til að dettíða í kvöld.
Hvað er svo þessi að pæla? Hann hefði alveg mátt sleppa því, mín vegna, að vera í Star Wars yfirhöfuð.

Það eru alveg ótrúlega skemmtilegir tímar að fara í hönd en kosningabarátta stjórnmálaflokkanna bliknar í samanburði við athyglissýki og paranoju bókaútgefenda og rithöfunda. Mig minnir til dæmis endilega að í fyrra hafi allir útgefendur verið jafn svekktir yfir því hversu lítið var gert með afurðir þeirra í blöðum þó heilu pappírsfjöllin væru löðrandi i bókaumfjöllun.

Fjörið byrjaði óvenju snemma í ár þegar mikið var fjallað um tríólógíu sem Hannes Hólmsteinn er að berja saman. Prófessorinn þótti fá mikla umfjöllun í Fréttablaðinu og í kjölfarið spruttu upp samsæriskenningar um samstarf HHG og blaðamanna þar á bæ. Blaðamanna sem hingað til hafa verið sakaðir um að ganga erinda Samfylkingarinnar leynt og ljóst? Það er auðvitað eitthvað í þessu sem gengur ekki upp.
Þetta var ágætis byrjun og þetta á bara eftir að batna. Október er ekki búinn og jólaskrautið varla komið upp í IKEA og hatrammar deilur eru strax sprottnar upp um óútkomnar bækur.
Tóta pönk er heldur betur í stuði á blogginu sínu í dag og sendir frá sér eina mergjuðustu færslu bloggsögu sinnar og þá er nú mikið sagt. Textinn er skemmtilegur og kenningarnar enn betri þó, sumar hverjar, haldi þær vart vatni en ég nenni ekki að fara út í þá sálma enda veit ég lítið um það hvernig bókakaupin gerðust á DV eyrinni en þar sem þau sem fá helst á baukinn hjá Tótu eru fyrrum samstarfsfólk hennar þar þá hljóta að minnsta kosti allir hlutaðeigandi að þekkja heimspekilegan grundvöll samsæriskenninganna.
Mér segir samt svo hugur að þegar bókageðveikin verður gerð upp í janúar verði allir útgefendur jafn svekktir með sinn hlut í fjölmiðlum sem staðfestir þá um leið blaðamenn, eina ferðina enn, í þeirri trú að þeir séu að gera eitthvað rétt.
Hamagangurinn er auðvitað ekki byrjaður fyrir alvöru og helstu kanónurnar ekki farnar að blanda sér í slaginn en blöðin munu vonandi skapa bókum meira pláss þegar Hallgrímur, Guðmundur Andri, Einar Kára, Arnaldur, Vigdís og fleiri fara að gera tilkall til dálksentimetranna.
Það sem mun síðan hjálpa enn frekar upp á sakirnar er að æ fleiri rithöfundar eru að boða forföll sem skapar hinum óneitanlega meira svigrúm. Unga fólkið er helst að beila og í svipinn man ég a.m.k. eftir Gerði Kristný og Jóni Atla. Þetta eru gott fyrir annað ungt fólk á uppleið og mér sýnist minn góði vinnufélagi Guðmundur Steingrímsson , fyrir vikið, bara vera í nokkuð góðum málum með Áhrif sín á mannkynssöguna.
Við þurfum því sennilega ekki að nota plássið í Fréttablaðinu mikið til að plögga hann sem kemur til með að skapa öðrum rými.
Jamm, þetta er yndislegt líf, það er að segja ef maður getur tekið sér tíma frá öllu baktjaldamakkinu og plotteríinu til þess að lesa eitthvað af þessum ósköpum.
Annars er ég auðvitað alltof nátengdur þessu máli og því vanhæfur til að ræða það (hef bara ekki hemil á sjálfhverfunni) en það gleður bara fátt mitt grama hjarta meir en þegar fólk tekur góð köst á Internetinu. Sómakært fólk sá sig þó tilneytt til að slá á þessa ánægju mína í dag og benti mér á að Netið væri ekkert frekar vettvangur fyrir fólk til að eipa en Lækjargatan. Svo var mér bent pent á það að ég ætti taka þennan fróðleik til mín! Eins og ég stundi það að snappa á Netinu og ausa fólk svívirðingum. Fokk off!

Búinn að sjá The Matrix Revolutions með embargoi til 6. nóvember og má ekkert segja. Fékk að vísu stuttermabol úr myndinni með mikilvægum díalóg á maganum. Veit ekki hvort það er embargo á bolnum líka en þar sem ég er kominn í hann upplýsist það hér með að Neo segir: Because I choose to.

Get heldur ekki hamið mig yfir henni Monicu Bellucci. Húah! Hún er rosaleg. Held að það sé ekki hægt að segja neitt annað um hana en það sem ruslframleiðandinn Menahem Golan (eða var það Yoram Globus? Skiptir ekki máli báðir bjánar í þessu gyðingatvíeyki) sagði um Kim Basinger á meðan hún var eitthvað.
Ekki ætla ég að fara að dissa Vefsýnarverðlaunin bara vegna þess að ég var ekki tilnefndur (allt of æðrulaus til þess). Sýnist samt á niðurstöðunni að anti-jakkafataverðlaun Gneistans séu ágætis mótvægi þó þau séu sósíalískur einleikur (er eitthvað bogið við þetta?).
Björn Bjarnason er þó vel að sínum verðlaunum kominn og honum er hér með óskað til hamingju, enda ekki fair að taka það af Birni sem hann á inni fyrir. Mér skilst að hann hafi verið voða krúttlegur þegar hann tók við verðlaununum úr hendi samráðherra síns. Krefst þess þó að Gneistinn tjái sig um málið og upplýsi alþjóð um það hvort hann geti líka samglaðst "Steikta-Birni".

Náði að hitta Xinran yfir kaffibolla áður en ég tók rauðu pilluna. Afskaplega hugguleg kona og heillandi í viðkynningu. Hún sneri borðinu alveg við og bað mig að árita bókina sína. Ekki það að ég sé svona svaka heillandi heldur fær hún fólk sem hún talar við á ferðum sínum til að skrifa kveðju til Pan Pan sonar síns í þýðingarnar á þjóðtungum hvers lands og þannig getur mamma alltaf fært drengnum eitthvað spes þegar hún snýr aftur. Þetta er voða sætt og Pan Pan á von á góðum kveðjum frá JPV, Tóta og fleiri íslenskum öðlingum.

Spjallverjafarsinn veður stöðugt betri enda slæðingur af ótrúlega sensitívu liði sem þenur sig á Málefnin.com. Þeir nojuðustu viltust úr sandkassanum þegar þeir eltu stebbafr. yfir á Press.is og einhver reytingur er þar enn að blása. Þetta er eins og krabbamein þetta helvíti.

Undarlegt að enginn sé búinn að koma auga á stóru fléttuna en þegar Málefnin og Press.is kafna á öllu krappinu snúa týndu synirnir aftur heim á Vísi þar sem GWBear situr einn og bíður.
Tóti Leifs hlýtur að vera hress með mig eftir að ég hreyti smá skít í málverjana á Press.is þar sem gamli góði hrokinn og mannfyrirlitningin blossuðu upp um leið og ég byrjaði að skrifa. Hressandi. Spurning um að halda afturbatanum áfram og fá sér bjór á Grandrokk? Eitthvað hefur verið kvartað yfir orðbragðinu en fífl eru fífl. Það verður bara að segja það eins og er.

Voðalega er farið illa með konur í vinabæ íslenskra ráðamanna í Kína. Ég er að lesa bældar raddir dætra landsins og græt mig í svefn kvöld eftir kvöld. Það er frétt.

Annars eru stærstu tíðindi dagsins að Natalía hefur tekið skjáborðið yfir, og bókin hans Gumma er komin út, léttleikandi og læsileg eins og við var að búast.

Farinn á Selfoss.
Skák og mát.

... að maður legðist svo lágt að pósta komment á spjallþráð. Það er þekkt staðreynd að ég hef hingað til ekki kært mig um að taka þátt í Ólympíuleikum fatlaðra á Netinu en þar sem einhver skítbuxinn tók sig til á Press.is og pósaði sem félagi Jakob og Organistinn , sá góði fastagestur, mátti ég til með að hreyta ónotum í Málverjana sem eru að trana sér fram á Press.is. Það hefur svo sem aldrei verið neitt leyndó að mér er meinilla við nafnleysingja þó bullið í þeim sé oftast hin besta skemmtun.

Þetta valid point of view kom fram í Bakherberginu:

Þetta er í senn dapurt og fyndið hvernig þessi vefur blaðamanna hefur snúist uppí umfjöllun um málefnin-dot-com og nafnleysi. Þetta virtist byrja með sæmilega málefnalegum umræðum um fagleg efni. En þeir sem voru að skrifa þarna voru þó dálítið útþandir af lofti og létu óspart frá sér niðrandi komment um málefnin.com og nafnlausu aumingjana -- áður en slíkir fóru að skrifa þar.

Ég held að þetta hafa valdið því að kleppararnir fóru að hefna sín og djókerarnir sáu auðvitað spaugilegu hliðina og fóru að hræra í tilgerðarlegum blaðamönnum sem voru auðveld bráð.

Blaðamenn eru auðvitað að drepast úr sjálfverfu, það vita allir, en þrátt fyrir það eru þeir ólíkt málefnalegri og yfirvegaðari í spjalli sínu en hin ídjótin og ég stend því við þetta. Út með pakkið! Það er best geymt í fjórðavalds leiknum sínum á Málefnunum.

Það er allt að verða brjálað í skákinni sem er ekki til þess að slá á króníska hausverkinn og stressið sem hefur verið að þjaka mig síðustu 3 vikur.
Hef þó komist að því að í stað þess að blasta Guns N´Roses, Rammstein og The Doors og brjálast er betra að spila Duran Duran og syngja með. Virkar betur en sund, heit setlaug og gufa. Rétt missti samt af frábæru málþingi í pottinum í kvöld en þar sem saman eru komnir ráðherra og heimspekilegur blaðamaður þar er fjör.

Komst óvænt að því í dag að ég þekki hin fræga bloggara Dr. Schnitzel og bæti honum í skjallbandalagið enda kallar hann mig Il capo di tutti capi sem ég skil ekki alveg en það hlýtur að vera eitthvað svaka mafíósó kúl og töff.

Nýja bókin hans Michaels Moore, Dude, Where´s My Country? , er ekki alveg jafn þétt og Stupid White Men, en það er samt gaman að henni.
Moore skrifar skemmtilega blátt áfram og fyndinn stíl sem gerir það af verkum að hafi maður sé heimildarmyndirnar hans heyrir maður rödd hans í kollinum á meðan maður les. Þetta er svona eins og Moore sé að segja manni bókina.
Helstu tíðindi þessarar bókar eru þau að hann vill að demókratar tefli Ophru Winfrey fram gegn Bush í næstu kosningum, þar sem hún muni mala hann. Fair enough en svoldið galið.

Annars er Moore svartsýnn, segir demókrata vera búna að gefast upp og sætta sig við Bush í önnur 4 ár. Eins og allir heilvita menn vita getur það ekki gengið. Sjálfur Krosslafur, til heimilis að Himnum, er meira að segja illa við Bush og í besta kafla bókarinnar, Jesus W. Christ, birtir Moore bréf frá guði þar sem hann afneitar Bush.
Guð vildi nefnilega aldrei að Bush yrði forseti þó hann haldi hinu gagnstæða fram. Guði er miklu hlýrra til Pútíns og Jiang Zemin og þess vegna heldur hann áfram að búa til svona marga Kínverja.
Bush er eitt af verri mistökum almættisins en guð ætlaði honum að verða vonlaus fyllibytta þangað til 12 spora kerfið kom og fokkaði öllu upp. Gefum guði og Moore orðið:

Man, I hate those "anonymous" groups - AA, NA, OA, GA - all of them invoking My name to sober up, stop eating, and quit gambling. All of a sudden, no more sinners! That´s NOT the way it works. I need sinners sinning and then repenting and then sinning again and always in My clutches so I can get some penance and good works out of them. [...] When they stop sinning and start "surrendering" themselves to a "higer-power", then the whole threat of hellfire and damnation that keeps them doing My will goes out the window.

Jamms. Moore er góður og bókin er must þó hún sé ansi brokkgeng. Sumt sem hann hermir upp á Bush er auðvitað svo lygilegt að þó maður sé soldið til vinstri finnst manni það of gott (vont) til að vera satt. Moore birtir hins vegar heillanga heimildaskrá þannig að þeir sem vilja fara ofan í saumana á þessu geta gert það. Ég nenni því ekki enda erum við öll dæmd til glötunnar anyway.

Það er nú annars svo skemmtilegt að Bush var einmitt notaður til að hræða mig til fylgispektar við mátt mér æðri þegar ég var í meðferðinni en ef við trúum því að hann sé æðsti máttur tilverunnar getum við auðvitað alveg eins öll farið út og dottið íða.
Þá töluðu félagar mínir mikið um það að Bush væri eina fyllibyttan sem þeir óskuðu þess að hefði aldrei hætt að drekka. Mér er skítsama um það. Getur hann bara ekki dottið niður og drepist?

Viðtalið við símavændiskonuna hefur að vonum vakið athygli. Flestir sem ég hef heyrt í eru bara nokkuð hressir með það og einhverjir hafa óskað mér til hamingju með að hafa nú loks tekist að sameina vinnuna og áhugamál mín og að vera farinn að veita samtölum mínum við "vinkonur mínar" beint inn á síður blaðsins.

Ég gerði mér þó alveg grein fyrir að þetta myndi stuða einhverja enda viðhorf stúlkunnar býsna twisted, sérstaklega í garð feits fólks. Einn lesandi "gat ekki hamið" sig og er búinn að senda mér tölvupóst þar sem hann segir:

Eftir að hafa lesið þessa grein sem mér þótti með afbrigðum léleg áttaði ég mig á því að ég hafði verið að innbyrða þvílíkan sora að ég man ekki eftir öðru eins í fljótu bragði í íslensku blaði.

Vitaskuld eru það ummæli stelpunnar um feitu samstarskonur hennar sem valda manninum mestri gremju og að ég skuli hafa séð ástæðu til að birta þau. Ég lít þetta auðvitað öðrum augum og er ekki mikið að leggja persónulegt mat á hvað viðmælendur mínir eigi og eigi ekki að segja og hef hingað til ekki talið það hlutverk mitt að hlífa fólki við skoðunum viðmælaenda minna hvort sem þeir eru hægri eða vinstrisinnaðir, heita Helgi Hóseasson eða stunda símavændi.

Klikkaði á því að koma í dragi í vinnuna í dag og heimta kauphækkun en mér skilst að ritstjórinn hafi mætt í beina útsendingu í Ísland í bítið í morgun og hvatt alla pilsvarga á ritstjórninni til að biðja um hærri laun á þessum drottins degi 24. október.

Ég er því enn á sömu skítalaununum.

Annars þýðir lítið að vera að kvarta yfir því þar sem ég innsiglaði þessi bitru örlög mín strax í frumbernsku þegar ég ákvað að ég ætlaði að verða blaðamaður þegar ég yrði stór.
Afi átti auðvitað sinn þátt í þessu enda ákvað ég líka að ég ætlaði að ná blaðamannaskírteini no 1. Alveg eins og hann. Var samt alveg sjúklega hræddur við að fá skalla.
Afi vildi nú að vísu frekar þjálfa mig upp í að verða þingmaður Framsóknarflokksins og fór því stundum með mig niður í þing þegar allt var tómt og leyfði mér að halda ræður. Þetta eru sætar minningar en samt fannst mér alltaf miklu skemmtilegra niðri á Tíma en í þinginu og var ekkert voðalega gamall þegar ég tjáði afa það að ég myndi aldrei koma nálægt pólitík. Það litla sem ég upplifði í gegnum hann var meira en nóg til þess að innsigla þá ákvörðun for life.
Hef hins vegar aldrei guggnað á blaðamanninum og þó fjölmiðlaumhverfið sé gjörbreytt frá því sem var á gullöld flokksblaðanna get ég þó enn haldið því fram fullum fetum að ég hafi fetað í fótspor gamla mannsins þar sem að samkvæmt skilgreiningu kommanna vinn ég á flokksblaði. Nefnilega "Fréttablaði Samfylkingarinnar". Hef að vísu aldrei fundið fyrir því á eigin skinnni en þetta gerir söguna skemmtilegri.
Ég er hins vegar alveg hættur að eltast við skírteini númer 1 og er slétt sama þó enn þurfi 402 blaðamenn að geispa golunni áður en ég næ afa. Ekki af því að ég sé jafn komplexaður og sumir kollegar mínir, en flestir þeir sem eru undir 10 kæra sig ekki einu sinni um að vita númerið sitt. Ástæðan er einfaldlega sú að eftir að Siggi Hlö (469) og Valli Sport (470) fengu inn í klúbbnum fór allur glansinn af honum. Þar fyrir utan hef ég ekki séð neina sérstaka ástæðu fyrir veru manns í BÍ eftir stórkostlega vasklega framgöngu þess í launainnheimtum, fyrst á hendur tilteknu þrotabúi hér í borg og síðar Ábyrgðasjóði launa.

Þetta skiptir auðvitað engu máli og það sem er fyrir öllu er að það er geðveikt gaman í vinnunni. Á hæðina mína hefur safnast saman ótrúlega litríkt gallerí blaðamanna (Jakob Bjarnar Grétarsson, Kolbrún Bergþórsdóttir, Guðmundur Steingrímsson, Þóra Karítas Árnadóttir, Mikael Torfason, Eiríkur Jónsson, Birgir Örn Steinarsson, Bergljót Davíðsdóttir, Þráinn Bertelsson, Guðsteinn Bjarnason og Gunnar Smári Egilsson) sem gerir það af verkum að hver dagur er rollercoaster ride of fun and excitement.
Þegar ég sat þunglyndur á bensínstöðinni og las Pressuna, DV, Alþýðublaðið, Eintak, Dag, Morgunpóstinn og Helgarpóstinn hefði ég drepið fyrir að fá að vinna með bara einhverjum af ofantöldum. Biggi, Mikki, Gummi og Þóra voru að vísu ekki komin fram á sjónarsviðið en ef þau hefðu verið það hefði ég sko viljað vinna með þeim.
Það væri því lygi ef ég reyndi að halda því fram að ég hafi orðið fyrir vonbrigðum og sjái dæluna í hyllingum.
Og svo ég haldi nú öllu til haga þá er rétt að það komi fram að Hrafn Jökulsson var alltaf í mestum metum hjá mér á bensínstöðinni og það hefur ekkert breyst og hann hefur bara vaxið í áliti frá því kynni okkar hófust á Strik Pressunni sálugu.

Ómar Valdimarsson, eldri, sagði einhvern tíma í viðtali að það væri hægt að greiða blaðamönnum jafn lág laun og raun ber vitni vegna þess að það er svo gaman í vinnunni hjá þeim. Og þá skiptir trúlega minnstu hvort maður er karl eða kerling eða óvirkur alki í dragi.

Þarf að segja eitthvað meira?

Helgi Hós var brattur á frumsýningunni og fékk fyllilega verðskuldað standing ovation að sýningu lokinni.
Böðvar Bjarki bauð svo upp á eitthvað böbblí stöff eða hvítvín en tók samt fram að slíkar trakteringar væru lítt í anda Helga.
Ég rak mig á það enn eina ferðina að það er hvergi reiknað með ölkum og fékk því ekkert að drekka frekar en Helgi sem fullvissaði mig um að hann hefði verið sáttur við viðtalið og bætti því svo við að sér þætti furðulegt að nú vildu Moggakarlarnir allt í einu tala við sig.
"Nú vill helvítis Mogginn senda til mín ljósmyndara og skrifara. Ég er ekkert hrifinn af því. Mogginn hefur ekki haft áhuga á mér áratugum saman en nú er allt í einu allt upp í loft??"

Jamm. Þetta er undarlegt líf. Tóta pönk var á staðnum og var að fíla þetta. Sá líka glitta í frægasta bloggarann og stjörnufriðrsinnann Stefán Pálsson en hitti ekki á hann. Þori að veðja 100 kalli að Mótmælandi Íslands sé mynd að hans skapi.

Myndin um Helga Hóseasson verður loksins tekin í almennar sýningar á föstudaginn. Það þarf auðvitað ekki að taka það fram að allir eiga að gó sí.
Ég er búinn að sjá hana á myndbandi en get ekki stillt mig um að fara á frumsýninguna annað kvöld. Full ástæða til að sökkva sér ofan í baráttu Helga á breiðtjaldi (svo er boðsmiðinn líka svo helvíti flottur).

Eitthvað fannst mér nú Kastljóssliðið kindarlegt þegar það fékk Helga í heimsókn áðan. Það er kannski skiljanlegt enda ekki neitt sérstaklega mikið rennirí af snillingum í gegnum settið hjá þeim. Vonandi er ég að klikkast en mér fannst þau einhvern veginn tala við manninn eins og hann væri ungabarn eða seníl gamalmenni. Kannski Sigmar og Læðan telji sig hafa þurft að hlífa áhorfendum við kallinum. Veit það ekki. Hvað sem það var naut hann sín a.m.k. ekki.

Þórhallur miðill nýtur sín, aftur á móti, greinilega í botn í sjónvarpssal. Þetta er nú samt verra hjá honum en ég hafði gert mér í hugarlund. Siggi Hall gæti gert þetta miklu, miklu betur. Ekki spurning. Skilurðu það? Skilurðu? Skilurðu? Voðalega eiga framliðnir vont með að tjá sig. Tala þeir alltaf í gátum eða fara þeir í einhvern Villtu vinna milljón gír þegar þeir droppa við á Lynghálsinum?

Mér fannst Bill Kill svo svakalega góð að ég dæmdi mig umsvifalaust vanhæfan til að fjalla um hana í Fréttablaðinu og Mausi gekk í málið. Menn eru hins vegar stöðugt að spyrja mig hvernig mér fannst og því hefur hér með verið svarað hér. So far eru allir sammála mér nema 1.

Já, plöggið? Nóg af því. Talandi um endurútgáfur. Þá er hann Jóhann Páll að gera næstum alla réttu hlutina í þeim efnum. Í fyrra vakti hann danska snillinginn Ole Lund Kirgegaard til lífsins með litprentaðri endurútgáfu á Gúmmí-Tarsan og nú er meistaraverkið Fúsi froskagleypir komið út hjá JPV.
JPV sjálfur sagði mér um daginn að hann hefði gengið frá því nýlega að þessar endurútgáfur muni halda áfram enda verði Kirgegaard að vera öllum aðgengilegur svo lengi sem byggð er á Íslandi.
Þá eru krakkarnir mínir ekki síður ánægðir með Herramennina (þess má geta í framhjáhlaupi að uppáhaldsherramaðurinn hans Bigga í Maus er Herra Hnýsinn) og þá er ekkert eftir annað en að finna réttinn á Mola sem Leiftur gaf út og komandi kynslóðum er borgið.

JPV er líka búinn að þjófstarta jólabókaflóðinu eina ferðina enn með helling af djúsí stöffi. Kafteinn Ofurbrók er auðvitað modern classic sem hefur lagt okkur feðgana að fótum sér og Doddi er þegar farinn að þráspyrja mig hvenær fimmta bók kemur út. Þori ekki að segja honum að það sé örugglega ár í það. Jóhanna er að fríka út á mér fyrir að vera ekki búinn að færa sér Artemis Fowl 3 á silfurfati þannig að það þarf ekki að fjölyrða um það að JPV er uppáhaldsbókaútgáfa krakkanna minna.

Helga frænka er búin að þýða The Lovely Bones eftir Alice Seabold sem ég las í kilju einhvern tíma. Flott saga um stúlku sem er nauðgað og myrt og afskipti hennar af jarðlífinu sem hún fylgist með úr einkahimnaríkinu sínu. Quality stöff.

JPV er líka uppáhaldsbókaútgáfa ákveðinna vinnufélaga minna ekki síst Þráins sem reykspólar upp sölulistana með einhvers konar sjálfum sér og þá er rannsóknarblaðamaður dauðans, Reynir Traustason, í startholunum með bókina um Lindu Pé. sem mér skilst að sé nokkuð krassandi á köflum.
Já, og svo allir fái nú notið sannmælis þá er ég búinn að lesa Áhrif Gumma Steingríms á mannkynssöguna í próförk og hann svíkur ekki. Það er að vísu Forlagið sem gefur bókina hans út en það er ekki aðalmálið. Maður prísar sig nú bara fyrst og fremst sælan fyrir að Mikki Torfa sé ekki með í atinu í ár. Þetta verður nógu andskoti rafmagnað þegar þessir þrír verða komnir á hlaupabrautina, með Kollu Bergþórs á hliðarlínunni. Úff!

Plögg dagsins var í boði uppgjafablaðamanns sem er að bíða eftir feitu PR djobbi.

Hrekkjusvín og eineltispúkar hafa flæmt stebbafr. út af spjállrásargeðdeildunum sem kenndar eru við Innherja og Málefni (þetta er dramatískur þráður). Þetta hlýtur að vera mikið reiðarslag þar sem hægri maðurinn norðan heiða hefur verið prímus mótorinn í pólitísku vefþrasi um árabil. Hann hefur of silgt móti straumnum og elt ólar af sjúklegri elju við hvert einasta aulakomment sem menn hafa baunað að honum. Það hlaut þó að koma að því að ofureflið bugaði Stebba sem hefur kastað (að eigin sögn) hinstu kveðju á illa innréttaðar (vinstriskepnurnar væntanlega) á spjallrásunum.

Stebbi er þó greinilega ekki búinn með tjáningarkvótann þar sem hann er þegar byrjaður að taka undir með atvinnumannagenginu á spjallvef Blaðamannafélagsins. Held þó að blessaður karlinn sé að fara úr öskunni í eldinn enda blaðamenn og fjölmiðlafólk, yfirleitt, vont fólk; sjálfhverft, eigingjarnt, athyglissjúkt og að drepast úr hroka og þolir allra síst að einhverjir amatörar séu að gera sig breiða á leikvelli stóru strákanna.
Undanhald Stebba og nýjasti áfangastaður hans hafa að vonum verið rædd nokkuð í bakherbergi BadaBing! og þar lét einn fastagesturinn þessi orð falla:

Þetta er nú eitt það spaugilegasta sem ég hef séð í íslenskum netheimum. Stebbi hætti sér inní búrið hjá uber-uber-uber-besserwisserum íslands.

Say no more

Organistinn læddi sér inn á press.is á eftir Stebba og óskaði blaðamönnum til hamingju með nýja félagann. Held nú samt að það fari kaldur hrollur um hetjurnar enda fyrirsjánlegt að allur klepparaskarinn ryðst inn á eftir Stebba enda bullyar ekki vanir að sleppa djúsí fórnarlambi. Málefnin munu í kjölfarið lognast út af um leið og vitræn umræða drepst á press.is. Var ekki verið að tala um að loka á þá sem eru ekki í BÍ? Spurning að drífa í því Palli minn? we don´t need this shit.

Kolla skrifaði grein um barnabækur fortíðarinnar í Fréttablaðið um helgina. Ég lagði þunga áherslu á það við hana að hún vekti athygli á mikilvægi þess að sögurnar um Mola flugustrák eftir Ragnar Lár yrðu endurútgefnar. Henni láðist að gera þetta þannig að þessari kröfu minni er hér með komið á framfæri.

Moli er ein mikilvægasta persóna barnabókmenntana ásamt Herra Hnýsnum, Láka jarðálfi og Fúsa froskagleypi. Moli hefur verið ófáanlegur um árabil en maður ólst nú upp með þessum yndislega fyrirbæri sem naut dyggrar aðstoðar hins vígalega Jóa járnsmiðs í hættulegum átökum við Köngul kóguló sem er eðal villain; tvífætt, könguló í kjólfötum sem er eiginlega skyldari Drakúla greifa en hvimleiðum áttfætlum.
Myndirnar í bókunum eru einfaldar og fallegar rétt eins og uppbyggilegur textinn en ég lærði til dæmis ógrynnin öll af málsháttum af Mola í gamla daga en sú þekking hefur oft komið sér vel. Málshættir geta nefnilega verið frábærar pikk-up línur auk þess sem gott er að grípa til þeirra þegar maður hefur ekkert að segja.... eins og núna.

"En sjaldan er flas til fagnaðar", segir máltækið og það sjáum við á næstu mynd.

Mbl snillingarnir fara á kostum í þessari frétt sem segir allt sem segja þarf af örlögum einhvers manngarms sem glamraði á gítar í píkupoppsveitinni Kiss sem var flokkuð sem þungarokksband á æskuárum mínum.

Fyrirsögnin er þessi: Gítarleikari Kiss skotinn í fótinn

en síðan fylgir sögunni að gaurinn hafi verið skotinn í fótinn og höfuðið fyrir utan næturklúbb í Hollywood. Yfirleitt er það nú fréttnæmara þegar menn eru skotnir í hausinn en tána en það sem er allra verst er að maður er engu nær um heilsu mannsins eftir að hann var skotinn í fótinn... og hausinn?

CNN upplýsir hins vegar að gaurinn hafi sloppið með skrekkinn og önnur kúlan hafi sem betur fer aðeins strokist við höfuð hans. Nú líður mér betur.

Svakalega er Kill Bill góð mynd maður. Þar hitta allar kúlur beint í mark.

Ég hef svo sem ekki lagt mig niður við það að koma framsóknarmönnum til hjálpar en ætla samt að skera Halldór Ásgrímsson, verðandi forsætisráðherra, úr snörunni.

Einhverjir vondir menn vilja nú hanka hann á gömlum ummælum um öryrkjalögin og það að ríkisstjórnin ætti öll að segja af sér ef þau fengju ekki staðist. Það þýðir lítið að ætla að herma þetta upp á Dóra núna enda búið að kjósa í millitíðinni og ný ríkisstjórn er tekin við. Þá má líka skella þessu öllu á Sólveigu Péturs og Tómas Inga Ollright. Þetta er milku smekklegri lausn en, sú sem Guðni fór, að segja að það sé ekkert að marka það sem Halldór segir, þó landbúnaðarráðherrann hnyttni hafi hingað til ekki orðið uppvís að því að fara með fleipur.

Það er allt morandi í Badabingum á netinu og þau eru sko ekki öll jafn kúl. Einhvern veginn hefði maður nú haldið að allir Badabing vefir og klúbbar væru athvörf töffara, glæpamanna og strippgella en svo er ekki.

Hér virðast til dæmis tvær gamlar piparjónkur halda úti vefverslun undir merkjum vorum. Skandall. Þessi klúbbur er e.k. póstlisti fyrir þá sem vilja djamma með kúlaðasta og sexíaðsta fólkinu í London. Ég er samt ekki alveg að fatta...

Hér virðist hins vegar vera á ferðinni almennileg búlla sem stendur undir nafni. Engin 3 feta regla í gildi og screensaver fyrir þá sem komast ekki á staðinn.

Fari maður á badabing.com dúkkar eitthvert ógeðslegt tölvukrapp upp og ekki skánar ástandið hérna. Alls staðar skal þessi fokkings fótbolti troða sér. Lógóinu stollið og allt. Þessir munu fá að lúlla með fiskunum.

Úr fiskum í hænsn. Eldið ykkar eigin badabing kjúkling. Heldurðu að þú sért efins, en ert ekki viss? Badabing.as gæti verið með svarið.

Þessi er bönnuð börnum og stendur því undir nafni. Aftur til höfuðstöðvanna í New Jersey og hittum eina af stelpunum. Opið allan sólarhringinn en bílastæði eru aðeins fyrir meðlimi.

Við Jakob erum með svona wall of fame þar sem við hengjum upp myndir af okkur með eðalviðmælendum. Jakob reið á vaðið með frábærri mynd af sér með uppáhaldsráðherranum sínum, Guðna Ágústssyni, og ég fylgdi á eftir með Helga Hóseassyni og Hver skapaði sýkla skiltinu. Þá þurfti Eiríkur endilega að trana sér fram og er búinn að toppa okkur með mynd af sér og Dorrit. Erfitt að eiga við hann EIR og þessu er sjálfhætt.

Þeir sem voru sniðgengnir af vefverðlaunum Gneistans fá nú second chance þar sem Vefsýnarverðlaunin eru á næsta leyti. Þetta hljóta að vera jakkafataverðlaunin sem Gneistinn stofnaði verðlaunin sín til höfuðs og því ætti að vera friður fyrir mussuhippum og kommúnistum þarna.
Óskabörn allra femínista tilveran.is og batman.is telja sig a.m.k. geta gert tilkall til titilsins Besti afþreyingarvefurinn. Þeir um það. Ótrúlegt mikilmennskubrjálæði ríkjandi á þessum fokkings tenglasöfnum. Strik.is vann þessi verðlaun á meðan allt lék í lyndi (les. Tóti, Hrafn, Laugurinn, Egill Helga og fleiri skrifuðu þar) en það má svo sem vel vera að linkasöfn flokkist sem afþreyingarvefir á þessum póst-netbólutímum.

Það er aftur á móti þekkt staðreynd að BadaBing! er flottasti, óútreiknanlegasti og best skrifaði einstaklingsvefurinn og þó Gneistanum hafi yfirsést þetta þá er ykkur frjálst að leiðrétta hann hér.

Gneistinn sagði okkur frá því um daginn að Sigurður Kári væri algengasta leitarorðið sem drægi fólk á síðuna sína. Heldur finnst mér það klént og bera vott um undarlegar hvatir þeirra sem leita á náðir Gneistans á netinu. Orðin Klám og thehun.com skiptast alltaf á um toppsætið á BadaBing! fyrir utan það að Hrafn Gunnlaugsson skaust beint á toppinn eftir að Píslarsaga sófarottu var lesin í útvarpinu. Annars lítur Topp 20 listinn svona út í dag:

1. thehun.com
2. Stella Blómkvist
3. erótík
4. Hugh Grant
5. ogvodafon
6. klám.is
7. vodafon
8. ísland í dag
9. edduverðlaunin
10. erotik
11. hommi
12. klám
13. úrklippur
14. Angelina Jolie
15. Michael Jackson
16. Morðið í Alþingishúsinu
17. Sverir stormsker
18. mávahlátur
19. rómantískt
20. Brjálæðingur

Það sem er öllu verra og fer ósegjanlega í taugarnar á auglýsendum og kostunaraðilum að einungis 56% umferðarinnar um BadaBing! kemur frá Íslandi.

Þessi íslenska Pravda er ekki fyrr búin að birta frétt um að flensufaraldur sé kominn til landsins en ég er lagstur. Þú veist að þú ert veikur þegar þú gefst upp í miðri Desperado og sofnar. Þá veit heldur ekki á gott að sofna út frá nýju Michael Moore bókinni, Hurru manni, hvar er landið mitt? , eftir að hafa gleypt tvær verkjatöflur. Frásagnir af erkifíflinu Bush ættu að halda öllum, með fulla heilsu, við efnið.

Fór loksins á bókamarkað Bókavörðunnar við Hlemm í dag. Fann nú lítið við mitt hæfi enda fer ég alltaf átómatískt að leita að James Bond og Robert Ludlum bókum þegar ég gramsa ómarkvisst í gömlum skruddum. Gat samt ekki stillt mig um að púnga út 150 kr. fyrir þessa þvældu kilju sem kom út árið 1981 í Bretlandi en kom fyrst út í Bandaríkjunum 1979. Bókin er eftir Roderick Thorp og árið 1988 kom þrususpennumynd byggð á henni í bíó.

Káputextinn er svohljóðandi og því óþarfi að nefna myndina sérstaklega:

ONE MAN - ALONE, MAROONED, OUTNUMBERED...AND RUNNING OUT OF TIME

NOTHING LASTS FOREVER

The setting - Los Angeles.
The time - the twenty-four hours between Christmas Eve and Christmas morning.

Joe Leland, veteran cop and former war hero, finds himself bang in the middle of the most terrifying situation any policeman has ever dreamed of - a crime in progress.

Stranded in a high office block, outnumbered by twelve to one, the wiry ex-cop takes on a flight to the death against fully armed terrorists, whilst the lives of seventy-five hostages - including those of his own daughter and grandchildren hang in the fragile balance.

But Leland not only knows who the terrorists are and the cruel attrocities of wich they are capable, he is also aware of the bloody and destructive anti-terrorist plans of the Los Angeles Police Department.

NOTHING LASTS FOREVER
-the heart-stopping thriller that will keep you rivetted right up to the savage climax wich shatteres the quiet dawn of Christmas Day.

Yippee-ki-yay, motherfuckers!

Dundaði mér við það að reyna að rifja upp nöfnin á persónum og leikendum í Beverly Hills 90210 á meðan ég lá uppi í rúmi í morgun og beið eftir að verkjalyfin færu að hafa áhrif svo ég gæti drifið mig í vinnuna.

Mundi eftir Luke Perry og Dylan. Hétu þau svo ekki Brenda og Brandon systkinin? Var ekki viss. Strákurinn gæti hafa heitið Jason. Jason? Gribban sem lék Brendu heitir Shannen Doherty en það var alveg stolið úr mér hvað sá sem lék Jason/Brandon hét (Jason Priestley, man það núna. Þarna kemur skýringin á Jason ruglinu). Tori Spelling lék Donnu (sauðheimsk og fékk hlutverkið af því pabbi hennar framleiddi þættina) og Brian Austin Green lék kærastann hennar, var það ekki? Hét hann ekki David? Var aðallega eftirminnilegur fyrir þær sakir að hann var sá eini sem lék í þessum táningahópi og var ekki kominn vel yfir þrítugt.
Mundi líka eftir fíflinu Steve sem einhver Ian bla bla bla lék og Andreu sem var ekki gella og því engin ástæða til að mun eftir þeirri sem lék hana. Verst af öllu þykir mér nú að ég man ekki hver lék Kelly. Hét hún ekki Kelly, þessi ljóshærða sem mér fannst sætust? Hélt a.m.k. með henni þegar hún og Brenda, hét hún ekki Brenda? tókust á um Dylan.
Dylan var frábær. Ríkur Beverly Hills gaur sem bjó einn og lifði á trust fund. The Prince of Bel Air. Keyrði um á geggjuðum Porche og þegar hann heillaði gellurnar setti hann The Complete Works of Lord Byron í farþegasætið. Gellan tekur upp bókina. Byron, who? Þá svarar töffarinn að bragði, glottandi út í annað: Mad, bad, and dangerous to know og skutlar bókinni aftur í. Tær snilld. Segiði svo að þessir Hollywoodkrakkar viti ekki neitt.
Símsvarinn hans var líka svalur, eða þannig. It´s Dylan. You know the drill.

Ég óttast um geðheilsu mína.

Ég er í nostalgíukasti og fór í gegnum geisladiskamöppurnar mínar í gær og náði í slatta af tónlist sem ég hef ekki hlustað á árum saman. Er núna að hlusta á Bryan Ferry og Roxy Music sem ég ef nánast ekkert spilað síðan ég rúntaði á elsku gamla Galantinum mínum í fyrndinni og reyndi að krækja í Önnu.
Það var einhver undarleg Roxy Music þráhyggja sem skaut skyndilega upp kollinum og fékk mig til að dusta rykið af gömlu CD-unum en þetta fylgdi samt líka með:

Terminator2 sándtrakkið (best að vera með soundtrakk í eyrunum ef maður er að skrifa en þarf að hugsa á meðan),
Pulp Fiction (Tarantino kann sko að velja tónlist. Menn greinir að vísu nokkuð um gæði Kill Bill Vol. 1 en miðað við allt ofbelið ætti enginn að verða svikinn. Empire gefur 4 af 5 og finnur helst að því að það er enginn snappí Tarantino díalógur í myndinni. Það stendur allt til bóta í Vol.2),
The Best of Mike Oldfield (sekkjapípur og Five Miles Out eru málið),
The Very Best of Cat Stevens (Sad Lisa, Father and Son og fleiri góðar ávísanir á þunglyndi),
Queen Greatest Hits (this goes way, way, way back),
Monty Python - The Final Rip Off Album (say no more, wink, wink-nod, nod),
Woddy Allen (standup eitthvað),
Duran Duran - Greatest (jamm, þeir eru greitest 2000 miðar seldir á 5 mínútum),
Gary Moore- Wild Frontier (inniheldur þjóðsönginn Loner og svo er maður auðvitað Over the hills and far away),
Betty Blue sándtrakkið (klassík),
The Doors (4 laga CD eina sem er eftir. Búinn að brjóta 2 umganga af The Best of The Doors á fyllyríum),
An American Prayer (ljóðalestur Eðlukóngsins við undirleik eftirlifandi dyranagla),
Andre Dice Clay - 40 Too Long (Jack be nimble, Jack be quick. Jack burnt off his fucking dick),
The Best of Nick Cave (skýrir sig sjálft),
Herzeleid (ómissandi).

Þetta er nú ólíkt gáfulegra en þessir 100 atriðiumsjálfanmig listar sem tröllríða öllu þessa dagana.

Þetta ætla ég að hlusta á næstu vikurnar á meðan ég ét blandaðan Appoló lakkrís, sem er nýja fíknin mín, í gríð og erg. Er samt að spá í að færa mig yfir í eitthvað sem heitir Djúpur og Þóra Karitas kynnti mig fyrir um daginn. Deffinetlý pótensíal fíkniefni.

Mér leiðist og skipti því hér með um wallpaper. Michelle Rodriguez verður á desktoppinu í nokkra daga af því hún er svölust í S.W.A.T. Búinn að vera sprækur í bíóinu þessa helgina; Doctor Sleep í gær og nú S.W.A.T. The Return of the King trailerinn lofar geggjuðu grand finale. Fæ alltaf gæsahúð þegar ég sé LOTR trailera í bíó. Gaman.

Þessa stundina eru fimm póstar í innboxinu mínu þar af þrír frá mér til mín. Er það furða að mér finnist ég vera einn og yfirgefinn á þessari jörð. Ég er hreinlega farinn að sakna ormsins sem var í gangi í september. Þá fékk maður í það minnsta 100 pósta á dag.
Dýrðlegt fjöldasjálfsmorð eftir Arto Paasilinna er greinilega frábær bók. Ég var bara búinn með tvo kafla þegar mig langaði að kála mér. Spekingarnir Þráinn og Kolla voru bæði búinn að mæla með þessu verki við mig og Þráinn segir mér að hafa engar áhyggjur; það drepi sig ekki nokkur maður frá þessari bók.

Það er upp til hópa furðulegt fólk sem leggur fyrir sig blaðamennsku enda stéttin þjökuð af stressi, taugaveiklun, magasárum, drykkjusýki, ofreykingum, kaffiþambi, dauða fyrir aldur fram og fleiri plágum. Fyrir utan það auðvitað að það telst algert aukaatriði að henda einhverjum peningum að ráði í þetta fólk af því að það er svo gaman í vinnunni hjá því. Sjálfsagt kemur að því að maður þarf að borga með sér í þessu djobbi.

Það er nú samt ekki það versta. Það misskilst nefnilega yfirleitt allt sem maður skrifar. Það er því nógu galið að blogga þó maður hafi ekki líka lífsviðurværi sitt af því að skrifa texta sem fólk misskilur og fordæmir mann fyrir.

Þannig eru til dæmis Skjámenn óhressir með þennan pistil og telja mig á mála hjá Stöð 2. Samt hef ég oftar dissað Stöð 2 en Skjá Einn og einum degi eftir að pistillinn birtist fékk ég bréf frá skósveinum Sigga G. þar sem mér var sagt að skila myndlyklinum mínum strax ef ég ætlaði mér ekki að greiða af Stöð 2. Það er nú allur kærleikurinn og Stöð 2 sér sér engan hag í því að nafntogaður fjölmiðlarýnir hafi gagnslausan myndlykil heima hjá sér. Sem er skrítið vegna þess að þegar ég var á Pressunni á sínum tíma fengum við póst frá einhverju markaðsséníinu uppi á Lynghálsi þar sem hann kvartaði yfir því að það væri greinilegt á Sjónvarpsrýni Ármanns Jakobssonar á Múrnum að hann ætti ekki myndlykil. Manninum fannst bara rétt að benda á þetta en hefur sjálfsagt ekki dottið í hug að gefa Ármanni bara áskrift til að fá diss á dagskránna frá honum á Múrnum.
Þetta er svo sem ekkert einsdæmi og nægir að rifja upp að þegar ég skrifaði um Mánudagsgláp mitt á Pressuna fékk ég kvörtun frá markaðsstjóra SkjásEins yfir því að ég minntist ekkert á The Practise , Survivor og fleiri þætti sem S1 sýndi á mánudögum. Ég léti bara eins og stöðin væri ekki til. Þarna stjórnaðist ég því væntanlega af illum hvötum fremur en þeirri einföldu staðreynd að ég horfði ekki á Skjáinn á mánudögum og pistillinn var eins og áður sagði um mánudagsgláp.
Þá hringdi einu sinni geþekk og dáð kona í mig í gemsann á laugardegi og skammaði mig fyrir aðför að þunglyndum í þessum pistli. Þetta kom flatt upp á mig þar sem ég og fleiri höfðu talið mig skrifa hann af mikili alúð og væntumþykju enda sjálfur þunglyndur.

Það er leiðinlegt að vera misskilinn. Minn ágæti nafni Totil er að kynnast þessu núna en ég verð bara að segja það að ég skil ekki afhverju samkynhenigðir eru að amast við skotum hans á Hannes. Það leynir sér ekkert hvert Tóti er að fara þó orðbragðið sé krassandi. Þetta er spurning um stíl þó einhver heimdellingur sem dettur í hug að skrifa ævisögu Tóta að honum látnum freistist örugglega til að láta líta út fyrir annað og gera Tóta upp fordóma gegn hommum. Tóti lýsti þessu best sjálfur þegar hann benti á að "stundum falla sprengjurnar einnig í Bulgaríu þegar þeim er beint að Sarajevo."
Þá kemur það fram hjá Tóta í dag að fólk sendi þeim hjónum nú aðvaranir í gríð og erg frá borg óttans, Reykjavík, um að bláa höndin sé farin að teygja sig í átt til hans. Iss. Bláa höndin er kelling og ég held að hún sé aðallega hættuleg þeim sem trúa á hana. Rétt eins og Freddy Krueger í Álmstrætismynd númer eitthvað en þegar aðalgellunni datt í hug að snúa baki við honum og láta eins og hann væri ekki þarna lyppaðist hann niður og dó. Ekki eru þeir menn sem ég þekki og hafa tekið sjómann við þá bláu hræddir.

Úff. Þetta er orðin býsna löng færsla og bíður því væntanlega upp á helling af misskilningi og gremju hjá fólki úti í bæ sem ég þekki ekki neitt. Ég ætlaði að vísu að rövla yfir einhverju öðru en Tóti triggeraði eitthvað í mér. Svo er ég líka svo ánægður með þetta Bata-bing hjá honum að ég er að hugsa um að breyta nafninu á síðunni þó alkabloggin muni alls ekki verða fleiri. Promis.

Peningar, peningar, peningar. Þið kaupið ekki hamingjuna en þið gerið eymdina miklu bærilegri.

Orð dagsins eru sótt til Brakúla greifa og eru tileinkuð öllum blaðamönnum. Nær og fjær.

Ég átti í dag langt og innihaldsríkt spjall (mónólóg) um blogg við gamalreyndan blaðamann sem kallar ekki allt ömmu sína. Sá hafði þvælst af einni bloggsíðunni á aðra í alla nótt og botnar ekkert í hvað allir þessir vitleysingar eru að tjá sig á veraldarvefnum.

"Þetta er vælandi um einhver prívatmál eins og þá vanti 500 kall og að mamma þeirra hafi verið vond við þá. Hvað er allt þetta fólk að gera? Er ekki hægt að sortera þetta eitthvað út? Hugsaðu þér ef allir gæfu út dagblöð. Hvernig væri heimurinn þá? Það eru sem betur fer einhverjar takmarkanir á því. Þetta er fjasandi um prívatmál sem koma engum við og maður kærir sig ekkert um að vita um. Hvað er að þessu liði?"

Góðar spurningar og ég get ekki svarað þeim. Niðurstaðan varð sú að kynslóðin sem bloggar mest sé aumingjakynslóðin sem kennir foreldrum sínum um allt og kemst upp með það og heldur þannig heilu herdeildunum af sálfræðingum á floti.
Þessum ágæta manni hafði verið talinn trú um að bloggið væri nýtt listform en hann fæst ekki til að trúa því.
Það þarf auðvitað ekki að taka fram að þetta blogg ber höfuð og herðar yfir önnur að hans mati enda er þetta hugsað sem póstmódernískt brotaverk (minnir að Bloggari dauðans réttlæti sitt blogg á sömu listrænu forsendum þó við eigum fátt annað sameiginlegt en að renna stoðum undir þá kenningu að vinstri menn séu þeir einu sem kunni að blogga) og ég hef tamið mér einlægan ýkju- og lygastíl ákveðins kollega míns. Þannig að þó allt virðist vera sagt í einlægni hérna þá stendur ekki steinn yfir steini. Það er líka rétt að taka það fram að ég er alkóhólisti af því að pabbi og mamma fluttu með mig sex ára gamlan úr Vesturbænum í kópavoginn og eyðilögðu þar með líf mitt.

Jæja, þá er Arnold orðinn governor. Spurning hvort það sé ekki ráð að færa lélega leikara yfir í pólitíkina og öfugt. Og þó, það kemur á sama stað niður. Fólki er vitaskuld um og ó en Schwarzenegger getur varla verið hættulegri en Reagan sem mig minnir að hafi meinað The Doors að spila á Woodstock. Ég hélt pínu með Arnie þar sem bíómyndir hafa fyrir löngu brenglað öll gildismöt mín og mér finnst alltaf eitthvað heillandi við það þegar leikarar stökkva af hvíta tjaldinu yfir í raunheima. Fannst t.d. O.J. eiginlega eiga að fá að komast upp með morðin af því hann lék í Naked Gun og Towering Inferno. Sjúkt.

Mig vantar pjéning. Maður hefði nú haldið að það væri ávísun á auðævi að hætta að drekka en slíkt breytir litlu fyrir menn sem eru meistarar í því að drekka frítt og komast upp með að vera fullir allar helgar með u.þ.b. 10.000 króna sjálfsábyrgð á mánuði. Verð líklega að hætta að reykja líka með þessu áframhaldi.

Hitti náunga um daginn sem sagðist alltaf hafa getað nurlað saman fyrir köggli á meðan hann var í neyslu en eftir að hann hætti eigi hann í mesta basli með að aura saman fyrir strætó.
Ég er semsagt pissed as in fúll en ætla þó ekki að stækka prósakkskammtinn. Verð samt að fá útrás með því að dissa einhvern en má það ekki. Slíkt er nefnilega alls ekki merki um bata. Hlýt samt að mega vega að þessum nafnlausu njólum á Málefnunum. Ég er að vísu mjög áfram um nafnlausa umræðu, þannig lagað, og viðurkenni fúslega að sums staðar er hún bráðnauðsynleg. Ég skil hins vegar ekki hvernig þessi nafnlausi skríll getur endalaust verið með sjálfan sig á heilanum. Það er einhver þversögn fólgin í því að þora ekki að vera maður sjálfur en geta samt ekki hætt að góna í naflann á sér.
Einhverjum alvitringi dettur í hug að setja ofan í við þá í einfeldningslegri grein í Mogganum og liðið umturnast og ræðir ekki um annað dögum saman en hversu mikilvægir nafnlausir netnöldrarar séu lýðræðinu og opinni umræðu í þjóðfélaginu. Fair enough. Þetta er ekkert nýtt og er persónuleikaeinkenni á þeim Málverjum sem eru ekki með bílpróf og hafa því ómældan tíma til að spjalla þar sem þeir geta ekki ekið leigubílum.
Geggjunin og paranoian er hins vegar búinn að ná nýjum og áður óþekktum hæðum nú þegar þeir eru þess fullvissir að nornaveiðar séu í gangi og allir sem hafi sagt styggðaryrði, á vefnum- aðallega Málefnunum auðvitað, um Sjálfstæðisflokkinn og leigu(þý)morðingja hans séu dæmdir til glötunnar. (Stebbi Fr. er auðvitað flottastur. Það er ekki nóg að hann komi fram undir yfirfullu nafni, heldur einnig undir merkjum Fálkans, mynd af sjálfum sér, brosandi sól með góðærissólgleraugu og sítati í W.Woolf. Þetta þýðir vitaskuld ekki að hann sé neitt svalur töffari þar sem viðhorf hans harmónera fullkomlega við stefnuskrá Sjálfstæðisflokksins). Yfir þessu fárast nóboddíin á meðan haugur af fólki veitist að íhaldsskúrkunum og framsóknarnjálgunum undir nafni á vefnum og annars staðar en er samt við hestaheilsu og hverfur sárasjaldan með óútskýranlegum hætti.
Húah! Mér líður miklu betur og ðe trúð is vissulega át ðere.

Þriggja mánaða edrúafmæli í dag. Ég er með ákveðið ritúal fyrir þetta 6. hvers mánaðar. Byrja á að fara á Litla ljóta andarungann og panta mér svart kaffi. Sit svo og stari út í tómið, reyki tvær sígarettur og hugsa um Bacardi. Fer svo í Nexus og kaupi mér comix bók.

Síðast keypti ég Essential Daredevil, svona doðrant með 25 fyrstu DD blöðunum endurprentuðum. Gaman að skoða hvernig hann var en skorturinn á Millereffectunum hefur orðið til þess að ég hef ekki klárað bókina. Nú keypti ég Danger Girl The Ultimate Collection. Komst í þessi blöð hjá Júlíu mágkonu fyrir löngu síðan og heillaðist alveg af Abbey Chase og vinkonum hennar. Blöðin kláruðust svo í miðju kafi, hnífagellan Natalía orðin svikari og ég skilin eftir í lausu lofti. Ég held enn með Natalíu og vona bara að allt fari vel hjá henni.

Annars byrjaði þessi edrúafmælisdagur með sorgarfréttum en þegar ég hringdi til að panta tíma í klippingu hjá Jóhönnu á Effect var mér tjáð að hún væri hætt. Þurfti mikið ærðuleysi til að fríka ekki út en ég hef ekki hleypt neinum í hausinn á mér undanfarið en Jóhönnu sem hefur líka séð mér fyrir slúðri og bara rukkað fyrir snyrtingu. Ég lokast líka alltaf í rakarastólnum og á í mesta balsi með að halda uppi samræðum við klippurnar sem leggja sig alltaf allar fram um að tala. Var löngu búinn að yfirstíga þetta hjá Jóhönnu og gat slappað af í klippingu en nú er ég kominn aftur á byrjunarreit.
Óli sem vann með mér á bensínstöðinni hringdi um helgina. Hitti hann síðast þegar við fengum okkur bjór á Players fyrir rúmu ári. Hann kenndi mér að drekka svart (og sykurlaust eins og karlmenn drekka það) kaffi á sínum tíma og kom mér líka upp á bragið með landann. Að vísu bara hans eigin uppskrift sem var betri en megnið af þeim vínanda sem er seldur í ÁTVR. Hann hugsaði líka vel um mig eftir að ég hætti hjá Essó og fór í HÍ og færði mér 2 lítra á mánuði sem hann kallði "námsstyrk".
Óli er því kannski skiljanlega eini maðurinn sem ég hef verið feiminn við að segja frá meðferðinni en hann tók þessu auðvitað með sinni stóísku ró. Sagði mér að hann umgengist lítið annað en alka núorðið, nokkra virka en flesta óvirka. "Sjálfum hefur mér nú tekist að sigla milli skers og báru og lít svoldið á alkóhólimsa eins og óheppni". Amen to that!
Óli er snillingur og peppaði mig svo upp með því að sér fynndist það bara karlmannlegt að horfast í augu við það að maður þyrfti að gera eitthvað í sínum málum og gera það svo.
Það að eignast vini eins og Óla á bensínstöð réttlætir næstum því allan viðbjóðinn sem maður þurfti að kyngja á þessum 11 árum. Þarf auðvitað ekki að taka fram að við erum báðir löngu hættir að dæla bensíni.
(sorrý Totil minn að ég skuli hafa misst þetta út í Minesota fílíng en ég varð að koma Óla og Natalíu að).

Hannes Hólmsteinn er eitthvað ekki að fíla það sem Tóti Leifs skrifar um hann á blogginu sínu. Það þýðir nú lítið að ætla að skamma Tóta eða læða inn hjá honum samviskubiti.

Einhvern tíma þegar það var verið að leggja mér lífsreglurnar (eftir að hafa trampað á viðkvæmum tám) var mér sagt að skrifa aldrei neitt um nokkurn mann sem ég treysti mér ekki til að segja við hann feis tú feis. Þori að hengja mig upp á að nafni væri til í að segja miklu meira en bara þetta upp í opið geðið á Hannesi eða hverjum sem er ef því er að skipta.
Sjálfur hef ég haldið mig við þessa reglu og treysti mér til að standa við allt sem ég hef skrifað um einhverja hérna en útiloka þó ekki að einhverjir verði beðnir afsökunnar í 9. sporinu.

Aldrei hefði ég trúað því að ég ætti eftir að þurfa að standa í þessum sporum.

Helga Hóseassyni þótti það nú hálf klént hjá mér að yrkja ekki en þrátt fyrir prósadýrkun mína og langhundaskrif vildi hann endilega gefa mér bláu bókina Þrælar og Himnadraugar I þar sem hann hefur tekið saman kveðskap, skammir, skopmyndir og annað, eftir sjálfan sig og aðra, sem hefur gagnast honum i eilífðarbaráttunni gegn kyrkjunni, þrælunum og Ríkisvaldi íslenskra óþokka (RÍÓ).

Hér er smotterí af gnægtaborði hrópandans í eyðimörkinni. Kíkið líka yfir til Tótu og tékkið á hælætum úr tímamótaviðtali hennar við hetjuna.
(Myndin af Helga er fengin úr hinni mögnuðu heimildarmynd Mótmælandinn eftir Þóru Melsted og Jón Karl Helgason sem kemur í bíó í lok mánaðarins).

Þetta er í tilefni dagsins:

Þingsetar
Og þeirra afrek.

Þingdormsgerið þvargs í krá,
þýlyndt, vellar leingi;
arðinn ber það útá sjá
og það fellir geingi.

Þingsetar
Og þeirra afrek.

Alþingssetum er það tíðska
að dá veldi, kennt við blóð.
Blóðforsetar Bandóðsríkskra
bregðast heldur sinni þjóð.

Ríó og rögn þess

Fyrir brauð mér bjóða hall
beimar Himnagoða,
Krosslaf draug og krónufall
kykvendiskir boða.

Fyrir brauð mér bjóða hall,
blóði rjóða, pretta;
geingisnauð og gróðabrall
gætar þjóðar rétta.

Svo er ekki hægt að sleppa þessum, svona af því bara:

ÞRÆLAVÍSUR

Krosslafur er Kölska bróðir,
Krosslafur er beggja faðir,
Er að Désú eingin móðir;
á þá míga þrælaraðir.

Satans gerðum Súsi stjórnar.
Satan í Eldsvíti hafnar;
Alskota hann öllu fórnar,
upp í Himnaríki safnar.

Hentibón þræla:

Drep þú illa, Drottinn minn,
Désú næli í hræin,
upp þér still þú enn um sinn,
efldu þræla haginn.

Ríó

Ríkisvald íslenskra óþokka flytureitruð fíkniefni til Íslendinga í milljóna sinnum meira magni en nokkur önnur glæpaklíka, og drepur þá á þeim vísvitandi og árvisst, í margra hundraða tali. T.d. að taka drepur ríó 340 menn árvisst með reyktóbakinu einu saman!!!

Ríkisvaldið ræktar kvöl.
Reykur krabba glæðir.
Skipuleggur banvænt böl.
Brennivínið fræðir.

Þegar ég ákvað að breyta nafninu á síðunni minni úr noir.is yfir í badabing.is var ég viss um að ég væri að gera rétt. Noir vafðist fyrir ótrúlega mörgum og ég hafði ekki undan að stafa það ofan í fólk. Taldi víst að með þessari hljómfögru upphrópun badabing! væri þetta bögg úr sögunni enda frasinn þekktur sbr. badabing-badaboom auk þess sem strípiklúbburinn í Sópranós heitir BadaBing! Og það ættu því allir að þekkja nafnið núna.

Það er skemmst frá því að segja að ég er enn að stafa þetta ofan í fólk. “Ha, ba-ba-ding? Hvað er nú það? Ba-da-bi-ng? Hvað er það?” Þetta hlýtur allt að standa til bóta þar sem BadaBing er eitt af um 3000 nýjum orðum sem voru að komast að í Oxford Dictionary of English og verður því væntanlega í næstu útgáfu Marðar af Íslensku orðabókinni ásamt Kræst en hann gelymdi víst þessu einna mest notaða orði í íslenskri tungu síðast.

"Bada bing" - the catchphrase made famous by hit television show The Sopranos - has earned a place alongside 3,000 other new entries in the latest edition of the Oxford Dictionary of English.

The Oxford dictionary describes "bada bing" (also "bada bing bada boom") as an exclamation to emphasise that something will happen effortlessly and predictably. The word is also the name of a strip club in the mob drama.

Þar hafiði það. Ekkert mál. Badabing!

Önnur orð sem flutu með voru m.a.: RealityTV, SARS, Muggle, cyberslacker, egosurf og hacktivist.