Annars þýðir lítið að vera að kvarta yfir því þar sem ég innsiglaði þessi bitru örlög mín strax í frumbernsku þegar ég ákvað að ég ætlaði að verða blaðamaður þegar ég yrði stór.
Afi átti auðvitað sinn þátt í þessu enda ákvað ég líka að ég ætlaði að ná blaðamannaskírteini no 1. Alveg eins og hann. Var samt alveg sjúklega hræddur við að fá skalla.
Afi vildi nú að vísu frekar þjálfa mig upp í að verða þingmaður Framsóknarflokksins og fór því stundum með mig niður í þing þegar allt var tómt og leyfði mér að halda ræður. Þetta eru sætar minningar en samt fannst mér alltaf miklu skemmtilegra niðri á Tíma en í þinginu og var ekkert voðalega gamall þegar ég tjáði afa það að ég myndi aldrei koma nálægt pólitík. Það litla sem ég upplifði í gegnum hann var meira en nóg til þess að innsigla þá ákvörðun for life.
Hef hins vegar aldrei guggnað á blaðamanninum og þó fjölmiðlaumhverfið sé gjörbreytt frá því sem var á gullöld flokksblaðanna get ég þó enn haldið því fram fullum fetum að ég hafi fetað í fótspor gamla mannsins þar sem að samkvæmt skilgreiningu kommanna vinn ég á flokksblaði. Nefnilega "Fréttablaði Samfylkingarinnar". Hef að vísu aldrei fundið fyrir því á eigin skinnni en þetta gerir söguna skemmtilegri.
Ég er hins vegar alveg hættur að eltast við skírteini númer 1 og er slétt sama þó enn þurfi 402 blaðamenn að geispa golunni áður en ég næ afa. Ekki af því að ég sé jafn komplexaður og sumir kollegar mínir, en flestir þeir sem eru undir 10 kæra sig ekki einu sinni um að vita númerið sitt. Ástæðan er einfaldlega sú að eftir að Siggi Hlö (469) og Valli Sport (470) fengu inn í klúbbnum fór allur glansinn af honum. Þar fyrir utan hef ég ekki séð neina sérstaka ástæðu fyrir veru manns í BÍ eftir stórkostlega vasklega framgöngu þess í launainnheimtum, fyrst á hendur tilteknu þrotabúi hér í borg og síðar Ábyrgðasjóði launa.

Þetta skiptir auðvitað engu máli og það sem er fyrir öllu er að það er geðveikt gaman í vinnunni. Á hæðina mína hefur safnast saman ótrúlega litríkt gallerí blaðamanna (Jakob Bjarnar Grétarsson, Kolbrún Bergþórsdóttir, Guðmundur Steingrímsson, Þóra Karítas Árnadóttir, Mikael Torfason, Eiríkur Jónsson, Birgir Örn Steinarsson, Bergljót Davíðsdóttir, Þráinn Bertelsson, Guðsteinn Bjarnason og Gunnar Smári Egilsson) sem gerir það af verkum að hver dagur er rollercoaster ride of fun and excitement.
Þegar ég sat þunglyndur á bensínstöðinni og las Pressuna, DV, Alþýðublaðið, Eintak, Dag, Morgunpóstinn og Helgarpóstinn hefði ég drepið fyrir að fá að vinna með bara einhverjum af ofantöldum. Biggi, Mikki, Gummi og Þóra voru að vísu ekki komin fram á sjónarsviðið en ef þau hefðu verið það hefði ég sko viljað vinna með þeim.
Það væri því lygi ef ég reyndi að halda því fram að ég hafi orðið fyrir vonbrigðum og sjái dæluna í hyllingum.
Og svo ég haldi nú öllu til haga þá er rétt að það komi fram að Hrafn Jökulsson var alltaf í mestum metum hjá mér á bensínstöðinni og það hefur ekkert breyst og hann hefur bara vaxið í áliti frá því kynni okkar hófust á Strik Pressunni sálugu.

Ómar Valdimarsson, eldri, sagði einhvern tíma í viðtali að það væri hægt að greiða blaðamönnum jafn lág laun og raun ber vitni vegna þess að það er svo gaman í vinnunni hjá þeim. Og þá skiptir trúlega minnstu hvort maður er karl eða kerling eða óvirkur alki í dragi.

Þarf að segja eitthvað meira?