Fjörið byrjaði óvenju snemma í ár þegar mikið var fjallað um tríólógíu sem Hannes Hólmsteinn er að berja saman. Prófessorinn þótti fá mikla umfjöllun í Fréttablaðinu og í kjölfarið spruttu upp samsæriskenningar um samstarf HHG og blaðamanna þar á bæ. Blaðamanna sem hingað til hafa verið sakaðir um að ganga erinda Samfylkingarinnar leynt og ljóst? Það er auðvitað eitthvað í þessu sem gengur ekki upp.
Þetta var ágætis byrjun og þetta á bara eftir að batna. Október er ekki búinn og jólaskrautið varla komið upp í IKEA og hatrammar deilur eru strax sprottnar upp um óútkomnar bækur.
Tóta pönk er heldur betur í stuði á blogginu sínu í dag og sendir frá sér eina mergjuðustu færslu bloggsögu sinnar og þá er nú mikið sagt. Textinn er skemmtilegur og kenningarnar enn betri þó, sumar hverjar, haldi þær vart vatni en ég nenni ekki að fara út í þá sálma enda veit ég lítið um það hvernig bókakaupin gerðust á DV eyrinni en þar sem þau sem fá helst á baukinn hjá Tótu eru fyrrum samstarfsfólk hennar þar þá hljóta að minnsta kosti allir hlutaðeigandi að þekkja heimspekilegan grundvöll samsæriskenninganna.
Mér segir samt svo hugur að þegar bókageðveikin verður gerð upp í janúar verði allir útgefendur jafn svekktir með sinn hlut í fjölmiðlum sem staðfestir þá um leið blaðamenn, eina ferðina enn, í þeirri trú að þeir séu að gera eitthvað rétt.
Hamagangurinn er auðvitað ekki byrjaður fyrir alvöru og helstu kanónurnar ekki farnar að blanda sér í slaginn en blöðin munu vonandi skapa bókum meira pláss þegar Hallgrímur, Guðmundur Andri, Einar Kára, Arnaldur, Vigdís og fleiri fara að gera tilkall til dálksentimetranna.
Það sem mun síðan hjálpa enn frekar upp á sakirnar er að æ fleiri rithöfundar eru að boða forföll sem skapar hinum óneitanlega meira svigrúm. Unga fólkið er helst að beila og í svipinn man ég a.m.k. eftir Gerði Kristný og Jóni Atla. Þetta eru gott fyrir annað ungt fólk á uppleið og mér sýnist minn góði vinnufélagi Guðmundur Steingrímsson , fyrir vikið, bara vera í nokkuð góðum málum með Áhrif sín á mannkynssöguna.
Við þurfum því sennilega ekki að nota plássið í Fréttablaðinu mikið til að plögga hann sem kemur til með að skapa öðrum rými.
Jamm, þetta er yndislegt líf, það er að segja ef maður getur tekið sér tíma frá öllu baktjaldamakkinu og plotteríinu til þess að lesa eitthvað af þessum ósköpum.
Annars er ég auðvitað alltof nátengdur þessu máli og því vanhæfur til að ræða það (hef bara ekki hemil á sjálfhverfunni) en það gleður bara fátt mitt grama hjarta meir en þegar fólk tekur góð köst á Internetinu. Sómakært fólk sá sig þó tilneytt til að slá á þessa ánægju mína í dag og benti mér á að Netið væri ekkert frekar vettvangur fyrir fólk til að eipa en Lækjargatan. Svo var mér bent pent á það að ég ætti taka þennan fróðleik til mín! Eins og ég stundi það að snappa á Netinu og ausa fólk svívirðingum. Fokk off!