Terminator2 sándtrakkið (best að vera með soundtrakk í eyrunum ef maður er að skrifa en þarf að hugsa á meðan),
Pulp Fiction (Tarantino kann sko að velja tónlist. Menn greinir að vísu nokkuð um gæði Kill Bill Vol. 1 en miðað við allt ofbelið ætti enginn að verða svikinn. Empire gefur 4 af 5 og finnur helst að því að það er enginn snappí Tarantino díalógur í myndinni. Það stendur allt til bóta í Vol.2),
The Best of Mike Oldfield (sekkjapípur og Five Miles Out eru málið),
The Very Best of Cat Stevens (Sad Lisa, Father and Son og fleiri góðar ávísanir á þunglyndi),
Queen Greatest Hits (this goes way, way, way back),
Monty Python - The Final Rip Off Album (say no more, wink, wink-nod, nod),
Woddy Allen (standup eitthvað),
Duran Duran - Greatest (jamm, þeir eru greitest 2000 miðar seldir á 5 mínútum),
Gary Moore- Wild Frontier (inniheldur þjóðsönginn Loner og svo er maður auðvitað Over the hills and far away),
Betty Blue sándtrakkið (klassík),
The Doors (4 laga CD eina sem er eftir. Búinn að brjóta 2 umganga af The Best of The Doors á fyllyríum),
An American Prayer (ljóðalestur Eðlukóngsins við undirleik eftirlifandi dyranagla),
Andre Dice Clay - 40 Too Long (Jack be nimble, Jack be quick. Jack burnt off his fucking dick),
The Best of Nick Cave (skýrir sig sjálft),
Herzeleid (ómissandi).

Þetta er nú ólíkt gáfulegra en þessir 100 atriðiumsjálfanmig listar sem tröllríða öllu þessa dagana.

Þetta ætla ég að hlusta á næstu vikurnar á meðan ég ét blandaðan Appoló lakkrís, sem er nýja fíknin mín, í gríð og erg. Er samt að spá í að færa mig yfir í eitthvað sem heitir Djúpur og Þóra Karitas kynnti mig fyrir um daginn. Deffinetlý pótensíal fíkniefni.