Þetta er vont þar sem það er oft skemmtilegasta og besta fólkið sem hefur ekkert að segja sem á endilega erindi á prent samkvæmt þessum stöðluðu viðmiðum um hvað telst fréttnæmt.
Ég er geðveikislega minnugur á andlit og nöfn viðmælenda og annars efniviðs en gleymi öðru fólki sem ég hitti iðulega áður en það nær að klára að kynna sig. Þetta er var orðið verulega vandræðalegt þangað til ég datt niður á lausnina í útgáfuteitinu hans Gumma um daginn. Ég er semsagt kynntur fyrir einhverjum sem ég á að þekkja og gapi eins og fífl. "Hvað er þetta maður. Þið hafið oft hist". "Ha, nú, já. Var ég fullur? " Og svo verður allt voða fyndið af því ég var bara í blakkáti og það er svo sætt og skemmtilegt hvað ég tala opinskátt um það að ég hafi verið bytta. Ég er auðvitað búinn að vera edrú í rúma 4 mánuði þannig að þetta fer að hætta að virka en í millitíðinni hefur mér gengið ágætlega að temja mér aftur áhuga á fólki.
Fyrsti dagurinn í gamla DV draugahúsinu sem heitir nú Fréttahúsið var sæmilega slæmur. Komst ekki á Netið fyrr en upp úr hádegi og fékk símalínu enn seinna. Það stendur einhvers staðar að blaðamaður án síma er eins og kuntulaus hóra. Mikið til í því. Ég hef alltaf reynt að vera lúxusmella í þessum bransa.

Leoncie viðtalið er uncut hérna (fyrir þá sem kynnu að hafa áhuga). Ekkert krassandi varð útundan en plássið í blaðinu setur mér ákveðin takmörk sem ég get brotið af mér á vefnum.