Ætli ég hafi ekki verið 9 ára þegar ég sá The Maltesse Falcon, Casablanca og The Big Sleep með stuttu millibili í Sjónvarpinu. Ég hef ekki á mér heilum tekið síðan. Fann svo The Big Sleep í sjúskaðri kilju uppi á háalofti hjá afa þegar ég var 12 ára. Bógí var framan á henni þannig að ég tók hana (hef ekki skilið hana við mig síðan) og byrjaði að lesa.
Það má því segja að Bogart hafi kynnt mig fyrir Raymond Chandler enda hef ég alltaf átt mjög erfitt með að greina Bogey frá Marlowe og öfugt. Marlowe, Chandler og Bogart eru eiginlega þríeinn.
Texti Chandlers heillaði mig gjörsamlega og það varð ekki aftur snúið; ég varð einfari, þunglyndur, alkóhólisti, komst ekki hjá því að byrja að reykja, festist í níhilisima og síðan breskri rómantík og varð dæmdur til að fara í bókmenntafræði og þar sem einkaspæjarar eru halló fyrirbæri á Íslandi varð ég að fara í næsta djobb við og gerast blaðamaður.
Sé ég eftir einhverju? Nei. Jessi hefur ekkert gert fyrir mig en Bogí allt.

Here´s looking at you kid!

Jólahugvekja úr The Big Sleep eftir Chandler.

What did it matter where you lay once you were dead? In a dirty sump or in a marble tower on top of a high hill? You were dead, you were sleeping the big sleep, you were not bothered by things like that. Oil and water were the same as wind and air to you. You just slept the big sleep, not caring about the nastiness of how you died or where you fell.

(Var ég ekki örugglega búinn að taka fram að þetta er ekki eftir mig heldur Raymond Chandler?)