Hafði lofað einhverri últragremjufærslu í dag en get ekki staðið við það. Það bíður nýja ársins. Tók mig nefnilega til í dag, sem ritstjóri Hrókurinn.is, og ruslaði upp áramótaannál þessa magnaða skákfélags. Hann er að vonum langur enda afrek ársins mörg. Þegar ég fór í gegnum þetta komst ég ekki hjá því að efast í augnablik um geðheilsu míns góða vinar Hrafns Jökulssonar en framkvæmdagleði hans á árinu nálgast sjúkleikamörk.
Krummi varð í öðru sæti í vali Rásar 2 á manni ársins og er vel að því kominn en Ómar Ragnarsson, góðvinur Hróksins, varð númer 1. Sætti mig við það.

Stóra Hannesarmálið er að verða helvíti þreytt en það er þó óhjákvæmilegt að tékka á grein Jakobs F. Ásgeirssonar um það frábæra fólk sem skipaði nefndina sem tilnefndi Halldór til Íslensku bókmenntaverðlaunanna. Greinin er ekki síst skemmtileg og söguleg í ljósi þess að hún er birt áður en tilvitnanamálið skall á af fullum þunga. Ingó er búinn að grafa textann upp og birtir á síðunni sinni. Gó sí.

Umtalsverðar breytingar standa fyrir dyrum á BadaBing! á nýja árinu um leið og samningar nást við Önnu.is en í millitíðinni hef ég gert minniháttar tilfærslur sjálfur með því að setja hópblogg fyllibyttugengisins hans Billa (fyrrum hirðljósmyndara BadaBing) í skjallbandalagið þar sem það brýtur odd af oflæti sínu og linkar hingað. Hendi þeim samt út fljótlega ef ljósmyndarinn sem aldrei notar Y fer ekki að láta meira til sín taka.
Þar sem ég reyni að hafa þann góða sið í hávegum að tengja á þá sem tengja á mig skellti ég Beturokk líka í skjallbandalagið, þó ég þekki hana ekki neitt. Í þessu felst ákveðin fyrirgefning á því að hún hafi haldið mig einhvern Hörð og talið mig eiga von á barni. Ég frábið mér vitaskuld allt slíkt og mun ekki bæta frekar við úrsérgengið mannkynið. Þessi misskilningur sýnir þó svo ekki verður um villst að ég þarf að fá mér betri PR mann. Hélt að allir vissu að ég væri málaliði í þjónustu Baugs á Fréttablaðinu. Hef meira að segja sem slíkur talað fjórum sinnum við Betu; einu sinni spurði ég hana hvaða bók hún væri að lesa, einu sinni vantaði mig inside information úr bókmenntafræðinni og tvisvar neitaði hún mér um þátttöku í bloggfítjörum.
Jamms, þessi áramót eru alltaf eins og þar sem ég nenni ekki að fara yfir þetta leiðinda ár eða ávarpa mannskapinn að hætti DO og ÓRG endurbirti ég gamla pistilinn Áramótablús þriðja árið í röð. Sleppi að vísu því sem greinilega á ekki við núna.

Áramótablús einu sinni, einu sinni enn.....

Tímamót eru einhver sú ömurlegasta uppfinning sem sögur fara af og virðast hafa þann tilgang einan að afmarka þjáningar og leiðindi á lífsleiðinni og auðvelda lánadrottnum að halda utan um skuldir vorar, reikna vexti ofan á þær og innheimta eftirstöðvar fortíðarsukks, sem væri auðvitað bara nútíðarsukk ef það þyrfti ekki alltaf að vera að rjúfa þá sögulegu samfellu sem fábreytileg tilveran er, með endalausum mótum mánuða og ára.

Mánaðarmótin eru þó hátíð samanborið við bölvuð áramótin, en þá rennur upp einhver svona skelfileg "stund sannleikans" þar sem farið er yfir hörmungar ársins; fjölmiðlarnir rifja upp sameiginlegar martraðir okkar á meðan banka- og lánastofnanir troðfylla póstkassana af yfirlitum yfir einkahrylling liðins árs, þannig að maður getur meira að segja gerst völva og spáð fyrir um hversu morkið sultarlífið verði í afborgunarhelvítinu næstu árin. Blindfullur og aðframkominn af þunglyndi, angist og sorg gónir svo hinn íslenski meðljón ofan í vodkablönduna sína á gamlárskvöld og ákveður að bæta ráð sitt með rausið í Markúsi Erni í bakgrunninum; hætta að reykja, drekka minna, klippa kreditkortið, skokka a.m.k. þrisvar á árinu, drekka meira vatn og hvað eina annað sem getur lyft tilverunni á æðra plan.

Farinn á Ægissíðubrennuna eins og allir fínir Vesturbæingar.

Fram til sigurs!