Hef verið að hlusta á nýja best of diskinn með Rikshaw og er alveg að kafna í nostalgíunni. Fannst þeir skelfilega ömurlegir á sínum tíma og þeir báru maskarann og blásna hárið engan veginn jafn vel og John Taylor og Simon Le Bon. Ég fílaði vitaskuld og að sjálfsögðu ekkert nema Djúranið á þessum gullaldarárum tónlistarinnar en hef mildast með árunum og hlusta nú á allt eighties dótið eins og það leggur sig. Herbert er kóngurinn en Scobie kemur fast á hæla hans. Into The Burning Moon, Sentimental Eyes, Great Wall Of China, Ordinary Day, Promises Promises, Celestial Garden.... gegt mar.

Sá Love Actually fyrir löngu en er loksins búinn að dæma hana og tékkaði svo á Wonderland í gær á meðan aðrir horfðu á Idolið. Val Kilmer gerir mikið af því að leika mína menn (Morrison, Holmes) og gerir það jafnan með bravúr. Ég man það eins og gerst hafi í gær þegar John Holmes drapst 1988. Var í 3F í MR og samkvæmt Moggafréttinni dó hann úr endaþarmskrabbameini (finn þessa helvítis frétt hvergi í gagnasafninu sem Árvakur gaf þjóðinni) en seinni tíma sagnfræðingar fullyrða að alnæmi hafi orðið Holmes að aldurtila.
Pétur Richter reif fréttina úr Mogganum og hún var hengd upp á vegg í gamla, kalda fatahenginu sem var notað sem kennslustofa fyrir busa frá Mosó, Garðabæ, Kópavogi, Breiðholti, Seltjarnarnesi og öðrum óæðri stöðum. Hún fékk að vera í friði í tvo daga en gufaði svo upp. Guðni og Jón Gúm liggja enn undir grun ásamt Hauki leikfimikennara sem bannaði það með látum að Tyrkja Gudda væri sunginn í sturtu. Við áttum bara að gera okkur grein fyrir því í hvað skóla við værum. Ég hætti.

Jæja, elsku kallinn. Var þetta ekki flott? Nú veistu hvar ég drakk kaffi í dag, hvaða bíómyndir ég hef séð, hvaða tónlist ég er að hlusta á og svo öllu sé haldið til haga þá er ég að fara að halda áfram að lesa Bettý...