Kannski er ástæðan sú að þetta er helvítis kjaftæði og Ásta Möller viti bara ekkert hvað hún er að segja þegar hún tjáir sig um eignarhald á fjölmiðlum og áhrif eigenda á þá.
Ég er búinn að fá að heyra þessa strengjabrúðukenningu svona 5-10 sinnum á dag síðustu mánuði og lesa hana í ýmsum versjónum enn oftar á spjallþráðum á Netinu, þar sem saman eru komnir bjánar sem vita enn minna um blaðamennsku en Ásta Möller en láta það ekki koma í veg fyrir innantóman fávitabelging, besserwissku og samsæriskenningar sem myndu fá Fox Mulder til að skjóta sig i hausinn.
Þetta er auðvitað ekki svaravert en þessi taktík; að þrástagast á einhverju innihaldslausu rugli þangað til það verður að heilögum sannleika hefur oft skilað sjálfstæðismönnum góðum árangri. Þetta virðist líka vera að virka núna og strengjabrúðukenning þeirra sem eru sjálfir miklu líklegri til að ganga erinda eigenda sinna, flokksformanna og yfirboðara, en einhverjar blaðamannstuskur úti í bæ eru að festa sig í sessi sem heilagur sannleikur.
Margur heldur mig sig, eða er það ekki alveg á tæru að RÚV er sá fjölmiðill sem mest fær að finna fyrir beinum afskiptum fulltrúa eigenda sinna?
Félagi Jakob hætti sér út á þann hála ís að hefja umræðu um þetta á Press.is en lenti strax í deilu um keisarans skegg, skapahár vondu drottningarinnar og einhver vindstig í vatnsglasi. Það er kannski ekki skrítið enda er grunnur þessara umræðu tóm kúamykja og því varla hægt annað en að missa hana út í þvælu. Þetta er samt orðið svo þreytandi að Jakob á hrós skilið fyrir að taka fyrstu skóflustunguna í flórinn. Friðrik Þór Guðmundsson kemst helvíti nálægt kjarna málsins í innleggi sínu þarna en þar segir hann meðal annars innan gæsalappa (feitletur mitt):

"Í umræðu hér um þann þátt sagði ég efnislega að Sjálfstæðismenn (á borð við Ástu) hefðu síður áhyggjur af fáokun á fjölmiðlamarkaði en hinu að þessi fáokun væri á röngum höndum. Og ég tók undir með Steingrími, sem sagði í þeim þætti, að drifkraftur umræðunnar væri hatrið. Einkum hatur Davíðs á Jóni Ólafssyni og Jóni Ásgeiri Jóhannessyni, en einnig á hinn veginn að því er virðist.
Málflutningur Ástu Möller í bæði Silfri Egils og í Kastljósi er að megninu til einfaldlega tóm þvæla. Og gróf árás á stétt fjölmiðlamanna, sem hún er ekki ein sek um. Ég hef áður á þessum vettvangi hvatt stjórn BÍ og/eða félagsmenn til að fjalla um þessar árásir á orðstí félagsmanna."

Vaskleg framganga Jakobs fölnar þó í samanburði við dirfsku Hafliða sem hætti sér út á Málverjaforaðið en sjálfsfróun með ostarifjárni er skemmtilegri og geðslegri dægradvöl en að eiga orðastað við þau erkifífl sem þar ríða húsum:

"Þessi paranoia gagnvart okkur sem skrifum í þetta blað er að verða óþolandi. Við erum engar strengjabrúður í höndum eins eða neins. Okkur eru mislagaðar hendur eins og flestum öðrum. Við þurfum að vinna mjög hratt og við eigum misjafna daga í starfi okkar eins og aðrir. Það er leiðinlegt að sitja undir þeirri umræðu að við séum óheiðarlegt fólk."

Hafliði segir allt sem segja þarf þarna og svo merkilega vill til að örvitarnir taka skyndilega sönsum og bakka aðeins með helvítis bullið.

Dómsmálaráðherrann vaski, Björn Bjarnason, er í hópi þeirra sem kaupa strengjabrúðukennininguna og hafði til að mynda þetta að segja um fullkomlega eðlilegt val á viðmælendum í Sunnudagsblað Fréttablaðsins á dögunum:

"Baugstíðindi, Fréttablaðið og DV, héldu áfram stríði sínu við Davíð í vikunni einkum á grundvelli eftirlaunamálsins. Þau fengu nýjan efnivið, þegar Jón Ólafsson ákvað með aðstoð Ragnars Aðalsteinssonar og Sigríðar Rutar Júlíusdóttur lögmanna að höfða meiðyrðamál á hendur Davíð. Sunnudaginn 21. desember birtir Fréttablaðið forsíðuviðtal við Ragnar um óttann (líklega við valdamenn) í þjóðfélaginu og opnuviðtal við þau Ragnar og Sigríði Rut, greinilega í því skyni að sýna lesendum, hvílík hetjudáð það sé hjá Jóni að draga Davíð á þennan hátt fyrir dómstólana."

Í ljósi þessa er mér fyrirmunað að skilja erinda hverra við gengum þegar við birtum opnuviðtal við Björn sjálfan á sama stað og Ragnar í blaðinu fyrir einhverjum vikum síðan? Það dettur varla nokkrum manni í hug að Björn Bjarnason hafi verið í viðtali þarna að undirlagi Jóns Ásgeirs? En hvers þá? Ekki tóku strengjabrúðurnar upp á því hjá sjálfum sér að ákveða að lesendum gæti þótt áhugavert að heyra hljóðið í Birni og svo Guðna Ágústssyni nokkru síðar?

Grundvallarfeillinn í þessum spekúlasjónum er svo auðvitað sú reginfirra að blanda saman persónulegum skoðunum blaðamanna og viðhorfum viðmælenda þeirra þannig að það að eiga viðtal við einhvern feli í sér einhverja sérstaka viðurkenningu á viðkomandi. Það sé þá einhver gæðastimpill eða ígildi fálkaorðu fyrir réttar skoðanir að fá birt við sig viðtal.

Þetta er kannski Moggamentalítet en ég þekki þetta ekki og ég á mig sjálfur.

(Hannesaði fyrirsögninni frá ritsnillingnum Jóni Óttari Ragnarssyni sem gaf einu sinni út tímamótaskáldsögu með þessu nafni. Þessi næst síðasta færsla þessa annars ömurlega árs, númer hvað sem það svo er, er vintage Tóti, full af alkóhólískri gremju, paranoju og þvermóðsku. .)