Mánudagur, 26. janúar 2004
Ég lærði það í vinnunni í dag að breski píparinn sem fann upp vatnssalernið hét Thomas Crapper. Það skýrir ýmislegt.
Ég eyddi síðasta peningnum mínum í morgun í bláan Camel. Það voru big mistake og ég var eina ferðina enn minntur á það að Coca Cola er sterkara fíkniefni en nikótín og alkóhól. Þegar ég var við það að tryllast úr fráhvörfum klukkan fjögur aumkaði Kollan sig yfir mig og lánaði mér 150 kall í sjálfsalann. Besti kóksopi í langan tíma.
Það er eitthvað sjúkt í gangi out there og nokkrum alvarlega sálsjúkum aðilum hefur tekist að búa þannig um hnútana með linnulausum vænisýkisáróðri að það geti enginn lengur haft sjálfstæða skoðun á hlutum án þess að ganga annarlegra erinda pólitískra hagsmunaaðila.
Nojan er slík að þegar þessum mönnum er bent á geðveikislegar rangfærslur í sakargiftum á hendur hinum og þessum sem tjá sig opinberlega í ræðu og riti þá halda menn bara áfram að hamra bolaskítinn þó hann sé orðinn ískaldur.
Það er til dæmis með ólíkindum að minn ágæti, gamli kennari Guðni Elísson, skuli þurfa að heiða heilsíðu í Lesbók Moggans til að sverja það af sér að hann sé samfylkingarkrati. Auðvitað vill enginn sómakær maður vera titlaður samfylkingarkrati og það er nánast ærumeiðandi að segja svona um blásaklausa menn sem hafa skoðanir sem falla ekki að fasískri Valhallarlínunni.
Ég sakna Járntjaldsins á meðan þeir sem fögnuðu því hæst að það sé hrunið eru byrjaðir að endurreisa það á Íslandi, af öllum stöðum.
fokkíng lúnís
Já, svona á jákvæðari nótunum. Ég hitti Jacques Perrin, leikstjóra Heims farfuglanna sem lék líka fullorðna Toto í Cinema Paradiso, á Borginni klukkan 11 á laugardaginn. Ofboðslega hlýr og þægilegur maður. Um að gera að fara að sjá myndina hans á Frönsku kvikmyndahátíðinni.
| 21:31 |