... en samt mun ég sofa.

Ég var búinn að ákveða að vaka yfir Óskarnum í kvöld og jafnvel lýsa athöfninni beint eins og ég gerði hérna í fyrra og á Strik.is árið 2001. Alan Hudson var með mér í anda og á kommentunum í fyrra og það hefði verið gaman að endurtaka leikinn. Þá var ég líka spenntur fyrir því að prufa þetta án þess að hafa tvær bjórkippur við hendina. Það hefði verið alveg nýtt.

Spáði fyrir um niðurstöðuna fyrir Óskarsgrein Kollu í blaðinu í dag en það er auðvitað ekkert hægt að spá fyrir um það hvernig þessi della fer.
Eníveis þá þufti ég að hanga í vinnunni fram eftir kvöldi og klukkustundirnar sem ég ætlaði að nota til að leggja mig fyrir Óskar fóru í að skirfa blað morgundagsins. Ég skilaði 261:43 vinnustundum í þessum stutta mánuði en mér skilst að það samsvari því að ég vinni 6,5 vinnuvikur á mánuði. Það er eitthvað að.

Dreif mig á bókamarkaðinn í Perlunni í gær. Ég er vanur að fara í lokin þegar ekkert er eftir en ákvað að tékka á þessu núna þegar allt væri stappað. Fann svo sem ekki mikið en kippti þó með mér Játningasögu Ísaks Harðarsonar, Þú sem ert á himnum... Þú ert hér!, á 480 kall. Ísak er uppáhaldsskáldið mitt en samt held ég að ég hafi keypt allar bækurnar hans á útsölum eða bókamörkuðum. Kippti líka með mér, bara að gamni, bækur eftir tvo félaga mína í Hróknum, Miklu meira en mest (1299) eftir Hrafn og Óskaslóðina (680) eftir Kristjón Kormák. Gaman að því. Svo gat ég ekki stillt mig um að kippa einum árgangi af Tarzan blöðum (800) með mér. Tók tvo í fyrra en nú var það árgangur 1984 sem varð fyrir valinu. Þetta keypti maður nú allt í áskrift frá Siglufjarðarprentsmiðju þegar maður var krakki og týndi því öllu. Þetta er auðvitað rusl og allar sögurnar eru eins en svona kemst ég í snertingu við barnið í mér. Fann enga Tígulgosa en það var til nóg af Bósa Sögu og klámsögum úr Villta Vestrinu. Þetta er spurning um að skríða undir sæng og lesa Dularfulli dalurinn og Trommur dauðans, eða hella uppá bleksvart og lýsa Óskarnum fyrir sjálfan mig og manninn á bökkum Hudson ár.

Jakob er að tala í útvarpið og dregur vini okkar og kunningja í loftið á færibandi. Hrafn var að yfirgefa svæðið, búinn að messa yfir King Kong um skáksóknina. Þeir sem misstu af forsetanum í útvarpinu ættu að drífa sig á hina glæsilegu skákhátíð okkar Hróksmanna á Broadway í dag og ekki síður að taka upp símann og hringja í 904 2004 og styðja Hrókinn til áframhaldandi stórverka í skáklífinu.

Nú er svo Reynir Trausta kominn í hljóðstofu til Bobba Woodwards og Steins og er að segja frá muninum á DV og Fréttablaðinu en Reynir er að fara frá okkur pempíunum yfir í sollinn á DV og þar með er enn einn töffarinn farinn yfir um. Illugi, Jakob, Mikki, Eiríkur, Garðar og meira að segja Jakob hafa skilið mig útundan í öllum reykpásum og virða mig ekki viðlits og nú missi ég manninn með hattinn yfir í þetta eineltispúkagengi.

Ég hef þó alltaf Hrafn, Hrókinn og herráðsfundi á Vegamótum.

Fram til sigurs!

Íslenska markaðsfólkið kom saman í dag og klappaði sér á bakið fyrir vel unnin störf í auglýsingagerð. Þeir bestu fengu líka Lúðra. Ég sé það á ársgamalli færslu að ég var ekki viðstaddur þessi ósköp í fyrra en hafði mátt, starfs míns vegna, vera viðstaddur verðlaunin tvö ár í röð. Fullur að vísu en þetta var samt leiðinlegt. Ég prísaði mig sælan að sleppa í dag, annað árið í röð, þangað til ég heyrði í sjónarvotti sem lýsti markaðssviðinu fyrir mér.

Gaui litli hannaði víst sviðsmyndina sem gekk gersamlega fram að markaðsliðinu sem hafði það á tilfinningunni að það væri statt í jarðarför. Ræðupúltið var eins og predikunarstóll í kirkju og á miðju sviðinu var borð undir lúðrana og það minnti mest á líkkistu, skilst mér. Til þess að kóróna þetta allt saman voru einhverjar óþarfar píur, klæddar eins og mellur úr Villta Vestrinu, látnar rétta verðlaunaafhendurunum lúðrana. Allt var þetta svo baðað rauðri birtu þannig að það var eins og útförin færi fram í Helvíti.
Það hlaut að koma að því að það yrði eitthvað varið í þessar athafnir en mér heyrist samt að þessi sviðshönnunum muni varla fá neina lúðra að ári.

DV er skemmtilegasta blaðið á markaðnum þessa dagana og er, eins og ég hef áður bent á, himnasending fyrir úrklippusafnara. Einhverjum er illa við blaðið og kemur sú gremja ekki síst fram á geðsjúklingavefnum www.malefnin.com þar sem leppalúðar sem vita ekki rassgat þykjast vita allt og halda því m.a. fram um þessar mundir að enginn stjórnmálamaður svari lengur spurningum blaðamanna DV. Alltaf seigir í ranghugmyndunum kleppararnir. Fávitar.

Hvað um það DV gekk loksins of langt að mínu mati í dag. Ég var ánægður með myndbirtingarnar þeirra af Gústa mörgæs en soldið skúffaður yfir því að enginn gaf því gaum þegar ég sagði frá því í Fréttablaðinu fyrir löngu síðan að kvikindið væri byrjað að veiða börn á www.einkamal.is. Það hefðu líklega einhverjir rankað við sér þá ef ég hefði blastað nafni og mynd.
DV er hins vegar í ónáðinni eftir blað dagsins í dag. Á öftustu opnunni er lítill moli um að Þórarinn Þórarinsson, blaðamaður á Fréttablaðinu, segi farir sínar í Landsins snjallasti ekki sléttar á bloggsíðu sinni. Það er rétt en DV láist að geta heimilda almennilega og tiltaka slóðina hingað. Það er sárt að sitja og blogga í vinnunni vitandi að hinum megin við vegginn eru menn, á öðru blaði, að fylla dálksentimetra með skrifum mínum. Ég ætla þó ekki að senda Mikka og Illuga reikning en minni á að myllur guðs mala hægt en líka smátt.
Talandi um rítördin á Málefnunum þá fékk ég póst frá kollega mínum í blaðamannastétt sem lék forvitni á að vita hvort ég spjallaði á Málefnunum undir nikkinu badabing. Þetta er auðvitað af og frá enda er álit mitt á meginþorra málverja opinbert og ekki gott, auk þess sem ég hef það eina prinsipp í lífinu að leggjast ekki á þetta aumkunarverða plan.
badabing þessi á Málefnunum, sem hér með er yfirlýst gunga og fífl, var eitthvað að væla yfir því að Svanhildur Hólm hefði verið vond við Ástþór í Kastljósinu en fann henni það annars helst til foráttu að hún skuli vera frænka Stebbafr.
My old man said to me before he left this shitty world að ég gæti valið mér vini en ekki ættingja þannig að svona rasismi er ekki í mínum anda.
Annars eru Málverjarnir eitthvað voða viðkvæmir fyrir Ástþóri og líklega hefur stór prósenta þessara bjána einhvern tíma verið félagar í Friði 2000. Þeir voru í það minnsta ekki fyrr búnir að jafna sig á Svanhildi þegar Kolla Bergþórs tryllti þá með sjónvarpspistli í Fréttablaðinu þar sem hún líkti Ástþóri við plágu. Mér fannst þetta skemmtilegur og góður pistill - alveg vintage Kolla en bjánarnir skilja auðvitað ekki svoleiðis og hrauna yfir Kollu fyrir að drulla yfir Ástþór. Það er einhver mótsögn í þessu.
Ástþór telur víst Ólaf Ragnar standa á bak við allan óhróður sem fer í umferð um hann og það er gaman að því. Mér finnst Ástþór skemmtilegur og hef aldrei haldið því gegn honum að hann gerði einu sinni misheppnaða tilraun til að kæra mig til siðanefndar. Held að hann sé ekkert að erfa það mál heldur, hef a.m.k. ekki tölu á því hversu oft ég hef talað við hann síðan.
Eníveis. Formaður Blaðamannafélags Íslands fór niður á Málverjaplanið á Press.is í dag í sýrðri og bjánalegri færslu um Jakob Bjarnar, sem þarf ekki að taka fram að er einn af mínum skárri kunningjum.
Færsla Róberts Marshall er stutt en samt illskiljanleg og löðrandi í annarlegri beiskju og nánast alkóhólískri gremju. Blaðamannafélagið hefur um skeið haldið úti grútmáttlausum spjallvef en menn tóku nokkra góða spretti þar, einna helst áður en nokkrir málverjar villtust þar inn af hælinu sínu og kæfðu allt í heimsku sinni.
Síðan þá hefur Jakob stundum startað nýjum þráðum um hluti sem væri vel þess virði að ræða en sú óáran hefur fylgt honum undanfarið að Pétur Einarsson svarar honum með morknum og innihaldslausum frasaspurningum og umræðan deyr drottni sínum. Einu skiptin sem sér til sólar eru þegar Friðrik Þór Guðmundsson rekur inn nefið. Hann og aðrir blaðamenn ættu þó líklega að láta það ógert þar sem formanninum virðist líka það ákaflega illa að menn séu að spjalla á þessum spjallþræði BÍ.
"Núna kemur Jakob Bjarnar fram, mér liggur við að segja enn einu sinni...." Ergo: Blaðamenn athugið! Það gilda sömu lögmál um þennan spjallvef og talsímann. Hann á ekki að nota að óþörfu og alls ekki í óveðri. Stillið því fjölda innleggja í hóf og verið gagnorðir?
Formaðurinn nær svo botninum í niðurlagi þessarar sögulegu færslu þar sem hann heldur því fram að Jakob hafi rifist við sjálfan sig í skjóli nafnleyndar á Press.is. Þar sem hér er á ferðinni sjóaður fjölmiðlamaður geri ég ráð fyrir að hann hafi meira fyrir sér en óljósa tilfinningu þegar hann slengir þessu fram. Það væri því eðlilegast að hann sýndi fram á það með óyggjandi hætti að hann viti fyrir víst að Jakob hafi gengið laus margkleyfhuga á vefnum. Geti hann það ekki skuldar hann Jakobi afsökun. Catch 22-ið í þessu hjá honum er svo að ef hann á einhverja IP-tölu logga máli sínu til stuðnings þá er trúverðugleiki þessa vefsvæðis eins og það leggur sig einskis virði ásamt friðhelgi nafnlausra heimildarmanna.

Blaðamannafélagið er samt líka skemmtilegur og skondinn félagsskapur og nýjasti brandarinn úr þeim herbúðum er Blaðamannaverðlaun ársins. Ef Eddan er hallærisleg, lame og morkinn veit ég ekki hvað verður hægt að segja um þetta flipp. Blaðamenn með sjálfsviðingu munu gráta yfir þessu og hatursmenn stéttarinnar geta seint kjamsað sig fullsadda af öllu gríninu sem þetta býður upp á. Þessum ósköpum fylgir líka endurvakning gömlu Pressuballanna. Amma segir mér að þetta hafi verið flottustu böllin í gamla daga og minnist þeirra með mikilli nostalgíu. Held að þetta eigi ekki við á þessum sjarmalausu tímum, auk þess sem það þykir ekki lengur fínt að drekka og AA-blaðamenn eru að verða fleiri en þeir fullu.
Stærsti feilinn í þessu er svo að það vantar eina kategóríu. Það á að verðlauna umfjöllun ársins, rannsóknarblaðamennsku ársins og veita blaðamannaverðlaunin. Hvergi er minnst á tvíeyki ársins. Það er líklega bara vegna þess að einhverjir gætu ekki sætt sig við að ég og Jakob fengjum verðlaun en við vorum svo stórir saman að Jón Ásgeir varð að kaupa annað dagblað svo við gætum notið okkar. Bobbi Woodward og Tóti Bernstein, besta teymi síðan Jeckyll og Hyde.

Fokk off

Mér er flökurt.
Fór í upprökur á Landsins snjallasti...(fjölmiðlamaður, væntanlega) á Skjá einum í dag og þetta er það vitlausasta sem ég hef gert so far.

Þarna voru saman komnir reynsluboltarnir Ásgeir Tómasson og Jóhann Hlíðar Harðarson, nýji sjónvarpsstjórinn á Skjá einum, Freysi á X-inu (í dulargervi auðvitað), einhver FM dúd, Símon (efnilegasti nemandinn í DV- bekk Blaðamennskuskóla Baugs) og Tóti sjálfur.
Ég hef aldrei séð þennan þátt en hef heyrt að hér sé á ferðinni botninn í íslenskri dagskrárgerð. Sagði það hreint út við þann sem hringdi í mig frá S1 og spurði hvort ég væri ekki að rústa rep-inu með því að mæta. Hann viðurkenndi að þetta hefði farið illa af stað en þátturinn sem ég átti að mæta í yrði sá fyrsti með nýju og endurbættu sniði.
Fair enough, sagði já enda stríðir það gegn siðareglu Jakobs og Tóta að segja "nei". Fólk sem vinnur við það að draga aðra í viðtöl og myndatökur á hverjum degi hefur ekki rétt á að segja nei þegar aðrir miðlar leita til þess.
Kolla Bergþórs brjálaðist auðvitað og skammaði mig fyrir að leggjast lægra með degi hverjum. Hún segir að þessi yfirvegaði og hlédrægi maður sé greinilega orðinn að athyglissjúku fífli.
Það hlýtur að vera meinið. Ég komst í gegnum fyrstu þrautina en þá hefði ég átt að ganga út. Næst tók við maraþon Royalbúðingsát og ég vissi strax að ég væri dauður. Tæma skál með 1/2 lítra, takkk fyrir. No way!
Dró karamellubúðinginn. Hefði getað verið verra en gat samt ekki skóflað þessu í mig af sama krafti og hinir. Hefði verið flottastur ef ég hefði bara staðið og horft á skálina á meðan hinir píndu sig.
Þetta toppar ekki hátind niðurlægingar minnar í fjölmiðlum þegar ég tapaði aleinn fyrir mbl.is í Spurningakeppni fjölmiðlanna fyrir nokkrum árum á meðan Hrafn, sem átti að vera með mér, sat heima og horfði á sjónvarpið. Það var sárt so this is nothing, þó það sé auðvitað eitthvað bogið að vera úr leik á undan FM hnakka.
Þessi búðingsviðbjóður mun markera mig for life og mér er enn flökurt. Djöfuls rugl.
Bíð samt spenntur eftir því að ósköpin fari í loftið þar sem femínistar og hausateljarar munu eipa. Það var nefnilega engin kona að keppa. Bryndís Hólm átti að fara fyrir Fréttablaðið en var á vakt og Sirrý, stórvinkona mín, komst ekki fyrir Skjáinn.

Mig langar að æla. Ekki öfunda ég þá sem voru að keppa þunnir í þessu.

Góða frétt dagsins er að ég fékk Gumma til að reka mig úr Smáa letrinu á sunnudögum og ég er því framvegis laus við að fylla það pláss. Ákvað því að síðasti pistillinn skyldi vera svo skelfilegur að mér hefði verið dömpað eftir hann anyway.

Dýpt þessarar færslu hér fyrir neðan er slík að enginn nær henni nema Tóta pönk. Þó Jack Torrance í The Shining hafi vissulega verið alki þá var ég ekki að senda út dulin skilaboð um að ég væri fallinn, hefði ekki tíma til þess falla ef ég kærði mig yfirleitt um það.

Fann samt smá glufu til þess að kíkja á frumsýninguna á Draugalest eftir Jón Atla á miðvikudaginn. Skemmtileg hugmynd og flott umgjörð utan um leikrit. Þetta er svona AA fundur án þess að það komi hvergi beinlínis fram og þar sem fíklar eru ekki nema svona í það mesta 15 steríótýpur kannaðist maður ansi vel við persónurnar fjórar; hef verið á fundum með einhverjum þeirra, unnið með öðrum og kannski var eitthvað af sjálfum manni í þeim líka. Þetta hefði samt ekki mátt vera mínútu lengra þá hefði þetta farið að verða þreytandi. Fundarlengd í rauntíma hefði verið kúl.
Jón Atli er helvíti klár. Hef vitað það alveg frá því ég hlustaði á hann á gömlu Aðalstöðinni á meðan ég beið eftir Páli Óskari og afgreiddi leiðinlega viðskiptavini á bensínstöðinni.

Hvaða grín er þessi kynþokkafulla kosning á Rás 2 eiginlega að verða? Þetta er auðvitað practically fegurðarsamkeppni starfsmanna RÚV þannig að mér er fyrirmunað að skila hvað veldur því að Ellý Ármanns kemst ekki á lista. Við eigum rosalega margar góðar myndir af henni niðri á blaði og ljósmyndararnir slást um að fá að mynda hana þegar tilefni gefast. Ljósmyndarar vita allt sem hægt er að vita um kynþokka. Ellý ætti auðvitað að vera á toppnum.
Við í aðdáendaklúbbi Ellýar munum að öllum líkindum mótmæla þessu kröftuglega og misnota alla fjölmiðla Baugs í þeim tilgangi.
Ellý og kynþokki eru óaðskiljanleg hugtök sem sést best á því að hún getur gert kynningu á hvaða ömurlega dagskrárefni sem er sexí. Ég er ósáttur við þennan lista. Jóhanna Vilhjálms er samt alveg málið. Hún er helvíti foxý þegar hún hjólar í viðmælendur sína.

ALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO

PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYBOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYBOYALL WORK AND NO PLAY MAKES JACK A DULL BOYBOYALL WORK AND NO PLAY MAKESJACK A DULL BOYBOYALL WORK AND NO PLAYMAKESJACK A DULL BOY

Someone got to her and took their own Valentine card. Slit her open and cut out her heart.

-Angel Heart

Angel Heart er ein besta mynd ever. Þegar ég var á mótþróaskeiðinu hélt ég því hiklaust fram að þetta væri besta mynd allra tíma. Hef bakkað aðeins núna en hún er samt í efstu hillunni með Casablanca, The Big Sleep, Episode IV, Reservoir Dogs og einhverju álíka.

Ætli ég hafi ekki horft á Angel Heart í heild svona á bilinu 30-40 sinnum og enn oftar í hlutum og bútum. Gerði það að hefð að horfa alltaf á hana á Valentínusardaginn enda Valentínusarþemað sterkt í myndinni og nær hámarki þegar Johnny sker hjartað úr Charlotte Rampling. Annars er helsta tengingin sú að Harry/Johnny fæddust 14. febrúar 1918. Alan Parker valdi þá dagsetningu víst fyrst og fremst þar sem þetta er afmælisdagurinn hans og því auðvelt að muna.
Eníveis. Fór og leigði Angel Heart á DVD í gær eftir að ég gafst upp á Norðurljósageiminu á Nordica, aðallega til að horfa á aukaefnið sem var svosem ekkert spes. Mickey Rourke var auðvitað í prófíl og ég verð alltaf dapur þegar ég heyri talað um hann sem næsta James Dean, Marlon Brando, Robert DeNiro og jafnvel Humphrey Bogart. Hann var bestur en gerðist fífl, aumingi, dópisti, ræfill og lúser og maður þarf að horfa uppá ofmetna dvergsfíflið Tom Cruise stela öllu gloríinu frá mínum manni. Angel Heart er auðvitað hápunkturinn á ferli Rourke en það fór fljótlega að halla undan fæti upp frá því.
Stalst til að byrja á myndinni og vissi ekki af fyrr en ég var fastur í henni þó ég kynni hana utan að ramma fyrir ramma. Gaman að því, góð mynd.
Ég byrjaði strax að leita að skáldsögunni Falling Angel, sem Parker byggði myndina á, eftir að ég sá myndina í gömlu Bíóborginni 1987. Kom klónum í hana með sérpöntum hjá M&M mörgum árum síðar.

Trying to imagine what might have happened if Raymond Chandler had written The Exorcist is as close as I can come, segir Stephen King aftan á kápunni þegar hann reynir að lýsa bókinni. Fair enough. Myndin er mikið betri og Parker sníður alla vankanta af í handritinu. Þá finnst mér samanburðurinn soldið hæpinn þar sem verk Chandlers eru miklu betri. Exorcist eftir Blatty er hins vegar rusl þannig að það gæti skýrt það að bókin er ekki jafn frábær og King vill vera láta.

Einhver Angel Heart síða

Eftir að hafa horft á þennan bráðskemmtilega breska krimma, State of Play, á RÚV hef ég endanlega komist að því að ég er í rétta starfinu, bara í röngu landi eða jafnvel rangri vídd.

Blaðamennirnir í Bretlandi pæla aldrei í deadlænum, 3-5 bestu blaðamennirnir á ritstjórninni eyða öllum sínum tíma í sömu fréttina, gutla í rauðvíni á fundum, spóka sig um bæinn með fulla vasa fjár og kaupa upplýsingar og það besta af öllu er að þeir skila aldrei inn grein. Aldrei! Blaðamennskan hefur ekki verið jafn mikill lúxus síðan afkastaminnsti blaðamaður sögunnar, Tinni, var og hét.
Það eina sem ég fæ ekki til að ganga upp í þessum fullkomna heimi er það að það á að reka stjörnublaðamanninn fyrir að sofa hjá konu sem tengist fréttinni. Eru blaðamenn allt í einu orðnir prestar, eða kennarar. Hvar stendur það í siðareglunum að blaðamenn megi ekki sofa hjá hverjum sem er? Stéttin væri þá orðin heldur fámenn hérna.
Það væri munur ef þetta væri svona hérna. Ég, Jakob, EIR, RT og GAR gætum sjálfsagt leyst flest óupplýst sakamál á landinu á mánuði ef við nytum þessara starfsskilyrða.
Okkur Gumma greinir samt á um morðið sem sýslumaðurinn játaði á sig á forsíðu DV í dag. Gummi er harður á að þetta sé mafíuhitt en ég veðja á öfgasinnaða umhverfisverndarsinna sem ætla að útrýma starfsmönnum við virkjunina. Mafíumorðin eiga eftir að koma þegar Impreglio kaupir sér vernd af félögum sínum á Sikiley.

Lilja Gnarr smáauglýsingabeib er búin að setja myndir frá Idolkeppni Fbl og DV á vefinn. Hinn bláeygi Geir Ólafsson var formaður dómnefndar og sannaði að hann veit ekki rassgat um tónlist þar sem ég skíttapaði þrátt fyrir það að ég hafi öskrað Light My Fire og lagt það á mig að grafa oddhvössustu kúrekastígvélin mín upp úr geymslunni, troða mér í 12 ára gamlar leðurbuxur og fara í Lizard King jakkann sem ég hef ekki notað síðan ég hætti að drekka (og ætlaði aldrei að fara í framar).
Geir er samt óumdeildur karókíkóngur Íslands en ég tek aldrei þátt í svona skrípaleik framar. Kolla Bergþórs hefur ekki talað við mig síðan, segir mig hafa stigið niður af ákveðnum stalli niður á plebbalegt úthverfalevel. Ljótt er ef satt er.

Furðulegt að eftir að ég hætti að blogga reglulega rýkur heimsóknafjöldinn upp úr öllu valdi. Þýðir þetta þá að Kreml fær fleiri gesti en Múrinn? Algengustu leitarorðin þessa dagana eru: Marilyn Monroe, thehun.com, Leoncie, idol, klám.is, Stöð 2, klám, fuck you, once upon a time in mexico, blogg, grafarþögn og hrókurinn.
Hrókurinn er auðvitað málið. Innanlandstraffíkin er samt dottin niður úr 65% í 49%. Strákarnir í bakherberginu eru greinilega að vakna til lífsins á meðan ég sef svefninum langa.

Jakob F. Ásgeirsson veður elginn í villu og svíma í einu af sínum tíðu æðisköstum í Viðskiptablaðinu (les. gamla DV) og tilnefnir Davíð Þór Jónsson leigupenna Baugsveldisins og gefur síðan "fólk í fréttum" dálkinum í Fréttablaðinu mikinn gaum og enn meira pláss í reiðilestri sínum.

Jakob kallar dálkinn að vísu heyrst hefur eða eitthvað í þá áttina en þetta er semsagt það efni sem ég kýs að kalla "slúður" í óformlegu daglegu tali. Það er auðvitað ekki hægt á prenti þar sem voða mörgum finnst slúður neikvætt og ljótt orð. Mér finnst það sætt og slúður skemmtilegt.
Hvað um það, Jakob lýsir því svo í smáatriðum hvernig Gunnar Smári Egilsson notar þennan efnisþátt til að rógbera menn í liði Davíðs (en samkvæmt Bush skilgreiningunni eru allir sem eru ekki í því liði óvinir Davíðs). Höfundi Viðskiptablaðsins finnst þetta nú vart sæta tíðindum enda uppnefnir hann Smára konung gulu pressunnar og virðist grundvalla þann titil á áður nefndum fólk í fréttum dálki.
Það sem einna helst hefur einkennt skrif Jakobs F. og annarra sem amast hafa sem mest við "Baugstíðindum" á prenti undanfarið er fullkominn vanþekking á öllu sem Fréttablaðinu viðkemur og blaðamennsku yfirleitt, þrátt fyrir að flestir geri þessir tindátar sem mest úr blaðamannsreynslu sinni (sem er auðvitað engin á nútímamælikvarða þar sem þeir voru flestir í einhverju "liði" og skrifuðu í flokksblöð.
Heimildavinna Jakobs er enginn eða í það minnsta brjáluð að þessu sinni þar sem það er enginn annar en sjálfur ég sem hef umsjón með slúðurdálkinum og GSE hefur aldrei, never, ever skipt sér að þessu efni. Hreinlega ekki minnst á fréttir af fólki við mig einu orði þannig að ég veit það manna best að molinn sem ærði óstöðugan Jakob kemur úr allt annarri átt. Þigg hins vegar nafnbótina konungur gulu pressunnar með þökkum, standi hann þeim til boða sem sér um þennan dálk.
Þegar ég tók við þessu efni á sínum tíma hafði ég ákveðnar efasemdir um að ég væri rétti maðurinn, búinn að fá hardcore uppeldi hjá Hrafni J. á Pressan.is og taldi mig vart hæfan til að framleiða efni sem væri prenthæft í 90.000 eintökum og benti á að ég væri siðblindur. Þá kom EIR með það á móti að ég væri sá einni þarna sem væri meðvitaður um eigin siðblindu og því heppilegastur í djobbið.
Það má þó alveg hártogast eitthvað um það hvort þessu moli hefði betur verið látinn liggja óbirtur í bakkanum en Jakob ætti auðvitað að hrekja slúðrið með því að sýna okkur diplómurnar og einkunnarspjöldin sín frekar en að eipa á síðum draugsins af DV undir stjórn Óla Björns.

Talandi um DV og EIR þá nær sá gamli gömlum hæðum í baksíðufréttinni í dag um konuna sem datt undir borð hjá Davíð. Vintage EIR. Hefur ekki verið betri síðan ÓRG datt af baki.

Hvernig sem á því stendur gleymdi ég að gera upp við brjóstasýningu Janetar Jackson og Justin Timberlakes í Súper Bowlinu. Það er magnað að augnabliks glimps af brjósti poppstjörnu skuli setja allt á endann en mikið ofboðslega er samt gaman að þessu.

Ritstjórnir tveggja dagblaða lömuðust í gær í tæpar 10 mínútur á meðan helstu stjörnublaðamenn, ljósmyndarar, umbrotsmenn og tölvunördar stóðu á öndinni og biðu fyrir framan sjónvarpið og horfðu á alls konar amerískt treilertrash, Kid Rock og fleiri, gera sig að fíflum þangað til Janest og Justin og brjóstið dundu loks yfir.
Það er eins gott að þetta sé gott hugsaði maður með sér á meðan maður beið og dedlænið færðist nær. Svo gerðist það! Ég sá eiginlega ekki neitt en þetta er ógleymanlegt og ég mun alltaf muna hvar ég var staddur þegar búningurinn hennar Janetar bilaði og brjóstið datt.
Nú er hún bún að viðurkenna að þetta var næstum planað og þá geta fjölmiðlar farið að snúa sér að kjarna málsins. Er það ekta eða sílíkon? Ekta sýnist mér á replay í slo-mo og AP fréttamyndum í brjálaðri upplausn.

... er soldið löng, but who cares?

Gunnari á Hlíðarenda hefndist fyrir kinnhestinn og nú fær Ólafur af Bessastöðum borgað fyrir að uppnefna Dabba fyrir mörgum árum. Skítlegt eðli? Það er ljótt að skilja útundan.

Gunnar Smári Egilsson er mikill snillingur eins og sést best á því að eftir að hafa fyllt heilan kirkjugarð af gjaldþrota blöðum er hann orðinn fjölmiðlamógúll Íslands og Styrmi Gunnarsson hlýtur að hafa sviðið undan innganginum að viðtalinu við Smárann í Skýjum. Fyrir nokkrum árum hefði þessi lýsing ekki getað átt við neinn annan er ritstjóra Morgunblaðsins, og varla það.
Ég hef alltaf staðið bjargfastur í þeirri trú að ég myndi aldrei vinna hjá Norðurljósum en nú hefur það heldur betur breyst (sætti mig við það þar sem Sigurður G. er einn uppáhaldstöffarinn minn, alveg ekta).
Það var geggjað á þessum sameiningarfundi í Smáralindinni á föstudaginn og þar sannaðist hið fronkveðna að fallega fólkið vinnur í sjónvarpinu og ljóta fólkið á dagblöðunum. Ég held samt að ég sé með fínt andlit í útvarp.
En talandi um ljóta blaðamenn þá hef ég ekki haft tíma til að fara í bað í 4 daga og er orðinn fúlskeggjaður þannig að þetta Norðurljósa afrek Smára er í raun smámunir miðað við það að með því að færa mig til í starfi með meintri stöðuhækkun hefur honum tekist að rústa hreinlætisvenjum mínum og drepa Badabing.is þar sem ég sé ekki fram á að hafa ráðrúm til að skrifa meira hérna. Bað og rakstur hljóta að ganga fyrir og svo er það auðvitað batinn og sundið. Þessu öllu þarf að sinna og innihaldslausasta iðjan verður að sitja á hakanum.
Þetta er sárt þar sem ég er búinn að vera í banastuði og var búinn að leggja drög að nokkrum tímamótafærslum þar sem ég ætlaði að drulla hressilega yfir menn og málefni. Nú er það allt gleymt.
Afmæli Þórs var gott. Palli er skemmtilegur en mér finnst að hann ætti að birta eitthvað af myndunum sem hann tók á fínu diggitalvélina sína. Besti bloggarinn er auðvitað alltaf ferskur og melló en ofurframbjóðandanum Kolbeini Proppé var mikið niðri fyrir og sagði mér frá vini sínum (greinilega nojuðu kvikindi) sem fann það út að þessi færsla væri diss á Kobba. Við vorum sammála um að svo væri ekki en annars hefur hann greinilega ekkert róast síðan í MK og þegar hann er fullur minnir hann mig svolítið á sjálfan mig þegar ég var vel við skál. Það er skemmtilegt en ekki gott fyrir þá sem þurfa að sitja undir öllu bullinu.
Ármann J fór á kostum og er ekki bara fróður um hobbita og konungasögur heldur hefur hann líka stúderað íslenskan kvilla sem Dórið kallar nágrannafælni og er stórmerkilegur. Átti örstutt spjall við Sverri J um (meintar)fræðibækur, meinlausar og hættulegar. Það var fróðlegt.
Fréttinn sem ég skrifaði um meindýraeyðinn sem má uppræta framsóknarmenn vakti litla kátínu hjá húmorslausum framsóknarmönnum, held að vísu að þeir séu ekki til með húmor. Hvað um það Framsóknarflokkurinn er öflugur á Suðurlandi og nú er búið að svipta meyndýraeyðinn leyfinu, ekki bara á framsóknarmenn heldur líka mýs og skorkvikindi. Aldrei má maður ekki neitt en mér skilst að taugaveiklun frammaranna hafi verið svo geggjuð að einhver fundur um málefni snerist allur upp í diskússjónir um meindýr. Kommon!
Skrif mín um pöbbarölt þingmanna ollu minni kergju en ég hef fengið skilaboð frá einum þingmanni um að þessi skrif mín geti varla talist marktæk þar sem ég er hættur að sjást á Ölstofunni. Það fylgdi þó með að það hefur lítið breyst og þingheimur drekkur enn há Kormáki og Skyldi. Menn ættu þó að husa sig tvisvar um áður en þeir gera það en þar starfar komplexaður aftúrkreystingur í dyrunum sem taldi það frumskyldu sína að vísa undirrituðum á dyr þegar hann var upp á sitt besta. Dork. Grundvallast ekki rekstur svona staða á því að fólk kaupi á barnum og drekki sér til óbóta?