Sunnudagur, 14. mars 2004
Gunnar í Krossinum er æði. Hef aldrei verið sammála honum en hann er andskotanum skemmtilegri. Hann stóð upp á málþingi um Jesúmyndina og "blessaði þessa mynd!" og bætti við að hér væri komið nýtt tæki til trúboðs.
Gunnar er blessaður og einn af þessum ómissandi karakterum sem brjóta upp mónótóninn í umræðunni. Gunnar og Magnús Skarphéðinsson fylltu úrklippubækurnar mínar á árum áður. Magnús er hvorki álft né hvalur í dag en Gunnar klikkar aldrei.
Ástþór var skondinn einu sinni en eftir því sem hann verður geðveikari fer hann að gera minna gagn fyrir umræðuna og sömu sögu er að segja um vinkonu mína, Leoncie, sem snappaði endanlega í bítið um daginn. Nú vill enginn tala við hana lengur. Rasistasöngurinn er orðinn þreyttur en þetta var fyndið á meðan hún hjólaði í Sigurjón Kjartansson og Geir Ólafsson en Jón Ólafsson er nánast helgur maður (ég blessa þennan mann!) og þessi ósmekklega árás að mannorði hans verður seint fyrirgefin.
Ástþór, Leoncie, Magnús Skarphéðinsson og Gunnar í Krossinum eru þó öll snillingar með eðalkjaft fyrir neðan nefið samanborið við vænisjúku fábjánana á Málefnunum sem eru nú, í mikilmennskubrjálæði sínu, búnir að komast að því að þeir hafi móðgað einhverja á Baugstíðindum og sett dómsmálaráðherra út af laginu vegna þess að hjá þeim þrífst óritskoðuð umræða sem enginn getur stjórnað og þar fyrir utan sé hún svo æðislega upplýst og up to date að Málefnin séu faktískt búinn að leysa aðra fjölmiðla af hólmi.
Tótal, genuine ídjót en við Gunnar erum aumingjagóðir og blessum þessi fífl jafnvel þó það liggi ljóst fyrir að Gunnar myndi fyrr ná sýnilegum árangri í afhommunum en að frelsa þessi dómsdagsídjót undan oki heimskunnar.
| 21:53 |