Fimmtudagur, 25. mars 2004
Spyr Martin Fallon í hinni bráðskemmtilegu bók Jacks Higgins A Prayer for the Dying (En messe for en morderer). Eftir þessari bók var gerð bíómynd sem hefði getað orðið besta mynd Mickey Rourke, ever (fyrir utan Angel Heart auðvitað) og tryggt feril hans. Því miður þurftu menn að klúðra því með því að fylgja bókinni ekki eftir og láta Bob Hoskins leika prest og Alan Bates illmenni þegar hvaða casting bjáni (fyrir utan stúdíófíflið sem spurði Rod Steiger hvort hann gæti talað með suðurríkjahreim, fyrir The Specialist, þrátt fyrir að karlanginn hafi fengið Óskarinn fyrir einmitt það í In the Heat og the Night) í heimi ætti vita að hlutverkaskipanin hefði akkúrat átt að vera hinsegin.
Hvað er eftir af lífi manns sem situr í vinnunni síðdegis á miðvikudegi og hugsar um það eitt að komast í heitt bað og hvað sé í sjónvarpinu í kvöld? Las einu sinni smásögu eftir Stephen King þar sem sögumaðurinn var gamall kall sem var hættur að reykja. Inn á milli hryllingsins sagði hann alltaf I still wish I was a smoking man. Mín útgáfa af þessu væri þá væntanlega I still wish I was a drinking man, eða hvað?
Spurning um að byrja að synda aftur, eða gera eins og EIR benti mér á í dag: Klæða mig upp í smóking, blanda mér Manhattan og standa við stofugluggann og horfa yfir Vesturbæinn á meðan ég drekk hann. Eini augljósi gallinn á þessu annars stórgóða plani er auðvitað sá að ég er með ofnæmi fyrir áfengi. EIR sagði að það yrði bara að hafa það. Þetta yrði a.m.k. tilbreyting.
Annars stakk hann líka upp á því að ég færi upp á Álftanes og skriði á fjórum fótum á túni bónda nokkurs. Síðan þarf ég bara að gelta að rollunum hans og þá skýtur hann mig á færi, ef ég er heppinn.
Ég hef verið í óeðlilega miklum samskiptum við framhaldsskólanema vegna vinnunnar undanfarið. Skemmtilegt þetta unga fólk. Maður fær næstum menntaskóla nostalgíu af því af tala við þau (þ.e.a.s. ef menntaskólaárin hefðu ekki verið hreinn viðbjóður). Í dag komu Versló krakkar að sýna mér drykkjuspilið sem þau eru að markaðssetja. Þau lögðu mikið upp úr þróunarvinnunni og þurftu að prófa vöruna í mörgum partíum áður en hún fór á markað. Verslingar kunna, öðrum fremur að plögga, og gáfu mér þess vegna einn stokk en skutu sig í fótinn þegar þau sögðu að ég gæti prufað spilið um helgina. Þá fór minn í fýlu: "ÉG ER ALKI OG MÁ ÞAÐ EKKI!" Ef ég væri ekki í dúndurbata myndi ég hefna mín á þeim með því að birta ekki stafkrók um uppátækið, sem er annars nokkuð sniðugt.
Talandi um skólakrakka og plögg þá er áberandi hversu þéttir Verslingarnir eru í plögginu. Allt sem þeir gera, söngleikir eða whatever er plöggað með fagmannlegri ýtni og offorsi sem getur endað sem áreiti. Aðrir skólar standa VÍ langt að baki hvað þetta varðar en svona PR horror er sjálfsagt hluti af námsefni þeirra í Fílabeinsturni frjálshyggjunnar eins og skólinn hét á mínum menntaskólaárum en þá voru Verslingar hvimleið kvikindi sem keyrðu allir á hvítum VW Golf eða MMC Colt með Garfield dúkku með sogskálum í hliðarrúðunum.
Fleiri highlights úr A Prayer for the Dying:
What kind of a God allows a world where children can be happily singin one minute and blown into strips of bloody flesh the next?
If he exsist your God I wish to hell he coukd make up his mind. He´s big on how and when, not so hot on why?
Labbaði við í Nexus í dag og fékk smá fyrirlestur um Ra's Al Ghul og Batman hjá Pétri sem sagði mér í óspurðum fréttum að Sjálfsmorðsbók kanínunnar seldist eins og heitar lummur. Allt sómakært fólk ætti að drífa sig í Nexus og fá sér eintak og kaupa um leið Elskið okkur og Drepið okkur eftir Hulla. Hann er að reyna að hefta fleiri bækur saman as we speak...
| 22:26 |