Laugardagur, 20. mars 2004
Það eru nokkur ár síðan ég komst að því að Camel Lights (þessar í bláu pökkunum) eru bestu sígaretturnar á markaðnum. Þær virðast loksins hafa slegið í gegn enda sé ég æ fleiri handfjatla bláu pakkana og í dag lenti ég í því að Blár Camel var búinn á tveimur sölustöðum (Snælands videó við Ægissíðu og í Söluturninum Hagamel 67). Það er svo sem ekkert nýtt að þessi tegund sé ekki til í Söluturninum þar sem það er yfirleitt ekkert til þar. Drew Carey týpan tilkynnti mér að nú væri þetta ekki honum að kenna þar sem Camel Lights væri búinn hjá ÁTVR. Sannar kenningu mína.
Pabbi reykti Winston og því lá beinast við að byrja í Winston þegar það kom að því að hefja reykingar. Winston voru góðar sígarettur, nafnið er líka flott (Churchill) og pakkinn sæmilega stílhreinn. Ég hélt tryggð við Winston eftir að Marlboro urðu aftur fáanlegar hérna en þær þóttu alltaf voða töff vegna þess að þær voru ófáanlegar. Pakkinn er að vísu flottari en Winston, lógóið er á latínu Veni, Vidi, Vici og John Taylor í Duran Duran reykti líka Markboro. Annars eru þær ekkert spes en þykja enn voða vínar og svoldið "erlendis" af því þær voru ófáanlegar hér um árabil.
Ég reykti Winston þar til fyrir svona eins og sex árum síðan þegar tjörumagnið var minnkað í þeim. Þá urðu þær ógeðslegar á bragðið og manni finnst maður alltaf vera þunnur þegar maður reykir þær. Það tók mig því þrjá mánuði að fatta það að það væri búið að breyta þeim.
Bogart, Marlowe og alvöru töffarar reykja filterslausan Camel. Reyndi það um stundar sakir og prufaði líka filterslausar Pall Mall um svipað leyti. Þreyttist fljótt á því að hrækja tóbaksflyksum og tékkaði á Lucky Strike. Bargðvondar og leiðinlegar sígarettur. Það er mest power í Prince og ég reykti þær á bensínstöðinni eitthvert árið. Fóru illa í hálsinn minnir mig. Þekki bara tvo sem reyja Prince. Báðir svakalegir rannsóknarblaðamenn á DV.
Reyndi síðan við Camel Filters. Alltaf þótt þessi múlasni með kryppuna á pakkanum sjarmerandi. Það var samt eitthvað bogið við þessar sígó, rétt eins og Winston enda hafði tjörumagnið verið minnkað í þeim líka. Þá var mér bent á Camel Lights og hef reykt þær síðan. Alveg hreint frábærar sígarettur.
Eina tegundin sem ég hef aldrei reykt að staðaldri er Viceroy. Þá tek ég auðvitað ekki Salem, Salem Lights og allan annan methol viðbjóð með. Það tóbak sem ekki er hægt að reykja. Lenti stundum í því í partíium undir morgun að allar reykjur nema Salem voru búnar og gat ekki einu sinni reykt þær þó ég væri nánast meðvitundarlaus af drykkju. Hreinn viðbjóður.
Það er líka eitthvað frámunalega kellingalegt við Salem. Óli á bensínstöðinni reykti grænan Salem og ég stríddi honum soldið á því enda hinn mesti jaxl á ferðinni. Hann skammaðist sín held ég alltaf dáldið fyrir þetta en var voða drjúgur þegar hann fékk sér að reykja í hléinu á Carlito´s Way. Carlito reykti nebblilega grænan Salem í diskófíverinu.
Hvað um það. Það eru semsagt Viceroy sem eru sígaretturnar með sígarettubragði sem ég hef aldrei getað reykt. Þær eru vondar og þar fyrir utan gerðum við Óli einu sinni óvísindalega könnun á bensínstöðinni og komumst að því að það fólk sem reykir Viceroy er almennt leiðinlegra en annað fólk. Þetta þótti okkur stórmerkilegt og mér þykir það enn en allir leiðinlegustu, nöldurgjörnustu kúnnarnir, auk þeirra sem áttu aldrei pening og reyndu að fá allt skrifað reyktu bara Viceroy.
Þetta er frétt!
| 22:32 |