Ég hef verið skammaður töluvert í persónulegum samtölum fyrir að ákveða að fara í bloggfrí. Þannig kom maður með hatt að máli við mig um daginn og sagði orðrétt að "þetta væri röng ákvörðun." Fleiri hafa tekið í sama streng en það breytir því ekki að ég er þreyttur og þarf á fríinu að halda. Ég hef hins vegar fengið valinkunna penna og stílsnillinga til að leysa mig af þannig að það ætti að vera líf í tuskunum hérna innan um súlurnar á næstunni.
Á vaðið ríður stórvinkona mín og mesti bókmenntaskelfir síðustu aldar, sjálf Kolbrún Bergþórsdóttir. Hún er á móti bloggi þannig að þetta er sögulegt.

Fyrsta og síðasta færsla Kollu, gjörið svo vel:

Ég verð að segja eins og er að ég skil ekki blogg. Ég skil ekki af hverju fólk er að setja skoðanir sínar reglulega á netið í stað þess að skrifa laumulega dagbók með meiðyrðamáli á hverri síðu, sem síðan kemur út 30 árum eftir dauða þess. Meira fútt í því en blogg-blaðri sem skilur sáralítið eftir.

En þetta er sennilega ekki heppileg byrjun á fyrsta og eina blogg-pistli mínum í þessu lífi. Ég er hér af því Tóti bað mig um það og ég er hlýðin þegar vinir mínir eiga í hlut. Reyndar hef ég ekki margt að segja þessa dagana því ég er svo gáttuð á þessum heimi sem við lifum í. Ekki síst þeim íslenska. Íslenskur veruleiki er ekki sérlega skemmtilegur enda er hann farinn að einkennast um of af pólitískum rétttrúnaði. Við eigum öll að vera svo ógurlega meðvituð og þjóðfélagslega réttsýn og sífellt á verði gagnvart þeim sem eru það ekki. Mér hugnast ekki þessi þróun, sem býður upp á vængstífingu frjálsrar hugsunar og heftir allan húmor.

Mér varð það á að segja um daginn í fínu boði: "Við höfum náttúrlega öll lent í því að horfa á klámmynd og óska þess að hún væri svæsnari". Um leið og ég hafði sagt setninguna mætti ég frosnum andlitum. Ég gerði mér samstundis grein fyrir því að svona nokkuð má maður ekki lengur segja. Sú uppgötvun varð náttúrlega til þess að ég hef sagt þetta í öllum boðum sem ég hef mætt í undanfarið - sem hafa því miður ekki verið mörg. Nú þarf ég að finna aðra setningu til að segja í næstu boðum fyrir önnur frosin andlit. Ég hlýt að geta upphugsað hana. Ég er helst á því að hún eigi að snúast um fasismann sem er farinn að hreiðra um sig hjá harðlínu-femínistum. Þær eru farnar að tala um karlmenn eins og al Quaida liðar um Bandaríkjamenn. En svona gerist jú yfirleitt þegar hugsjónir breytast í kennisetningar. Þá er djöfullinn allt í einu kominn í spilið.

Jæja, Tóti minn. Ég blogga ekki meir í þessu lífi. Sný mér frekar að dagbókinni með öllum meiðyrðamálunum.

Badabing.is hefur verið uppi frá 5. maí 2002 og verður því tveggja ára í byrjun næsta mánaðar og ég fæ ekki betur séð en að það sé komið meira en nóg. Í þriðju færslu minni (09.05.02) hafði ég þetta að segja um blogg:

Já svona by the way, ég er að myndast við að blogga, myndi aldrei reyna það edrú enda var ég að skoða mig um á netinu og get ekki betur séð en að það séu tómir fávitar sem blogga. Nema auðvitað ástkær eiginkona mín á anna.is og séníið hann Jónas.

Mér sýnist þessi orð eiga jafn vel við í dag þó ýmis persónuleg smáatriði í þessum texta standist ekki tímans tönn.

Bloggið er í það minsta daut. Tóta pönk er þögnuð, PÁÁ var varla byrjaður þegar hann hætti, Totil er frekar easy, Hullboy er farinn í frí og það ætla ég líka að gera. Þetta er sem sagt ekki þessi feik kveðjufærsla sem komplexaðir bloggarar koma reglulega með í von um að fá 100 komment þar sem þeir eru grátbeðnir um að hætta ekki.
Mér finnst eg hins vegar skulda þeim hundruðum sem koma hingað daglega einhverja skýringu og hún er þessi:
Ég er ekki hættur en ég nennesseggi og er farinn í langt frí. Ég tími þó ekki að loka síðunni eða taka hana niður þar sem það sem átti í upphafi að vera létt bloggflipp er orðinn fyrirtaks gagnagrunnur fyrir mig prívat og persónulega en hér ætti megnið af því sem ég hef skrifað frá því ég byrjaði á Strik.is að leynast og með leitarvélinni get ég alltaf tékkað á því hverja ég hef drullað yfir í gegnum tíðina. Ég mun því halda áfram að vista greinar, bíódóma, myndasögukrítík og fleira hérna. Þá standa enn samningar yfir við Önnu um að fjölga undirflokkum og gera minniháttar breytingar.

Bloggið sjálft er líka orðin ómetanleg heimild um sjálfan mig fyrir sjálfan mig. En í þessum færslum sem spanna tvö ár get ég fylgst með fárveikum alkóhólista sökkva (næstum) til botns, taka uppsveiflu til þess eins að taka stefnuna aftur niður á við. Þetta þýðir ekki að ég sé dottinn íða en samkvæmt skilgreiningunni er ég á því sem kallað er fallbraut en ég ætla að taka þann innri fæting sem nú bíður mín einn með sjálfum mér þar sem ég er sem betur fer enn nógu hrokafullur til að kæra mig ekki um að leggjast niður á aumkunarverðasta bloggplanið sem er malbikað með sjálfsvorkun og innihaldslausum játningum.

Fyrsta færslan mín var eitt af uppáhalds sítötunum mínum í Raymond Chandler. Þessi málsgrein fór nærri því hvernig mér leið þá og mér líður eins núna. Kveð því með þeim ritningartexta Chandlers sem ég hef frá því í æsku notað eins og aðrir nota faðirvorið:

What did it matter where you lay once you were dead? In a dirty sump or in a marble tower on the top of a high hill? You were dead, you were sleeping the big sleep, you were not bothered by things like that. Oil and water were the same as wind and air to you. You just slept the big sleep, not caring about the nastiness of how you died or where you fell. [...]

On the way downtown I stopped at a bar and had a couple of double Scotches. They didn´t do my any good. All they did was make me think of Silver-Wig, and I never saw her again.

Þetta er drulluflott og maður á að reykja á meðan maður les þetta en ég er veikur og get ekki tekið bláa Camel reykinn ofan í mig.

Týpískt.

Þetta Sugababes partí var lítið annað en kraðak af beibum og ógurlegum töffurum, sem sagt alveg eins og meðalkvöld á hvaða miðlungs skemmtistað í borg óttans. Beta er búin að gera þetta partí upp í stuttu máli og í sjálfu sér ekki mikið við það að bæta:

en sugarbabes. nei...þær mættu ekki einu sinni í partýið. mjög svo leim. kíktum inn í hálfa pepsí og fórum svo bara.

Hún hefur kannski farið of snemma þar sem ég héld að ég hafi kannski séð glitta í eitt Súggíbeibið, ekki þessa svörtu og ekki þessa hvítu, heldur hina. Annars get ég ekki verið viss þar sem ég þekki ekki Súggíbeibs í sjón. Tróðst inn á þröngt VIP svæðið í krafti 100.000 prentaðra eintaka á dag en þar var ekkert fréttnæmt að gerast. Eiginlega bara meira fjör í almenningnum.

Veit ekki hvort það segir meira um mig eða crowdið að það þekkti mig enginn þarna nema Ísi og Tinna á Skjá Einum sem mundi eftir mér úr Landsins snjallasta. Glæsilegur árangur! Hápuktur næturinnar var því tvímælalaust þegar löggan stoppaði mig á leiðinni heim.

Fóstur í júníformi: Ég er að kanna ástand bifreiða og ökumanna. Eru með skírteini.

Alki: Já, svona gamalt bleikt (sem þýðir að ég hef ekki verið sviptur á síðustu árum).

Fóstur í júníformi: Hefurðu smakkað það í kvöld?

Ég sagði honum að ég væri alki. Ég væri á leiðinni heim....

Fóstur í júníformi: Þurr? Búinn með kvótann. Merkilegt af þeim sex sem við höfum stoppað í kvöld ertu fjórði alkinn.

Hvað er að gerast með þessar löggur. Alvöru löggur sjá það á ökulaginu þegar menn eru fullir.
Spurning: Hvers vegna keyra alkar á næturnar?
Svar: Af því þeir mega það.

Hrein og bein var í Sjónvarpinu um daginn. Góð mynd og því undarlegt að fólk láti eins og hún hafi aldrei komið fyrir sjónir manna og verið í bíó. Þá hafði ég þetta að segja...

Föstudagurinn leiðinlegi brást ekki væntingum mínum og var leiðinlegur. Fyrsti svona dagurinn sem ég vakna ekki þunnur í 12 ár en samt boring.
Píslargangan í vinnunni dróst á langinn og ég komst ekki til þess að horfa á Krissa kveljast á hvíta tjaldinu. Heppinn.

Stormskerið klikkaði hins vegar ekki frekar en fyrri daginn. Gat auðvitað ekki notað helminginn af því sem hann lét flakka í hinu borgaralega Fréttablaði, sem hinn mjög svo borgaralegi dómsmálaráðherra er hættur að tala við. Það þykir mér ljóður á ráði ráðherrans sem var mjög viðræðugóður þegar ég tók afmælisviðtal við hann í miðri prófkjörsbaráttu. Fórum yfir það spjall í síma fyrir prentun og lokaniðurstaðan varð hvorugum til skammar. Nema auðvitað að ég drap fínt viðtal með handónýtri fyrirsögn.
Hvað um það Stormskerinu finnst þessi dagur líka leiðinlegur vegna heilagleika, hátíðleika og svona kristnikjaftæði. Hann fór því með þetta ljóð eftir sig í símann í dag:

Ég lít í anda Jesú,
engjast á krossinum.

En eitt veit ég: Það hangir eitthvað á spýtunni.

Annars var ég að biðja hann um nýja málshætti. Þessa setti ég ekki í blaðið:

Sumir eru 10 ár í sambúð en Michael Jackson er með 10 ára í sambúð.

Takk fyrir matinn. Ég er alveg að springa. (Orð lög í munn væntanlegs fórnarlambs hryðjuverkaárásar á veitningastað).

Ekki ættu holdsveikir að kasta höndunum til verksins.

Oft kemur presturinn fermingabörnum á kné. (Þessi er nú í lagi, ef þessi fylgir ekki í kjölfarið og fólk les ekki DV)

Fermt barn forðast prestinn.

Sá mér til mikillar furðu að það var opið á bensínstöðinni í dag. Þar með er eina réttlæting þessa ömurlega dags farinn fjandans til. Er þessi fokkings verkalýðshreyfing alltaf að semja af sér frídaga gamalla félaga minna?
Annars finnst mér að Gneistinn ætti að taka góða rispu á ranglætinu sem felst í því að vér heiðingjar getum ekki lifað eðlilegu lífi þessa andskotans bænadaga fyrir lögverndaðri kirkjukúgun.

Nennesseggi. Sugababes partíið og ævintýri liðinnar nætur með tilheyrandi viðskiptum við lögregluna bíða betri tíma.

Woe to you, Oh Earth and Sea, for the Devil sends the Beast with wrath, because he knows the time is short... Let him who hath understanding reckon the number of the beast for it is a human number, its number is Six hundred and sixty six.

Tveir ríkustu menn í heimi, Ingvar í IKEA og Bill í Microsoft, komust á toppinn með framleiðlsu á rusli. Segir kannski meira um markaðinn en þá.

Sugababes ryðjast inn á Topp 20 leitarorða listann á BadaBing! Þær eru í 5. og 11. sæti, með mismunandi stafsetningum, en ógna ekki Marilyn Monroe sem er í fjórum sætum og þar af í númer 1 og 2. Leoncie er líka fyrir ofan Súggíbeibs í 4. sæti. En það segir meira um Leoncie en beibin. Þar sem ég hef aldrei verið þessi tónleikatýpa, ekki einu sinni á meðan ég drakk, og gaf Stúlkunni sem stelur namminu mínu boðsmiðana á Sugababes tónleikana. Ætla samt að fara í eftirpartíið. Var a.m.k. þessi partítýpa á meðan ég drakk.
Einhverjir halda því fram að éh gafi farið offari í jákvæðum dómi um Starsky&Hutch en ég bakka ekki. Þetta er þrælfín mynd. Leigði spólu um daginn í Laugarásvídeó (bestu leigunni í bænum) með tveimur gömlum Starsky&Hutch þáttum og myndin verður bara betri eftir það. Þeir taka sig aðeins hátíðlegar í sjónvarpinu en og þættirnir eru dásamlega hallærislegir samkvæmt nútímastandördum en það eru S&H einmitt líka í myndinni sem er mjög meðvituð um krömmí upprunann. Þá er einnig spilað vel úr hómóerótíkinni í myndinni en S&H eru ekkert smá góðir vinir on TV. Þeir elska hvor annan og eru ekki feimnir við að faðmast og gráta. Owen Wilson er samt miklu meira krútt en gamli Hutch sem flokkaðist sjálfsagt sem hunk í gamla daga.

Það er samt sennilega ekki rétt sem er haft eftir mér í bíóauglýsingunum um að S&H sé besta myndin í bíó. Dawn of the Dead er í það minnsta skemmtilegri. (Skil ekkert í mér að hafa ekki skellt 4 stjörnum á hana líka). Ég er að vísu líka alvanur því að fá kvartanir vegna hryllingsmyndadóma sem ég skrifa, ekki síst um Cabin Fever en á vídjókóverinu er ég hafður fyrir því að myndin sé drepfyndinn hryllingur. Þeir sem eru ósammála mér ættu þó að gæta að því að með mér á þessu kóveri eru ekki minni menn en Peter Jackson og Hugleikur Dagsson og þeir taka jafnvel dýpra í árinnni en ég. Hulli er líka að fíla DOTD þannig að það má ætla að hún sé í alvörunni góð. Hann má eiga það hann Hullboy að hann þekkir hryllinginn sinn.
Mér leiðist föstudagurinn langi og mér leiðist Jesús Jósefsson. Er því að hugsa um að fara á The Passion of the Christ á föstudaginn. Ég held svei mér þá að ég hafi ekki haft jafn lítinn áhuga á að sjá nokkra bíómynd síðan The Beverly Hillbilly´s var í bíó. Get samt afsakað þessa blóðugu bíóferð með því að ég sé í vinnunni. Annars gæti þessi dagur reddast þar sem ég á von á símtali frá Stormskerinu.

Frekar dauft á Hlemmi í kuldanum í kvöld. Biðin eftir 4 var löng enda virðist Fjarkinn einhvera hluta alltaf seinka sér mest. Engir vígamenn voru á ferli en tveir betluðu; annar spurði kurteislega hvort ég mætti sjá af 200 kalli. Átti ekkert klink og hann tók ekki kort og fékk því ekkert. Hinn var öllu heppnari, bað um sígó og valhoppaði glaður á braut með eina bláa Camel.

Við Mausi fórum í brunch í Smárabíói eldsnemma í morgun og ég var minntur illilega á hversu það fer í taugarnar á mér að bíða eftir kaffi. Einhver co-scriptwriter Rolands Emmerich var mættur til að sýna mjölfiðlamönnum brot úr The Day After Tomorrow. Emmerich er busy í LA að klára brellurnar en bað að heilsa.
Brellurnar eru smart, by the way, en annars sýnist mér hann einfaldlega hafa skipt morðóðum geimverum og Godzillu út fyrir brjálað óveður. Engum ætti samt að leiðast yfir þessu. Og, já það mun enginn á Íslandi lifa af hörmungarnar í þessari mynd. Svo mikið er víst.

9 mánaða edrúafmæli í dag. Aukaopnur komu í veg fyrir að ég gæti haldið mig við rítúalið. Náði ekki í Nexus til að kaupa comix bók og var of svangur til að fá mér kaffi á Andarunganum. Í ritúali hvers manns er fall hans falið.

Minn dásamlegi vinur, Laugur Heilalögga, setti þennan link í kommentin.

Ahh the memories.