Þriðjudagur, 20. apríl 2004
Ég hef verið skammaður töluvert í persónulegum samtölum fyrir að ákveða að fara í bloggfrí. Þannig kom maður með hatt að máli við mig um daginn og sagði orðrétt að "þetta væri röng ákvörðun." Fleiri hafa tekið í sama streng en það breytir því ekki að ég er þreyttur og þarf á fríinu að halda. Ég hef hins vegar fengið valinkunna penna og stílsnillinga til að leysa mig af þannig að það ætti að vera líf í tuskunum hérna innan um súlurnar á næstunni.
Á vaðið ríður stórvinkona mín og mesti bókmenntaskelfir síðustu aldar, sjálf Kolbrún Bergþórsdóttir. Hún er á móti bloggi þannig að þetta er sögulegt.
Fyrsta og síðasta færsla Kollu, gjörið svo vel:
Ég verð að segja eins og er að ég skil ekki blogg. Ég skil ekki af hverju fólk er að setja skoðanir sínar reglulega á netið í stað þess að skrifa laumulega dagbók með meiðyrðamáli á hverri síðu, sem síðan kemur út 30 árum eftir dauða þess. Meira fútt í því en blogg-blaðri sem skilur sáralítið eftir.
En þetta er sennilega ekki heppileg byrjun á fyrsta og eina blogg-pistli mínum í þessu lífi. Ég er hér af því Tóti bað mig um það og ég er hlýðin þegar vinir mínir eiga í hlut. Reyndar hef ég ekki margt að segja þessa dagana því ég er svo gáttuð á þessum heimi sem við lifum í. Ekki síst þeim íslenska. Íslenskur veruleiki er ekki sérlega skemmtilegur enda er hann farinn að einkennast um of af pólitískum rétttrúnaði. Við eigum öll að vera svo ógurlega meðvituð og þjóðfélagslega réttsýn og sífellt á verði gagnvart þeim sem eru það ekki. Mér hugnast ekki þessi þróun, sem býður upp á vængstífingu frjálsrar hugsunar og heftir allan húmor.
Mér varð það á að segja um daginn í fínu boði: "Við höfum náttúrlega öll lent í því að horfa á klámmynd og óska þess að hún væri svæsnari". Um leið og ég hafði sagt setninguna mætti ég frosnum andlitum. Ég gerði mér samstundis grein fyrir því að svona nokkuð má maður ekki lengur segja. Sú uppgötvun varð náttúrlega til þess að ég hef sagt þetta í öllum boðum sem ég hef mætt í undanfarið - sem hafa því miður ekki verið mörg. Nú þarf ég að finna aðra setningu til að segja í næstu boðum fyrir önnur frosin andlit. Ég hlýt að geta upphugsað hana. Ég er helst á því að hún eigi að snúast um fasismann sem er farinn að hreiðra um sig hjá harðlínu-femínistum. Þær eru farnar að tala um karlmenn eins og al Quaida liðar um Bandaríkjamenn. En svona gerist jú yfirleitt þegar hugsjónir breytast í kennisetningar. Þá er djöfullinn allt í einu kominn í spilið.
Jæja, Tóti minn. Ég blogga ekki meir í þessu lífi. Sný mér frekar að dagbókinni með öllum meiðyrðamálunum.
| 18:34 |