Já svona by the way, ég er að myndast við að blogga, myndi aldrei reyna það edrú enda var ég að skoða mig um á netinu og get ekki betur séð en að það séu tómir fávitar sem blogga. Nema auðvitað ástkær eiginkona mín á anna.is og séníið hann Jónas.

Mér sýnist þessi orð eiga jafn vel við í dag þó ýmis persónuleg smáatriði í þessum texta standist ekki tímans tönn.

Bloggið er í það minsta daut. Tóta pönk er þögnuð, PÁÁ var varla byrjaður þegar hann hætti, Totil er frekar easy, Hullboy er farinn í frí og það ætla ég líka að gera. Þetta er sem sagt ekki þessi feik kveðjufærsla sem komplexaðir bloggarar koma reglulega með í von um að fá 100 komment þar sem þeir eru grátbeðnir um að hætta ekki.
Mér finnst eg hins vegar skulda þeim hundruðum sem koma hingað daglega einhverja skýringu og hún er þessi:
Ég er ekki hættur en ég nennesseggi og er farinn í langt frí. Ég tími þó ekki að loka síðunni eða taka hana niður þar sem það sem átti í upphafi að vera létt bloggflipp er orðinn fyrirtaks gagnagrunnur fyrir mig prívat og persónulega en hér ætti megnið af því sem ég hef skrifað frá því ég byrjaði á Strik.is að leynast og með leitarvélinni get ég alltaf tékkað á því hverja ég hef drullað yfir í gegnum tíðina. Ég mun því halda áfram að vista greinar, bíódóma, myndasögukrítík og fleira hérna. Þá standa enn samningar yfir við Önnu um að fjölga undirflokkum og gera minniháttar breytingar.

Bloggið sjálft er líka orðin ómetanleg heimild um sjálfan mig fyrir sjálfan mig. En í þessum færslum sem spanna tvö ár get ég fylgst með fárveikum alkóhólista sökkva (næstum) til botns, taka uppsveiflu til þess eins að taka stefnuna aftur niður á við. Þetta þýðir ekki að ég sé dottinn íða en samkvæmt skilgreiningunni er ég á því sem kallað er fallbraut en ég ætla að taka þann innri fæting sem nú bíður mín einn með sjálfum mér þar sem ég er sem betur fer enn nógu hrokafullur til að kæra mig ekki um að leggjast niður á aumkunarverðasta bloggplanið sem er malbikað með sjálfsvorkun og innihaldslausum játningum.

Fyrsta færslan mín var eitt af uppáhalds sítötunum mínum í Raymond Chandler. Þessi málsgrein fór nærri því hvernig mér leið þá og mér líður eins núna. Kveð því með þeim ritningartexta Chandlers sem ég hef frá því í æsku notað eins og aðrir nota faðirvorið:

What did it matter where you lay once you were dead? In a dirty sump or in a marble tower on the top of a high hill? You were dead, you were sleeping the big sleep, you were not bothered by things like that. Oil and water were the same as wind and air to you. You just slept the big sleep, not caring about the nastiness of how you died or where you fell. [...]

On the way downtown I stopped at a bar and had a couple of double Scotches. They didn´t do my any good. All they did was make me think of Silver-Wig, and I never saw her again.

Þetta er drulluflott og maður á að reykja á meðan maður les þetta en ég er veikur og get ekki tekið bláa Camel reykinn ofan í mig.

Týpískt.