fyrir EIR

Búinn að hengja upp úr þvottavélinni og vökva blómin hennar systur minnar. Páfagaukurinn virðist hins vegar vera bæði í hungurverkfalli og vatnsbindindi þannig að ekkert þarf að bæta á hjá honum. Kannski veit hann ekki að ég er hérna til þjónustu reiðurbúinn. Kannski er hann bara þunglyndur eins og páfagaukurinn í ljóðinu hans Ísaks Harðarsonar?

Keypti afmælisgjöf handa Dodda í Nexus og fékk afslátt þannig að ég gat keypt mér grillað túnfisksbrauð á Café París. Mér finnst tunamelt gott en samt ekki jafn gott og Prins Póló. Ég er blankur en enginn vildi lána mér 500 kall í dag. Það eru allir á móti mér og lífið er ósanngjarnt.

Vísir að ferilssögu

Það er verið að blása lífi í Vísi.is. Byrjaði að vinna þar sumarið 1999 þegar Ásgeir Friðgeirsson ritstýrði vefnum og Eyjólfur Sveinsson átti hann. Þetta var lærdómsríkur tími og dýrmætasta lexían sem ég lærði var að vinna aldrei aftur á fjölmiðlum í eigu Eyjólfs. Ég átti því ekki von á því að ég myndi þurfa að sinna Vísi aftur þegar ég gekk út úr Þverholtinu í miklu skemmtilegri vinnu (aftur hjá Ásgeiri) á Strikinu. Þar var flippað stuð á meðam Hrafn ritstýrði Pressunni. Síðan hallaði undan fæti og ég fór aftur að vinna hjá FF gegn betri vitund þegar ég fór yfir á Fréttablaðið Vol.1. Þá kom Vísir aftur í minn hlut um stundar sakir. Engir fagnaðarfundir svosem. Vísir hefur ekki verið neitt neitt undanfarið en hefur verið poppaður upp og ég er eina ferðina enn farinn að sinna honum að hluta. Einu sinni bjó Björgólfur eldri í sama stigagangi og ég og Anna en nú á hann Ísland. Lífið er skrýtið og gengur í undarlega hringi. Vísir.is ætti að geta komist aftur á toppinn núna þannig að það er best að gangast við honum og setja hann á tenglalistann.

Athyglisvert að dómsmálaráðherrann og bloggarinn Björn Bjarnason skuli taka upp á því að mæra bloggið þegar það er í dauðateygjunum og þeir sem áður gátu eitthvað á blogginu eru ýmist hættir eða orðnir lélegir og leiðinlegir. Stebbifr er að vísu uppáhaldsbloggari Björns og sá er eins og McDonalds borgari, alltaf eins.

Mér er auðvitað varla unnt að vera sammála Birni um nokkurn skapaðan hlut en get þó viðurkennt það að við deilum áhuga á amerískum spennumyndum og þykir lítið til Málefnanna koma. Þetta tvennt sýnir þó að hvorugum okkar er alls varnað.
Málpípur heimskunnar voru að barma sér yfir því að Fréttablaðið gerði lítið að því að vitna í skrif þeirra á vefnum. Ég þóttist geta lesið það milli línanna hjá bjánanum sem kallar sig Glowe að þetta áhugaleysi blaðsins á vaðlinum á malefnin.com megi rekja til alkóhólískrar gremju minnar í garð þeirra sem þar tjá sig. Dæmigerð paranojurangtúlkun sem er persónueinkenni duglegustu málverjanna. Það vill nefnilega svo einkennilega til að á meðan ég og Jakob sáum um Af netinu var vitnað reglulega í málverjaspjallið, stundum vegna þess að menn voru býsna gáfulegir en oftar vegna þess að vitleysan var svo geggjuð að við töldum ríka ástæðu til að prenta hana í 100.000 eintökum heilbrigðu fólki með húmor til ánægju og yndisauka.
Mér hefur alltaf þótt kostulegt að lesa viðbrögð málverjanna við skítkasti mínu en þeir vita það auðvitað manna best að þetta skrifa ég allt í æðiskasti (NOT!)yfir því að þeir séu einu alvöru frjálsu fjölmiðlamennirnir í heiminum á meðan ég er viljalaust handbendi auðhrings.
Það þarf auðvitað eitthvað svo miklu meira en þennan skríl til að raska ró minni. En þeim er frjálst að trúa því sem þeim líkar best enda er þetta lið svo gersamlega staurblint á stíl, mælskubrögð og almennan fíflagang að það er að kafna í heilagri vandlætingu og bókstafstrú sem fær Gunnar í Krossinum til að minna á Jörmund Ingaeins og sést best á móðursýkinni sem greip um sig eftir að Sigurjón Kjartansson dissaði konur af asísku bergi brotnar og íslenska eiginmenn þeirra í Tvíhöfða. Hverjum öðrum en málverjum dytti til hugar að taka Tvíhöfða hátíðlega?

Þessi EM bolti er svipaður og áfengi - gerir skynsamt og gott fólk að fávitum. Meira að segja Kolla Bergþórs sem er minn helsti bandamaður í andfélagslegheitum tekur þátt í þessu af lífi og sál og heldur með einhverjum goðumlíkum Figo.

Flestir í vinnunni eru komnir í einhvern EM leik og ég verð að viðurkenna að mér brá nokkuð þegar ég sá að Stúlkan sem stal namminu mínu var þar á blaði. Sá mig tilneyddan til að spyrja hana með vandlætingartón hvort hún "tæki virilega þátt í þessu?"
Schnitzel heyrði því miður til mín og stakk upp í mig með einni spurningu. "Bíddu við. Tókst þú ekki þátt í Landsins snjallasti?"
Við þessu átti ég ekkert svar sem er frétt þar sem ég er einn mælskasti og kjaftforasti maður norðan Alpafjalla. Hefði ég verið í glasi hefði ég rotað hann en það er annað mál. I ain´t what I used to be.

Hefði Smáralind orðið fyrir hryðjuverkaárás í gær hefði nördaelíta landsins nánast þurrkast út en Skífumenn rúlluðu Spider-Man 2 í gegn í gær. Við Biggi (Fréttablaðstvíburarnir eins og Jón Gunnar Geirdal kýs að kalla okkur) mættum að sjálfsögðu enda lykilmenn í fjölmiðlaumfjöllun um nördastöff og það er skemmst frá því að segja að við vorum blown away. Þetta er frábær mynd. Algert dúndur gerð af mikilli og djúpri virðingu fyrir viðfangsefninu. Þá spillti ekki fyrir að uppáhaldspersónan mín J. Jonah Jameson, ritstjóri, átti margar kostulegar innkomur.
Maðurinn talar í fyrirsögnum, eins og alvöru blaðamaður, og meðhöndlar sannleikann eins og rithöfundur.

It is not. I resent that. Slander is spoken. In print, it's libel. Þetta er sígilt gullkorn frá kallinum en hann hefur líka sagt þetta: "If we can get a picture of Julia Roberts in a thong, we can get a picture of this weirdo," þetta: "He doesn't want to be famous? Then I'll make him infamous," og þetta: "Crap, crap, megacrap."

Það fer helvíti vel um mig í útlegðinni á Álftanesinu. Búinn að þvo BadaBing! bolinn og svörtu gallabuxurnar í þvottavél sem vindur á 1800 snúningum, er búinn að hakka mig á netið og er að fara að horfa á Suspiria í risastóra sjónvarpinu hans Gísla mágs. Verst samt að hann er með svona ömurlegt tvískipt liklaborð sem gerir allt blogg leiðinlegra í vinnslu en Spánarblogg.

Þetta gæti verið titill á þunglyndri ljóðabók eða kafla í risastóru Reykjavík noir skáldsögunni minni en þessi samsetning er frá Ellefunni. Sat þar og drakk svart kaffi með Þór eitthvert kvöldið þegar maður kom á barinn með geisladisk, rétti bardömunni og bað hana um að spila lag númer 6.

Það var Trouble með Coldplay og svo pantaði hann Southern Comfort. Á öllum mínu langa og drungalega barsetuferli er þetta sennilega eitt mest trist móment sem ég hef upplifað. Þór veðjaði á að þetta væri brotin sál á ríbándinu. Veit það ekki en samsetningin Coldplay og Southern Confort er heillandi í ljóðrænum tómleika sínum.
Vísíteraði skuggalegustu skúmaskot næturlífsins á föstudaginn. It felt like home. Verð að komast til botns í því hvaða geðveilur valda því að mér líður alltaf best í félagsskap fólks sem hefur orðið undir í lífinu, glæpamanna, dópista, geðsjúklinga, fastakúnna á bensínstöðvum og nektardansmeyja sem lesa Fréttablaðið. Heimur smáborgarans er litlaus og leiðinlegur í samanburði við ævintýralega undirheima Reykjavíkur og Kópavogs.

Strange days have found us,
strange days have tracked us down........

Ég er sokkinn á kaf í myndasögurnar og er því illa sofinn og órakaður. Drakk samt kaffi í góðum félagsskap í dag þannig að það rættist úr deginum. Var að klára The Filth eftir Grant Morrison um daginn. Algjörlega brilljant, voða eitthvað póst- póstmódern, geðveikis, sýruklámstöff. Frábær bók. Hulli skrifaði um hana í Fréttablaðið og hafði meðal annars þetta að segja:

“Hálfsköllóttur klámsjúklingur vaknar einn daginn og uppgötvar að hann er ekki til í alvörunni. Hann er einfaldlegar framleiddur ofurnjósnari með falskan persónuleika, og starfar fyrir leynilega stofnun sem kallast "Höndin" (The Hand). Höndin er deildarskipt almætti sem sér til þess að mannkynið og tilheyrandi siðmenning villist ekki út af fyrirfram áætlaðri braut.
Þetta er semsagt nokkurskonar heimslögregla, eða kannski frekar heims-sorphirða. Þrautþjálfaður her ræstitækna sem sérhæfa sig í að fjarlæga óæskilega hluti úr tilveru okkar.”

The Filth er áleitið verk sem gargar á að vera lesið aftur og aftur en ég nenni ekki að tapa mér í pælingum Morrisson (hvað er þetta með mig og Morrisyni?) þar sem ég er of tæpur fyrir. Gefum því meistara Hulla aftur orðið. Pointless fyrir mig að ætla að bæta einhverju við það sem gúrúinn er búinn að dæma:

“Sagan er sögð út frá sjónarhorni mannsins, sem týndi sjálfum sér í öllu leynimakkinu, og veit nú ekki hvort hann sé stórhættulegur njósnari eða bara venjulegur perri á barmi taugaáfalls. Í leit sinni að sjálfum sér enduruppgötvar hann myrkustu og jafnframt súrealískustu hliðar heimsins, hvernig hann virkar og hvað eða hverjir stjórna honum. […]Auk þess er þetta heljarinnar þjóðfélagsádeila um offlæði kláms, ofbeldis og dauða í fjölmiðlum jafnt sem í áþreifanlegu umhverfi.”

Talandi um Hulla þá er han búinn að flytja bloggið sitt hingað og ég er loksins búinn að drullast til að breyta slóðinni í skjallbandalaginu. Það er gaman að segja frá því að Hulli heitir í raun Þórarinn Hugleikur og ég heiti Þórarinn Baldur og einu sinni deituðum við systur. Ég var auðvitað með Önnu og Hulli með Júlíu ex-mágkonu. Þetta var auðvitað bráðskemmtilegt að báðar skildu systurnar finna sér Þórarna, sem þar fyrir utan voru nördar, gleraugnaglámar, myndasögufrík og moviebuffs.
Hulli heltist fyrr úr lestinni mér til mikilla leiðinda þar sem öll ættarboð hefðu verið mun skemmtilegri ef hans hefði notið við. Ég fylgdi síðan í kjölfairð nokkrum árum síðar þannig að þetta breytir engu úr því sem komið er.

Eftir The Filth tók meiri Pubisher við, smá Hellboy bíður, ásamt meira af The Ultimates, The Essential Iron Man, Murder Me Dead eftir Lapham og svo ein Groo bók rétt til að halda sönsum. Jamm, myndasögur eru þungar bókmenntir.

Punsiher greinin mín er kominn í eldra. Ég hefði viljað skrifa opnu um hann en plássið leyfði það ekki. Sem blaðamaður hika ég aldrei við að leita til sérfræðinga á þeim sviðum sem ég fjalla um hverju sinni og ráðfærði mig því við snillinginn Pétur Yamagata í Nexus. Hann benti mér á þessa ágætu tengla:

www.punisher-movie.com
www.spiderfan.org/
www.thepunishercomics.com

Ég kvaldi hann svo með því að fá hann til að rifja upp Dolph Lundgren myndina frá 1989. Hann sagðist því miður enn muna eftir henni og bætti við að hún væri dæmi um það hvernig færi þegar menn væru að gera bío eftir teiknimyndasögum en skömmuðust sín fyrir það. Allt það flotta við The Punisher var því tónað niður. Hauskúpumótífið nánast þurrkað út en það sást bara hauskúpumerki á hnífunum sem Svíaskrattinn notaði. Það stóð því ekkert eftir nema leðurhommi sem keyrði um á mótorhjóli og drap fólk. Spennó?

Afmælisveisla einfarans var látlaus, kaffi og appelsín á Vegamótum með syni mínum og Hrafni J. Það er að vísu engin ástæða til þess að kvarta þar sem betri félagsskapur er vandfundinn.

Hrafn er vinur í raun og færði mér bækur í afmælisgjöf, Alfræðibók skákarinnar (hann ætlar ekki að hætta fyrr en ég læri mannganginn) og Ég læt allt fjúka – sendibréf og dagbókarbrot frá skólaárum Ólafs Davíðssonar. Eðalstöff og ég fæ ekki betur séð en að hér séu í raun bloggbókmenntir á ferðinni þó hún sé prentuð 1955 og efnið rúmlega 100 ára gamalt. Hefðu þeir haft svona Internet þarna í gamla daga hefði Ólafur Davíðsson verið besti og frægasti bloggarinn.

Viliði dæmi? OK, here goes….

12. júní – sunnudagur

Aldrei þessu vant hafði hann ekki bragðað vín í fjóra daga -

Þrettándi júní árið 1971 var örlagaríkur dagur bæði í ævisögu minni sem og sögu íslensku þjóðarinnar. Þennan dag féll Viðreisnarstjórnin og Framsóknarflokkurinn komst í stjórn þar sem hann hefur setið nánast óslitið í 33 ár með tilheyrandi hörmungum. Og til þess að bæta gráu ofan á svart kom ég í heiminn þennan sama dag.

Afi var í efsta sæti Framsóknarflokksins í Reykjavík en gaf sér þó tíma til að hafa áhyggjur af því hvernig mér farnaðist þessa fyrstu klukkutíma lífs míns. Það var víst mikið að gera hjá þeim gamla þann daginn.
Ég varð auðvitað framsóknarbarn þar sem ég var litli strákurinn hans afa og leið best í þegar ég var hjá honum. Hann vildi þjálfa mig upp í að verða pólitíkus og tók mig oft með sér niður á þing og út um allar trissur en það flakk fölnaði allt í samanburði við það að fá að þvælast niðri á Tíma. Það er ótrúlegur lúxus að komast að því strax í æsku hvað maður ætlar að verða þegar maður verður stór.
Sú innsýn sem ég fékk í stjórnmálin við það að sitja á gólfinu hjá afa á Hofsvallagötunni og hlusta á endalaus símtöl, ráðleggingar og plott gerði mig algerlega afhuga stjórnmálum. Þetta var krípí þá og víða blikaði á rýtinga í skúmaskotum en boy, ó boy ekki hefur þetta skánað. Það voru örugglega töluvert fleiri heiðarlegir menn í leðjuslagnum í gamla daga en nú og Framsóknarflokkinn gæti ég ekki kosið í dag þó ég ætti lífið að leysa.
Þar sem ég á afmæli á Viðreisnardeginum stóð ég lengi í þeirri meiningu að ég væri lukkudýr Framsóknarflokksins og tilvera okkar væri svo samtvinnuð að ef flokkurinn myndi tapa kosningum myndi ég deyja. Það gerðist ekki en nú þegar flokkurinn hefur misst allan tilgang og merkingu finnst mér ég samt enn vera feigur.
Þann 13. júní 1991 trúlofuðum við Anna okkur, brjálæðislega ástfangin og dásamlega brjáluð. Það kom auðvitað ekki til greina að setja eitthvað “þín að eilífu” krapp í hringana þannig að við létum grafa Wild at Heart. Enda vorum við það þá.
Shit, það er ekki laust við að mér finnist ég vera orðinn gamall þegar ég rifja þetta upp.
Eníveis. Þetta entist í tæp 13 ár, sem hlýtur að teljast nokkuð gott á nútímamælikvarða, og á þeim tíma kaus ég meira að segja Sjálfstæðisflokkinn einu sinni til þess að bjarga hjónabandinu. Aldrei misnotað atkvæði jafn harkalega.

John Milius er lélegur leikstjóri sem er einna frægastur fyrir myndina Conan the Barbarian með Arnold Schwarzenegger í aðalhlutverki og að vera góður vinur Stevens Spielberg, George Lucas og Francis Ford Coppola en þræðir þessara gaura liggja víða saman í bíóbransanum.

Milius er í viðtali í nýjasta Empire og lætur Michael Moore fá það óþvegið og hótar honum sjálfum Arnold. Kjafthátturinn er þannig að Milius ætti að fá vinnu á Útvarpi Sögu ef hann gefst endanlega upp á að búa til B-myndir.

Michael Moore´s a total, fraudulent asshole. I don´t mind saying that in print. If I ever become Arnold´s chief of secret police and he comes to California, he´ll be arrested, given a show trial and executed. This is a guy who sticks up for the little people, but he goes everywhere in a limousine and he´s very rich. If people believe that shit they deserve it.

Dr. Schnitzel sendi mér The Celebration of the Lizard "svona rétt til að setja þetta í samhengi...". Ég hlýt að vera í bullandi bata fyrst ég sé ástæðu til að birta þessa snilld:

‘I am the Lizard King
I can do anything
I can make the earth stop in its tracks
I made the blue cars go away
For seven years I dwelt
In the loose palace of exile
Playing strange games
With the girls of the island

The Celebration of the Lizard

Lions in the street and roaming
Dogs in heat, rabid, foaming
A beast caged in the heart of a city
The body of his mother
Rotting in the summer ground
He fled the town

He went down South and crossed the border
Left the chaos and disorder
Back there over his shoulder

One morning he awoke in a green hotel
With a strange creature groaning beside him
Sweat oozed from its shiny skin

Is everybody in?
The ceremony is about to begin

Wake up!
You can’t remember where it was
Had this dream stopped?

The snake was pale gold
Glazed and shrunken
We were afraid to touch it
The sheets were hot dead prisons

Now, run to the mirror in the bathroom
Look!
I can’t live thru each slow century of her moving
I let my cheek slide down
The cool smooth tile
Feel the good cold stinging blood
The smooth hissing snakes of rain . . .

Once I had, a little game
I liked to crawl back into my brain
I think you know the game I mean
I mean the game called ‘go insane?
Now you should try this little game
Just close your eyes forget your name
Forget the world forget the people
And we’ll erect a different steeple

This little game is fun to do
Just close your eyes no way to lose
And I’m right there I’m going too
Release control we’re breaking thru

Way back deep into the brain
Back where there’s never any pain
And the rain falls gently on the town
And in the labyrinth of streams
Beneath, the quiet unearthly presence of
Nervous hill dwellers in the gentle hills around
Reptiles abounding
Fossils, caves, cool air heights

Each house repeats a mold
Windows rolled
Beast car locked in against morning
All now sleeping
Rugs silent, mirrors vacant
Dust blind under the beds of lawful couples
Wound in sheets
And daughters, smug
With semen eyes in their nipples

Wait
There’s been a slaughter here

(Don’t stop to speak or look around
Your gloves and fan are on the ground
We’re getting out of town
We’re going on the run
And you’re the one I want to come)

Not to touch the earth
Not to see the sun
Nothing left to do, but
Run, run, run
Let’s run

House upon the hill
Moon is lying still
Shadows of the trees
Witnessing the wild breeze
C’mon baby run with me
Let’s run

Run with me

Run with me
Run with me
Let’s run

The mansion is warm, at the top of the hill
Rich are the rooms and the comforts there
Red are the arms of luxuriant chairs
And you won’t know a thing till you get inside

Dead president’s corpse in the driver’s car
The engine runs on glue and tar
C’mon along, we’re not going very far
To the East to meet the Czar

Some outlaws lived by the side of the lake
The minister’s daughter’s in love with the snake
Who lives in a well by the side of the road
Wake up, girl! We’re almost home

Sun, sun, sun
Burn, burn, burn
Soon, soon, soon
Moon, moon, moon
I will get you
Soon!
Soon!
Soon!

Let the carnival bells ring
Let the serpent sing
Let everything

We came down
The rivers and highways
We came down from
Forests and falls

We came down from
Carson and Springfield
We came down from
Phoenix enthralled
And I can tell you
The names of the Kingdom
I can tell you
The things that you know
Listening for a fistful of silence
Climbing valleys into the shade

‘I am the Lizard King
I can do anything
I can make the earth stop in its tracks
I made the blue cars go away
For seven years I dwelt
In the loose palace of exile
Playing strange games
With the girls of the island

Now I have come again
To the land of the fair, and the strong, and the wise
Brothers and sisters of the pale forest
O Children of Night
Who among you will run with the hunt?

Now Night arrives with her purple legion
Retire now to your tents and to your dreams
Tomorrow we enter the town of my birth
I want to be ready.

The Doors er merkileg og góð hljómsveit, eða kannski frekar merkilega góð hljómsveit. Söngvari hennar og aðaltextahöfundur James Douglas Morrison hefur verið og er hátt skrifaður hjá mér.
Val Kilmer blés heldur betur lífi í goðsögnina um Morrison í kvikmynd Olivers Stone um hljómsveitina. Kilmer varð að vísu ekki samur maður eftir myndina og breyttist í einn ömurlegasta skíthæl kvikmyndasögunnar.

Tvítugur Tóti varð ekki heldur samur maður og fór svipaða leið og Kilmer þegar The Lizard King tók völdin.
Eins og frægt er orðið hef ég verið að endurskoða samband mitt við Eðlukónginn og helstu æskuhetjur mínar. Þetta geri ég ekki með því að fara á AA fundi eða þræða þessi 12 spor til fullkomins lífs. Þannig hef ég ekki fengið mig til að ganga á milli fólks sem ég hef traðkað á í gegnum tíðina til að gera “siðferðisleg reikningsskil” og beðist afsökunnar. Mér þykir þetta allt vissulega leitt but you had it coming.
Fyrst þarf ég að unlearn what I have learned og gera upp við goðin með því að kynnast þeim upp á nýtt með dómgreindina ómengaða af bennivíni.
Bogart var fyllibytta með stíl og töffari fram í rauðan dauðan. Ég fæ mig ekki til að velta honum af stalli þó ég geti ekki púllað sama stunt.
Raymond Chandler var alki. Það er ekkert nýtt en einhverra hluta vegna hef ég aldrei lesið The Long Goodbye í þykku Best of Raymond Chandler biblíunni minni sem afi gaf mér þegar ég var 14. Þar tekur Chandler, sjálfsagt blindfullur eða drullutimbraður, á alkóhólisma á sinn frábæra hátt. Hafi hann áttað sig á sjúkdómseinkennunum get ég það líka.
Mickey Rourke treysti ég mér ekki til að tækla strax en hann er líka skýrasta dæmið um það hversu dóp og brennivín geta brennt upp miklum hæfileikum á stuttum tíma.
Ég hélt að það yrði erfiðast að feisa Morrison en eftir að hafa skransað í gegnum No One Here Gets Out Alive aftur og byrjað á Riders on the Storm sem Schnitzel lánaði mér get ég svo sem alveg sagt þetta og skrifað það; Jim Morrison var þunglyndissjúkur og geðbilaður alkóhólisti. Ég hefði sjálfsagt reynt að drepa hvern þann sem hefði haldið þessu fram við mig fyrir nokkrum árum. Gott ef ég hjólaði ekki einhverntíma fullur í eitthvað ídjót sem lét styggðaryrði falla um seiðkarlinn. Þetta er samt lokaniðurstaðan en breytir því þó ekki að Jim er minn maður, Doorslögin eru jafn góð og myndin snilld.
Stóra spurningin er því hvort það sé einhver framför að komast að þessari breyttu niðurstöðu? Var sú mynd sem ég hafði af Morrison, Bogart, Mickey Rourke, Andrési Önd, Steve McQueen, Raymond Chandler, Lord Byron og öllum hinum eitthvað endilega skökk vegna neysludýrkunar, þunglyndis, alkóhólískrar gremju, hroka og ranghugmynda? Var sá Morrison sem ég hlustaði á tvítugur rispuð výnílplata með braki, brestum og skruðningum? Og eru þá viðhorf mín til þessara andans manna núna digitally remastered?

Anna gaf mér tvöfaldan The Best of the Doors disk, ásamt öðru, í tvítugsafmælisgjöf. Sex árum seinna braut ég diskana í æðiskasti þegar hún skammaði mig fyrir að blasta Doors í morgunsárið eftir tryllta nótt á Blúsbarnum.
Haukur vinur minn sem þá átti Blúsbarinn var vinur í raun. Reikningurinn minn á barnum var endalaus og aldrei greiddur og svo gaf hann mér tvöfalda The Best of The Doors diskinn sinn þar sem hann taldi ljóst að ég hefði meiri þörf fyrir hann. Anna braut þennan umgang tæpum tveimur árum seinna eftir að ég týndist í brennivínsþokunni. (Það má meira að segja vel vera að Haukur hafi gefið mér annan umgang. Man það ekki. Hafi hann gert það braut ég þá líka).
Þegar þarna var komið við sögu gerði ég mér ljóst að mér væri ekki ætlað að eiga The Best of The Doors á tveimur geisladiskum. Ég gat þó ekki stillt mig þegar ég rakst á The Best of The Doors í Skífunni um daginn á einhverju þrennutilboði og keypti diskinn á 3500 kall með X-Men 1 og 2 á DVD.
Þessi nýji Doors diskur er samt ekki Doors diskurinn minn. Þetta er bara einn diskur og inniheldur ekki sömu lögin og gamla settið. Þar fyrir utan er þetta digtally remastered. Það á að vera voða flott en sálin er farin úr lögunum. Tölvutæknin virðist hafa rofið sambandið milli Morrisons og hinna þriggja. Undirleikurinn er holur að innan og Morrison er máttlaus.
Gömul tónlist á að hljóma eins og hún gerði þegar hún kom út fyrst en þetta vilja menn kalla framfarir. Ingvar ætlar að lána mér NAD magnara og þegar ég eignast heimili ætla ég að tengja plötuspilarann minn, troða mér í leðurbuxurnar, synda til tunglsins og HLUSTA á The Doors.

Andrés Önd átti afmæli í gær og varð hvorki meira né minna en 70 ára. Andrés er glæsilegur alifugl en Mikki Mús er skítug holræsarotta.
Daffy Duck er önd sem er gædd jafn mikilli dýpt og Andrés en hann hefur staðið í skugganum af hinu fyrirlitlega kanínukvikindi Bugs Bunny alla sína tíð. Nagdýrin eiga þessu upphefð ekki skilið og væru í raun ekkert ef endurnar gæfu tilveru þeirra ekki bókmenntalega dýpt. Mikki og Bugs eru flatar persónur en eru endur kannski menn?

...Break af few familiar necks.

11 mánaða í gær. Klikkaði ekki á ritúalinu. Fór í Nexus og keypti The Punisher eftir Ennis í hardcover. Get ekki gert að því en ég fíla þennan sikkópata sem stútar glæpamönnum viðstöðulaust til að hefna fyrir morðið á fjölskyldu sinni.

Frank Castle er auðvitað ekki "góður gæi" eins og Daredevil (sem mér þykir óendanlega vænt um), Spiderman og fleiri. Þeir voru líka heldur aulalegir DD, Spidey og Wolverine þegar þeir tóku sig til og ætluðu að klófesta Frank. Andhetjur hafa bara alltaf verið flottari en hetjur enda eru hetjur hjákátlegar og heimskulegar þegar vel er að gáð eins og Don Corleone bendir Michael á í The Sicilian. Gamli mafíósinn vissi sínu viti og sagði að menn ættu að lifa lífinu með það fyrir augum að halda því en ekki til þess að drepast við að fremja hetjudáðir. Gæti verið gaman að reyna að fitta Davíð og ÓRG inn í þetta módel.
Þetta er auðvitað í algerri mótsögn við málsháttinn It´s better to be dead and cool than alive and uncool (Cool bleiben ist alles) en þá erum við komin út á gráa svæðið hans Mickey Rourke, sem er, rétt eins og Steve McQueen, svo mikil andhetja í eðli sínu að hann kemst (komst) upp með að leika hetjur.
Eníveis. The Punisher er bók mánaðarins. Það sýnir svo best hversu harður nagli Frank er að þrátt fyrir að gerð hafi verið ömurleg mynd um hann með Dolph Lundgren í aðalhlutverki fyrir rúmum áratug þá eru alvöru myndasöguhöfundar enn að segja svalar sögur af honum og ný mynd er væntanleg.

Drakk svo kaffið mitt á Ljóta andarunganum eins og hefðin gerir ráð fyrir en að þessu sinni fékk ég Ingvar, sem er einn af fáum mönnum sem ég get kallað vin minn og virkilega meint það, til þess að hanga með mér. Hann fékk sér stóran bjór og ekkert við það að athuga, bara kósý enda var hann með mér í öllum skemmtilegustu partíunum og geggjuðu allnighterunum back in the old days þegar ég kunni að drekka án þess að heimsstyrjöld fylgdi í kjölfarið.
We go way back og þegar við hittumst (það geta hæglega liðið mánuðir og jafnvel ár á milli, þá er ég ennþá Gosi og hann Tumi engispretta. Það fallegasta við vináttu okkar, sem hófst þegar ég var 6 ára og hann 5, er þó sjálfsagt sú staðreynd að hann er sjálfstæðismaður og bíladellukall.

Here´s to you Johnny. Guys like you really do grow on trees.