“Hálfsköllóttur klámsjúklingur vaknar einn daginn og uppgötvar að hann er ekki til í alvörunni. Hann er einfaldlegar framleiddur ofurnjósnari með falskan persónuleika, og starfar fyrir leynilega stofnun sem kallast "Höndin" (The Hand). Höndin er deildarskipt almætti sem sér til þess að mannkynið og tilheyrandi siðmenning villist ekki út af fyrirfram áætlaðri braut.
Þetta er semsagt nokkurskonar heimslögregla, eða kannski frekar heims-sorphirða. Þrautþjálfaður her ræstitækna sem sérhæfa sig í að fjarlæga óæskilega hluti úr tilveru okkar.”

The Filth er áleitið verk sem gargar á að vera lesið aftur og aftur en ég nenni ekki að tapa mér í pælingum Morrisson (hvað er þetta með mig og Morrisyni?) þar sem ég er of tæpur fyrir. Gefum því meistara Hulla aftur orðið. Pointless fyrir mig að ætla að bæta einhverju við það sem gúrúinn er búinn að dæma:

“Sagan er sögð út frá sjónarhorni mannsins, sem týndi sjálfum sér í öllu leynimakkinu, og veit nú ekki hvort hann sé stórhættulegur njósnari eða bara venjulegur perri á barmi taugaáfalls. Í leit sinni að sjálfum sér enduruppgötvar hann myrkustu og jafnframt súrealískustu hliðar heimsins, hvernig hann virkar og hvað eða hverjir stjórna honum. […]Auk þess er þetta heljarinnar þjóðfélagsádeila um offlæði kláms, ofbeldis og dauða í fjölmiðlum jafnt sem í áþreifanlegu umhverfi.”

Talandi um Hulla þá er han búinn að flytja bloggið sitt hingað og ég er loksins búinn að drullast til að breyta slóðinni í skjallbandalaginu. Það er gaman að segja frá því að Hulli heitir í raun Þórarinn Hugleikur og ég heiti Þórarinn Baldur og einu sinni deituðum við systur. Ég var auðvitað með Önnu og Hulli með Júlíu ex-mágkonu. Þetta var auðvitað bráðskemmtilegt að báðar skildu systurnar finna sér Þórarna, sem þar fyrir utan voru nördar, gleraugnaglámar, myndasögufrík og moviebuffs.
Hulli heltist fyrr úr lestinni mér til mikilla leiðinda þar sem öll ættarboð hefðu verið mun skemmtilegri ef hans hefði notið við. Ég fylgdi síðan í kjölfairð nokkrum árum síðar þannig að þetta breytir engu úr því sem komið er.

Eftir The Filth tók meiri Pubisher við, smá Hellboy bíður, ásamt meira af The Ultimates, The Essential Iron Man, Murder Me Dead eftir Lapham og svo ein Groo bók rétt til að halda sönsum. Jamm, myndasögur eru þungar bókmenntir.

Punsiher greinin mín er kominn í eldra. Ég hefði viljað skrifa opnu um hann en plássið leyfði það ekki. Sem blaðamaður hika ég aldrei við að leita til sérfræðinga á þeim sviðum sem ég fjalla um hverju sinni og ráðfærði mig því við snillinginn Pétur Yamagata í Nexus. Hann benti mér á þessa ágætu tengla:

www.punisher-movie.com
www.spiderfan.org/
www.thepunishercomics.com

Ég kvaldi hann svo með því að fá hann til að rifja upp Dolph Lundgren myndina frá 1989. Hann sagðist því miður enn muna eftir henni og bætti við að hún væri dæmi um það hvernig færi þegar menn væru að gera bío eftir teiknimyndasögum en skömmuðust sín fyrir það. Allt það flotta við The Punisher var því tónað niður. Hauskúpumótífið nánast þurrkað út en það sást bara hauskúpumerki á hnífunum sem Svíaskrattinn notaði. Það stóð því ekkert eftir nema leðurhommi sem keyrði um á mótorhjóli og drap fólk. Spennó?