Tvítugur Tóti varð ekki heldur samur maður og fór svipaða leið og Kilmer þegar The Lizard King tók völdin.
Eins og frægt er orðið hef ég verið að endurskoða samband mitt við Eðlukónginn og helstu æskuhetjur mínar. Þetta geri ég ekki með því að fara á AA fundi eða þræða þessi 12 spor til fullkomins lífs. Þannig hef ég ekki fengið mig til að ganga á milli fólks sem ég hef traðkað á í gegnum tíðina til að gera “siðferðisleg reikningsskil” og beðist afsökunnar. Mér þykir þetta allt vissulega leitt but you had it coming.
Fyrst þarf ég að unlearn what I have learned og gera upp við goðin með því að kynnast þeim upp á nýtt með dómgreindina ómengaða af bennivíni.
Bogart var fyllibytta með stíl og töffari fram í rauðan dauðan. Ég fæ mig ekki til að velta honum af stalli þó ég geti ekki púllað sama stunt.
Raymond Chandler var alki. Það er ekkert nýtt en einhverra hluta vegna hef ég aldrei lesið The Long Goodbye í þykku Best of Raymond Chandler biblíunni minni sem afi gaf mér þegar ég var 14. Þar tekur Chandler, sjálfsagt blindfullur eða drullutimbraður, á alkóhólisma á sinn frábæra hátt. Hafi hann áttað sig á sjúkdómseinkennunum get ég það líka.
Mickey Rourke treysti ég mér ekki til að tækla strax en hann er líka skýrasta dæmið um það hversu dóp og brennivín geta brennt upp miklum hæfileikum á stuttum tíma.
Ég hélt að það yrði erfiðast að feisa Morrison en eftir að hafa skransað í gegnum No One Here Gets Out Alive aftur og byrjað á Riders on the Storm sem Schnitzel lánaði mér get ég svo sem alveg sagt þetta og skrifað það; Jim Morrison var þunglyndissjúkur og geðbilaður alkóhólisti. Ég hefði sjálfsagt reynt að drepa hvern þann sem hefði haldið þessu fram við mig fyrir nokkrum árum. Gott ef ég hjólaði ekki einhverntíma fullur í eitthvað ídjót sem lét styggðaryrði falla um seiðkarlinn. Þetta er samt lokaniðurstaðan en breytir því þó ekki að Jim er minn maður, Doorslögin eru jafn góð og myndin snilld.
Stóra spurningin er því hvort það sé einhver framför að komast að þessari breyttu niðurstöðu? Var sú mynd sem ég hafði af Morrison, Bogart, Mickey Rourke, Andrési Önd, Steve McQueen, Raymond Chandler, Lord Byron og öllum hinum eitthvað endilega skökk vegna neysludýrkunar, þunglyndis, alkóhólískrar gremju, hroka og ranghugmynda? Var sá Morrison sem ég hlustaði á tvítugur rispuð výnílplata með braki, brestum og skruðningum? Og eru þá viðhorf mín til þessara andans manna núna digitally remastered?

Anna gaf mér tvöfaldan The Best of the Doors disk, ásamt öðru, í tvítugsafmælisgjöf. Sex árum seinna braut ég diskana í æðiskasti þegar hún skammaði mig fyrir að blasta Doors í morgunsárið eftir tryllta nótt á Blúsbarnum.
Haukur vinur minn sem þá átti Blúsbarinn var vinur í raun. Reikningurinn minn á barnum var endalaus og aldrei greiddur og svo gaf hann mér tvöfalda The Best of The Doors diskinn sinn þar sem hann taldi ljóst að ég hefði meiri þörf fyrir hann. Anna braut þennan umgang tæpum tveimur árum seinna eftir að ég týndist í brennivínsþokunni. (Það má meira að segja vel vera að Haukur hafi gefið mér annan umgang. Man það ekki. Hafi hann gert það braut ég þá líka).
Þegar þarna var komið við sögu gerði ég mér ljóst að mér væri ekki ætlað að eiga The Best of The Doors á tveimur geisladiskum. Ég gat þó ekki stillt mig þegar ég rakst á The Best of The Doors í Skífunni um daginn á einhverju þrennutilboði og keypti diskinn á 3500 kall með X-Men 1 og 2 á DVD.
Þessi nýji Doors diskur er samt ekki Doors diskurinn minn. Þetta er bara einn diskur og inniheldur ekki sömu lögin og gamla settið. Þar fyrir utan er þetta digtally remastered. Það á að vera voða flott en sálin er farin úr lögunum. Tölvutæknin virðist hafa rofið sambandið milli Morrisons og hinna þriggja. Undirleikurinn er holur að innan og Morrison er máttlaus.
Gömul tónlist á að hljóma eins og hún gerði þegar hún kom út fyrst en þetta vilja menn kalla framfarir. Ingvar ætlar að lána mér NAD magnara og þegar ég eignast heimili ætla ég að tengja plötuspilarann minn, troða mér í leðurbuxurnar, synda til tunglsins og HLUSTA á The Doors.