Afi var í efsta sæti Framsóknarflokksins í Reykjavík en gaf sér þó tíma til að hafa áhyggjur af því hvernig mér farnaðist þessa fyrstu klukkutíma lífs míns. Það var víst mikið að gera hjá þeim gamla þann daginn.
Ég varð auðvitað framsóknarbarn þar sem ég var litli strákurinn hans afa og leið best í þegar ég var hjá honum. Hann vildi þjálfa mig upp í að verða pólitíkus og tók mig oft með sér niður á þing og út um allar trissur en það flakk fölnaði allt í samanburði við það að fá að þvælast niðri á Tíma. Það er ótrúlegur lúxus að komast að því strax í æsku hvað maður ætlar að verða þegar maður verður stór.
Sú innsýn sem ég fékk í stjórnmálin við það að sitja á gólfinu hjá afa á Hofsvallagötunni og hlusta á endalaus símtöl, ráðleggingar og plott gerði mig algerlega afhuga stjórnmálum. Þetta var krípí þá og víða blikaði á rýtinga í skúmaskotum en boy, ó boy ekki hefur þetta skánað. Það voru örugglega töluvert fleiri heiðarlegir menn í leðjuslagnum í gamla daga en nú og Framsóknarflokkinn gæti ég ekki kosið í dag þó ég ætti lífið að leysa.
Þar sem ég á afmæli á Viðreisnardeginum stóð ég lengi í þeirri meiningu að ég væri lukkudýr Framsóknarflokksins og tilvera okkar væri svo samtvinnuð að ef flokkurinn myndi tapa kosningum myndi ég deyja. Það gerðist ekki en nú þegar flokkurinn hefur misst allan tilgang og merkingu finnst mér ég samt enn vera feigur.
Þann 13. júní 1991 trúlofuðum við Anna okkur, brjálæðislega ástfangin og dásamlega brjáluð. Það kom auðvitað ekki til greina að setja eitthvað “þín að eilífu” krapp í hringana þannig að við létum grafa Wild at Heart. Enda vorum við það þá.
Shit, það er ekki laust við að mér finnist ég vera orðinn gamall þegar ég rifja þetta upp.
Eníveis. Þetta entist í tæp 13 ár, sem hlýtur að teljast nokkuð gott á nútímamælikvarða, og á þeim tíma kaus ég meira að segja Sjálfstæðisflokkinn einu sinni til þess að bjarga hjónabandinu. Aldrei misnotað atkvæði jafn harkalega.