 |
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
|
Klámblöð og gjafapappír
Þriðjudagur, 22. júní 2004
Litli Ladykillerinn, sonur minn, er sex ára í dag. Hann er með líkamsbyggingu pabba, erfði fegurð og lundarfar móður sinnar, attitjúd litla bróður og límheila föður síns og minnir því mest á ungan Marlon Brando with brains. Keypti afmælisgjöfina hans í Nexus í gær þar sem ég hef ekki enn gefið upp alla von um að hann verði nörd. Fór svo í Eymundson eftir tunameltið að kaupa kort og gjafapappír. Mér finnst það ekki fara týpunni minni að kaupa svona sissístöff og leið eins og Woddy Allen þegar hann keypti klámblöðin í Bananas. Það sem gerði þetta enn verra var að Beta afgreiddi mig, þannig að ég sá fyrir mér að hún myndi blogga um leðurjakkatöffarann sem var að kaupa mjúkumannadrasl í bókabúðinni (sjálf Chelsea Clinton hefur nú farið flatt á því að gera sig að fífli í Eymundsson). Greip því Newsweek með til að reyna að breiða yfir silfurpappírinn með græna froskinum. Neyðist því til að lesa um þunglyndi sem er orðið meiriháttar alþjóðlegt heilsufarsvandamál og auknar vinsældir samtalsmeðferða. Og ég sem þoli ekki samtalsmeðferðir. Ég verð þunglyndur bara af því að hugsa um þær. Hvernig má það vera manni hollt að kafa ofan í sjálfan sig og reka nefið á kaf í allan skítinn? Þetta er ástæðan fyrir því að ég vel geðlækna frekar en sálfræðinga. Geðlæknarnir nenna ekki að tjatta og ætla bara að lækna allt með lyfjum. Súts mí. Einu sinni fór ég vikulega til geðlæknis í eitt ár, klukkutíma í senn og þagði. Það var samt ekki að virka. | 15:52 |
komment
skrifa komment
|
 |
First Aid
Mjölfiðlar
Bloggar
shit and stuff
|