Ljóðið er ekki alveg dautt þó popptextar nútímans hafi að mestu leyst það af hólmi. Þegar ömmu rekur í rogastans og hún þarf að ná utan um eitthvað torskilið sem böggar hana leitar hún í Jónas Hallgrímsson, Grím Thomsen og Einar Ben.
Sjálfur reyni ég að skilja lífið með prósa Raymonds Chandlers, textum Jim Morrisons og 80´s lögunum sem ólu mig upp.

Þessi færsla er því raun hyldjúp þó innihaldið sé grunnt. En í ljóðaspilaranum eru semsagt:

Hall and Oates: Maneater
Sandra: In The Heat of the Night
McCartney: No More Lonely Nights

She'll only come out at night
The lean and hungry type
Nothing is new, I've seen her here before
Watching and waiting
Ooh, she's sittin' with you but her eyes are on the door

So many have paid to see
What you think you're gettin' for free
The woman is wild, a she-cat tamed by the purr of a Jaguar
Money's the matter
If you're in it for love, you ain't gonna get too far

Watch out boy she'll chew you up
She's a maneater
Watch out boy she'll chew you up
She's a maneater

I wouldn't if I were you
I know what she can do
She's deadly man, she could really rip your world apart
Mind over matter
Ooh, the beauty is there but a beast is in the heart

Here she comes, she's a maneater
The woman is wild, woo
Here she comes. Watch out boy, watch out boy
Oh, watch out, watch out, watch out, watch out
Yeah, yeah, she's a maneater
She's a maneater) She's watching and waiting, ooh
Oh, she's a maneater

Sex veruleikafirrtir guttar senda mér tóninn í Bréfi til (Morgun)Blaðsins í dag á blaðsíðu 21. Bréfið er stílað á "óvin fullkomnunnarinnar" og þar er þess krafist að ég biðjist opinberlega afsökunnar á því að hafa vegið að heiðri Dolphs Lundgren sem leikara í þessari grein um The Punisher.

Áður en við höldum áfram í tittlingaskítnum er rétt að minna á að FREE BOBBY síðan er komin upp. Smellið og kvittið, takk!

Það mun ég ekki gera og það lýsir dæmalausri fávisku að fara fram á að jafn annálaður hrokagikkur og ég biðjist afsökunnar yfirleitt. Það geri ég ekki, allra síst þegar ég hef rétt fyrir mér. Það er hins vegar alltaf gaman þegar pappakassar fara í fýlu út í mann og ekki versnar það þegar þeir fá útrás fyrir gremjuna á síðum Moggans. Samt leiðinlegt að maður fær aldrei viðbrögð við neinu sem skiptir máli en þegar maður drullar yfir málefnin.com , Dolph Lundgren eða eitthvað annað álíka fánýtt þá ærast alltaf einhver fífl.

Anyhu. Ekki get ég svarað þessum lúsablesum á síðum Moggans af þeirri einföldu ástæðu að ég tek Styrmi Gunnarsson mér til fyrirmyndar í málum af þessu tagi. Einu sinni fól Hrafn mér að fá viðbrögð Styrmis við leiðara Jónasar Kristjánssonar í gamla DV þar sem lítið var gert úr þeirri blaðamennsku sem stunduð er á Mogganum og Jónas kennir við "krana".
Styrmir gerði mér það skorinort ljóst að Morgunblaðið svaraði ekki fyrir sig annars staðar en á síðum Morgunblaðsins. Og Tóti svarar einungis fyrir sig á BadaBing! Svo einfalt er það.

Þessi umfjöllun um The Punisher var að hluta byggð á samtölum við sérfræðinga í myndasögubransanum og sú sögulega staðreynd var tíunduð að The Punisher var að mygla sem comix hetja þegar myndin með Lundgren kom og gerði ekkert til að bæta ímyndina. Þvert á móti var Castle gerður að bablandi leðurhomma sem drap fólk en átti annars ekkert sameiginlegt með Refsaranum.
Þá eru leikhæfileikar Lundgrens hafnir yfir allt sem heitir "huglægt mat". Hann er einfaldlega vonlaus. Verri en Van Damme og hápunkturinn á ferli hans var þegar hann fékk að ríða Grace Jones, ekki þegar hann sagði I Must Break You við Stallone í Rocky IV þar sem Stallone lék Bobby Fischer og Lundgren lék Spasskí.

Annars beini ég þeim vinsamlegu tilmælum til Odds Þorra Viðarssonar, Einars Óla Guðmundssonar, Einars Geirssonar, Magnúsar Friðrikssonar, Þórðar Steinars Hreiðarsonar og Antons Heiðars Þórólfssonar að þeir sýni hlýhug sinn í garð Lundgrens í verki, skeri af sér eyrun og þræði í hálsfesti (sjá Universal Soldier). Ég skal jafnvel ganga með það skraut í einn dag eða svo.

En það þýðir ekkert að biðja hrokagikk sem koxaði á 12 spora kerfinu þegar hann átti að gera siðferðisleg reiknisskil við alla sem hann hefur gert óleik í lífinu að biðjast afsökunnar á rökstuddum ummælum um hinn sænska Schwarzenegger. No way!

Bíð spenntur eftir að Mogginn birti samskonar opið bréf frá Félagi Fylgjenda Bens Afflecks en ég hef víst ekki farið leynt með þá óhagganlegu staðreynd (les: huglæga mat) að hann var vonlaus Daredevil.

Annars er fátt um þetta skemmtilega bréfkorn að segja annað en það að birting þess ber sorglegan vott um að vitiborið fólk sé hætt að senda blaðinu bréf fyrst það fundust dálksentimetrar undir þetta. En Mogginn hefur svo sem löngum fundið klikkhausum pláss á síðum sínum.

Þjakaður vinnualkinn hefur fundið sér viðfangsefni í sumarfríinu og það ekki af verri endanum; nú skal Bobby Fischer frelsaður! Þetta er ekkert djók sko þegar Hrafn, Tóti, Hrókurinn, BadaBing! og fleiri taka sig saman getur allt gerst og ég spái því að Bobby verði frjáls fyrir helgi.
Það er auðvitað með öllu óþolandi að brjálaðir snillingar skuli sæta ofsóknum. Heimurinn væri ljóta drullupleisið ef engir fyrirfyndust brjálæðingarnir og það á því að gera allt annað við þá en henda þeim í steininn. Frekar að klappa þeim á bakið og panta handa þeim pizzu.

What happened? I was home. What the hell happened?

Svona heldur imdb því fram að þetta hafi hljómað. Í minningunni sagði Steve McQueen einfaldlega: What happened? I was save.

Mér finnst mitt flottara en það breytir ekki öllu inntakið og merkingin er sú sama... What the hell happened?

Lét það eftir mér að sofa fram eftir í dag og er því enn í vinnunni. Löngu búið að loka sundlauginni þannig að ég fer skítugur að sofa.
Kíkti á Hrafn á Bókamarkaði Alþýðunnar við Útitaflið. Gerði þrusgóð kaup, fékk fjórar bækur á 1000 kall þar á meðal eina sem mig hefur lengi langað að eiga. Frímúraratal Úlfars Þormóðssonar. Bræðrabönd. Hverjir eru þeir? Hvar eru þeir? Grundvallarrit um stjórnskipun Íslands og mikill happafengur. Man óljóst eftir látunum sem urðu þegar bækurnar komu út.

Einhvern veginn komst ég í gegnum fjögur ár í íslensku og almennri bókmenntafræði við HÍ án þess að eignast Píslarsögu Síra Jóns. Réð líka bót á því í dag.
Hef fengið nokkur viðbrögð við pistli dagsins, eins og við var að búast, en þar sem ég þurfti að stytta hann verulega eins og allt annað sem ég skrifa í Fréttablaðið er best að bæta því við hér að hvað karlmenn og föt varðar eru bara til tvær flíkur sem geta talist sígildar.
Það eru fyrst og fremst kjólföt sem slá allt annað út. Smókingur er eins og samfestingur á smurstöðvargæja í samanburði við kóngafötin. Meira að segja gelgjan hann Leonardo DiCaprio breyttist skyndilega í karlmann þegar hann fór í kjól og hvítt í Titanic og Billy Zane í sömu mynd. Kominn í kjólföt. What a man!
Síðan er það auðvitað hinn klassíski svarti leðurjakki eins og Brando var í í The Wild One. Klassaflík sem á alltaf við og skýtur alltaf upp kollinum með reglulegu millibili. Allt annað er sissýstöff.

Fyrir þá sem ekki lesa Fréttablaðið er rétt að benda á að Transmet umsögnin er kominn hingað.

Lét stappa mér eins og síld í tunnu á Sirkus í gær til að fylgjast með Tom Selleck keppninni.
Stormsker var í dómnefnd og að sjálfsögðu í stuði. Honum fannst staðurinn samt vera full stór og lagði til að þetta yrði næst haldið í aðeins minna pleisi Bankastræti 0 væri ákjósanlegt. Hann spurði hvor ég væri mikill áhugamaður um hormottur. Ekki vildi ég gangast við því en benti honum réttilega á að það væri vinnan mín að sýna bjánalegum hlutum áhuga.

Það besta við blaðamannsdjobbið er einmitt þetta eliment að það er alveg sama hvar maður er gripinn glóðvolgur þá virkar það alltaf sem afsökun. Maður getur spókað sig ósmeykur um mannorðið á Goldfinger, farið á lame stelpumyndir í bíó og borið höfuðið hátt, setið á Ölstofunni og jafnvel farið í meðferð.
"Heyrðu góði, hvað ert þú að gera hérna?"
"Ha, rísörtsj maður. Stór fítjör í vinnslu og hættu svo að trufla mig. Hvað ert þú annars sjálfur að gera með puttann ofan í þonginu hjá Naomi? Viltu tjá þig um það on record?"
Skothelt en kemur ekki í veg fyrir það að mér líður alltaf eins og fávita í IKEA. Engin afsökun eða réttlæting er nógu stór. Fari maður í IKEA er maður smáborgari and that´s it.

Slapp lifandi úr þvögunni á Sirkus og fékk mér kaffi á Ölstofunni (knæpur og kaffihús eru gósenlönd fyrir blaðamenn og í raun ættum við að vera þar öllum stundum. Allt sem ég hleraði að þessu sinni var þó tótallý end ötterlý off record. Hate it when that happens).
Á Ölstofunni voru þessi, þessi og hinn en mest kratar þó. Fyrrum kratinn Stefán Hrafn Hagalín spurði mig hvort það væri ekki örugglega rétt að ég ætti best dokúmentaða "hætt" (as in drekka) á BadaBing! Held það svei mér þá en stóð að vísu í þeirri meiningu að minn alkóhólismi væri sá best dokúmentaði ever. Ekki vildi Hagalín samþykkja það.
Eníveis. Sá Tóti sem birtist honum á BadaBing! er and-Hlynur Björn. Hvað í fjandanum þýðir það? Eini botninn sem ég fæ í þessa kenningu er sá að ég hljóti að vera hetja. Það er að segja ef Hlynur Björn er and-hetja þá er ég and-and hetja eða með öðrum orðum hetja. Og þá væntanlega rómantísk hetja dæmd til þess að vera úti í kuldanum lengi, lengi áður en ég dey einn og bitur eins og Brando.

Þetta er yndislegt líf.

við bækur og konur

Mikið er gott að fá Séð&heyrt einu sinni í viku og sjá að fólk er alltaf að skilja. Sérstaklega gleður það biturt hjarta mitt þegar fallega, glaða og hamingjusama fólkið skilur. Þá finnst mér ég vera einn af þeim eða þau einn af mér.

Nú upplýsir íslenska þýðingin af Se&hör að Jón Ólafsson, jafnan kallaður "góði" til aðgreiningar frá nafna hans "hinum illa", sé fráskilinn.
Jón er hamingjan holdi klædd þannig að þetta skipbrot er mikil lyftistöng fyrir okkur fýlupúkana. Verst samt að það er ekki gott að fá kyntröll af þessu kalíberi inn á kjötmarkaðinn.
Kollegar mínir tættu Séð&heyrt í sig í gær og göntuðust með innihaldið að hætti kaldhæðinna og sálsjúkra blaðamanna. Ég missti það út úr mér í öllum atganginum að mér sárnaði það svolítið að Séð&heyrt hefði ekki slegið upp skilnaði okkar Önnu.
Nú erum (vorum) við ótvírætt skemtilegustu, öflugustu og mest lesnu blogghjón landsins (það toppar enginn Önnu í sýrðum húmor og um stílsnilli mína þarf nú ekki að hafa mörg orð) en samt hefur blaðið ekki birt samsetta mynd af okkur skreyttri brostnum hjörtum.
Gamalreyndir blaðamenn voru nú ekki lengi að benda mér á ástæðuna fyrir því að tímaritið hefði ekki sýnt okkur áhuga; í fyrsta lagi hefur hvorugt okkar hringt og reportað skilnaðinn og þar fyrir utan og þetta er mikilvægast - það hefur aldrei birst viðtal við okkur í glanstímariti um það hversu gríðarlega hamingjusöm við erum og hversu ást okkar er fölskvalaus og hrein. Það nennir enginn að lesa um skilnaði fólks sem var ekki að springa úr hamingju "á meðan allt lék í lyndi".
Það fór svo sem aldrei fram hjá neinum sem las bloggin okkar að þarna fór óhamingjusamt fólk (lesið þessa færslu!). Fastur lesandi spáði því meira að segja á ákveðnum tímapunkti að við myndum drepa hvort annað. Hann skrifaði líka "þið eigið hvort annað skilið" á brúðkaupsgjöfina sem hann færði okkur á sínum tíma.
Það spillir sjálfsagt einnig fyrir að við erum enn perluvinir, eins og við vorum löngu áður en við urðum par, og gátum meira segja farið saman í frí til Mallorca eins og heimsfrægt er orðið eftir að Anna sagði frá því í útvarpinu. Mér finnst fyrrverandi konan mín flott í útvarpi en það dregur svolítið úr sjarmanum hversu morknir bloggarar voru fegnir þarna inn á milli.
Ég gæti vitaskuld skrifað lengstu færslu í sögu BadaBing! um Önnu en læt að sinni nægja að segja frá því þegar Steinar Bragi, stórskáld, krassaði 12 mánaða edrúafmælið mitt á Tapas ásamt Þór og spurði hvort Silja væri Anna.is.
Nei, ekki var þetta Anna. Þá vildi hann vita hvort myndin af Önnu á síðunni væri ekta. Fannst hún eitthvað weird.
Nei, ekki alveg ekta. Eitthvað fótósjoppuð en þetta er þó vissulega mynd af Önnu eini munurinn er sá að hún er miklu fallegri í alvörunni. Ég kann að vísu að öllu leyti betur við Önnu ekki punktur is. Það sem birtist á vefnum er ýkt carricature af frábærri stelpu.

Eníveis. Talandi um skilnaði þá fór ég í gær og sótti hluta af bókunum mínum. Bækur eru næstum það eina sem ég á. Tók átta blýþunga kassa og er ekki búinn. Litli bróðir hefur alltaf jagast í mér þegar hann hjálpar mér að flytja. Skilur ekki þessa áráttu að safna bókum þegar hægt er að koma þessu öllu á nokkra geisladiska.
Ég ræð bara ekki við mig. Án bókanna minna væri ég ekkert og fyrr drep ég mig en að segja skilið við þær. Þess vegna er ég gáttaður á því að stórvinur minn og vopnabróðir í lífinu og tilverunni, Hrafn Jökulsson, skuli geta fengið sig til að gefa allar bækurnar sínar. Ég sé hvorki fram á að ná nokkurn tíma þeim andlega þroska að geta gefið bækurnar mínar né heldur að ég muni finna þann málstað sem ég telji þess verðan.
Hrafn er einstakur og ég ætla á bókamarkaðinn við Útitaflið við Lækjargötu um helgina til þess að bæta nokkrum kílóum af bókum við safnið mitt. Efast ekki um að Krummi lumi á mörgu góðgætinu.

Fram til sigurs!

Forsíða DV í dag er það sem heitir á fagmálinu schnilld. Algerlega vintage EIR.
Efnið er svo sem ekkert gamanmál en fyrirsagnirnar eru brill og myndin stórfengleg. Súrrealísk. Á baksíðunni er svo bakari sem hætti að vinna vegna þess að hann er með ofnæmi fyrir hveiti. Það mætti halda að David Lynch hefði verið fenginn til að leysa Mikka af.

Annars er ég auðvitað ánægðastur með að þessu var skúbbað í litlum slúðurmola á mínum síðum í Fréttablaðinu. Það fer fátt fram hjá mér og mínu fólki og ég get nuddað töffurunum í slísinu upp úr því lengi að lítill moli hjá mér hafi inspírerað forsíðufrétt hjá þeim.
Annars á þetta auðvitað heima í DV sem sést best á því hversu penn ég þurfti að vera í framsetningunni mín megin:

Kvikmyndagerðarmaðurinn Böðvar Bjarki Pétursson sem fer fyrir kvikmyndafyrirtækinu 20 geitur er að leggja lokahönd á leikna heimildarmynd um ástandsárin á Íslandi. Myndin ku vera býsna djörf og þar sem 20 geitur eru ekki síst þekktar fyrir að framleiða funheitar og umdeildar heimildarmyndir á borð við Í skóm drekans og Mótmælandi Íslands er nýju myndarinnar beðið með nokkurri eftirvæntingu. Myndin er sem fyrr segir öll leikin og Böðvar Bjarki fékk þrjá hópa til að túlka þá sem mest koma við sögu. Föngulegar stúlkur, sem eru ófeimnar við að láta skína í bert hold, bregða sér í hlutverk ástandskvenna og fagurlimaðir og vöðvastæltir karlmenn sjá um að túlka hermennina sem heilluðu íslenskar stúlkur og urðu þannig drifkraftur ástandsins svokallaða. Þriðji lykilhópurinn í myndinni eru ráðamenn Íslands, forsætisráðherra, biskup og fleiri sem láta sig málið varða en menn sem hafa ýmsa fjöruna sopið í lífinu voru fengnir til að túlka landsfeðurna. Einn þeirra er Hákon Eydal og það verður varla til að draga úr áhuga fólks á myndinni að nafn hans hefur komið mikið við sögu í rannsókn lögreglu á dularfullu hvarfi 33 ára konu frá Indónesíu. Hákon var fyrrverandi sambýlismaður konunnar en í ástandsmyndinni fer hann með hlutverk forsætisráðherra Íslands.

Það er samt helst þegar maður fær svona gúmmilaði upp í hendurnar að mann langar til að vera DV blaðamaður enda oft stutt í Tóta slís þó ég hafi að mestu horfið frá villu minna vega.

EIR gerir Eydal að nokkurs konar næsta Marlon Brando og ef við gefum okkur að löggunni takist að geta í eyðurnar á rannsókninni á hvarfi vesalings konunnar þá endar hann kannski á Hrauninu. Þar verða þá fyrir miklir talentar í söngleikjauppfærslum og talsmaður fanga sem er vaxandi PR-maður þannig að það liggur beint við að setja upp Jailhouse Rock. Árni Johnsen mætir svo með kassagítarinn á frumsýninguna. Þetta steinliggur. The Producers: Part II

Ég er farinn að fara í Eymundsson eða Mál og menningu á hverju kvöldi bara til þess að hugsa. Hef alltaf átt best með að slappa af og hugsa í bókabúðum.

Einu sinni gat ég bara hugsað í texta og varð að hafa lyklaborð fyrir framan mig. Það var erfitt og dæmdi mig nánast úr leik í samfélagi mannanna. Það var að vísu ljósi punkturinn. Vann bug á þessu og gat, að því er ég taldi mér trú um, hugsað skýrast þegar ég var fullur. Það kom síðar á daginn að ég hugsaði ekki hálfa hugsun í því ástandi og nú standa bókabúðirnar einar eftir.
Þær eru griðland í þessu áreitishelvíti sem ég hef komið mér fyrir í en magnið af upplýsingum, slúðri, samsæriskenningum og óprenthæfum kræsingum sem fer í gegnum hausinn á mér á hverjum degi er að gera mig geðveikan.
Ég er að verða þreyttari en Spider Jerusalem. Það er allt önnur saga og ekkert nýtt en breytir engu um það að þetta djobb drepur, fyrst andlega og svo líkamlega.
Góðvinur minn nokkur og sá blaðamaður sem ég ber einna mesta virðingu fyrir sagði mér þegar leiðir okkar skildu í bransanum að hann vissi að það væri kominn tími á sig. Hann var hættur að nenna að tala við fólk, það er að segja hlusta á það, ef það var ekki einhver frétt í því. Þar fyrir utan var hann orðinn leiður á því að vera í vinnunni 24/7 en þeir sem stunda blaðamennsku og telja sig hafa lokið vinnudegi þegar þeir stimpla sig út eftir að hafa staðist deadline eina ferðina enn eru að misskilja sjálfa sig eða vinnuna all svakalega.
Ég er dýpra sokkinn og nú man ég ekki nöfn á fólki ef það tengist ekki góðri sögu eða potential frétt. Ég er að spá í að fara að ganga með hlerunarbúnað eins og svikararnir í bíómyndunum. Taka líf mitt upp til þess að reyna að ná einhverju af því (man samt að ég drakk kaffi með sætri stelpu í dag so there´s hope yet). Að vísu pointless þar sem ég myndi aldrei finna tíma til að hlusta á upptökurnar. Fokkit, ég ætla að eyða því sem eftir er af sumarfríinu í Eymundsson.

Allir gagnrýnendur í heimi virðast vera á sama máli um Spider-Man 2 sem er samkvæmt Þ.Þ. FBL. Geðveik mynd. Alveg tótallí brilljant. Það var því tökuvert áfall þegar ofurblaðamaðurinn Sigríður Dögg rauk á mig með offorsi og skammaði mig fyrir umsögnina vegna þess að henni fannst þetta vera langdregin, leiðinleg ástarvella og henni hreinlega leiddist yfir þessu öllu saman. Sigga Dögg er annálaður eineltispúki (skæðari en Jakob) og ráðherraskelfir og hefur strítt mér látlaust síðan og meira að segja dregið karlmennsku mína í efa bara vegna þess að mér finnst Spider-Man 2 sæt mynd. Sárast er samt að við höfum aldrei verið ósammála áður þannig að það eru komnir brestir í okkar áður fallegu vináttu. Ég gæti samt reynt að redda málunum með því að segja að Spider-Man 2 dómurinn í Fréttablaðinu hafi verið "tilraun".

Hollráð dagsins í boði nafntogaðs þunglyndissjúklings:

Þeim sem leiddist á Spider-Man 2 ættu ekki að sjá Divine Intervention.

Liðinu í vinnunni fannst að ég ætti að hætta snemma í gær í tilefni edrúdagsins. "Farðu heim, Tóti" var eitthvað sem ég fékk að heyra ansi oft yfir daginn. Bjánalegt að reka mann heim sem á hvergi heima.

Nánustu vinnufélagar mínir eru farnir að þekkja ritúalið þannig að ég gaf loksins eftir um klukkan 18 þegar Svanborg beinlínis skipaði mér að koma mér í Nexus.
Planið var að kaupa Blackadder á DVD í staðinn fyrir comix að þessu sinni, ekki síst til að flýta fyrir lausn forræðisdeilunnar sem við Anna stöndum í um uppáhalds vídjóin okkar. Fólk segir að við séum skrýtin vegna þess að við getum skilið eins og manneskjur þar til það kemur að myndböndum. Nú er allt morandi í hörðum forræðisdeilum (fylgist með forsíðum DV og Séð og heyrt) þar sem fólk ætlar að drepa hvort annað, ömmur og afa og líklega börnin líka vegna forræðisdeilu. Þá finnst mér nú ég og Anna heilbrigðari þar sem við getum gert þetta án þess að rífa börnin í tvennt um leið.
Annars gleðja þessar skilnaðar- og forræðisdeilufréttir mig ósegjanlega enda renna þær stoðum undir þá gömlu kenningu mína að stærstu mistök sem nokkur manneskja getur gert er að eignast börn, næst verst er að gifta sig.
Bladder var uppseldur þannig að ég fjárfesti í helling af góðu comixi í staðinn: Transmetropolitan með fyrirmyndarblaðamanninum Spider Jerusalem, DD Ninja á lækkuðu verði, Sleeper, síðustu Elektrubókina eftir Rodi og Streets of Laredo með The Punisher.
Aðalatríðið í þeirri bók er þegar Elektru leiðist þannig að hún byrjar að drepa alla glæponana á undan Punisher sem verður drulluhræddur um að hún sé á eftir honum. Elektra er nefnilega deadlier than The Punisher og hann veit það sjálfur að hann á ekki séns í gelluna. Heldur samt kúlinu og bíður henni út að borða.
Frá Nexus lá leiðin á Ljóta andarungann en ég hætti við að drekka kaffið þar sem það var allt morandi í túristum að borða kvöldmat. Brennslan var augljós kostur og síðan borðaði ég með Beggudætrum. Saman eru þær hættulegri en Elektra og andrúmsloftið við borðið var vægast sagt rafmagnað þegar þeim laust saman. Það var þó vel við hæfi að borða með þeim þó það reyndi á meðvirknina þar sem það var nú einu sinni Silja sem sótti mig að morgni 7. júlí 2003, keyrði mig á Teig og sagði: "þetta verður allt í lagi."

Hættur að reykja þannig að ég gæti orðið einhvejrum að bana á næstu dögum. Það er ekkert jafn geðveikislega stuðandi og tóbaksfráhvörf. Brennivínið er walk in the park.

BadaBing! hefur verið í frosti undanfarið vegna tæknilegra örðugleika. Einhverjir voru víst búnir að gefa upp alla von um að síðan kæmist nokkurn tíma aftur í gagnið þar sem vefstjóri hennar er fyrrverandi eiginkona mín. Það hefur nú hins vegar sannast eina ferðina enn að ég var ákaflega vel giftur og Anna er búin að redda málinu.

Annars kom það sér vel að geta ekki bloggað undanfarið þar sem líf mitt hefur verið býsna ævintýralegt og uppspretta geggjaðra færslna sem vart geta þó talist birtingarhæfar þó þær hefðu vissulega orðið hin besta lesning. Læt það duga að sinni að upplýsa það að ég hef komist að því að í noir fræðunum er ég því miður B- týpa þó ég hafi árum saman reynt allt til að komast í A-flokkinn. Hefði ég getað póstað eitthvað af þessu þá hefði ég sjálfsagt þurft að beita "Bjössabrellum" með því að bakfæra og breyta.
Bjössabrellur eru nýtt fyrirbæri í bloggi og netmiðlun almennt og ganga út á það að breyta texta gamalla færslna, láta þær standa í nýrri mynd í smá stund og færa þær svo aftur í upprunalegt horf. Geri lesendur athugasemdir við þetta krukk hefur bloggarinn fengið óræka sönnun fyrir því að síðan hans er lesin og tekinn alvarlega.
Væri þessi nýung ekki runnin undan rifjum Björns Bjarnasonar, dómsmálaráðherra, og Nestors íslenskra bloggara myndi ég afskrifa hana sem reginfirru. Við höfum nefnilega löngum verið sammála um það, ráðherrann og ég, að það sem maður birti einu sinni á netinu skuli standa eins og stafur á bók. Einu lagfæringarnar sem eru réttlætanlegar eru stafsetningavillur og ambögur í stíl. Annað er hreinlega sögufölsun þó menn séu að krukka í eigin texta og trúverðugleiki vefsíðna fýkur fyrir lítið ef textinn tekur breytingum í takt við lundarfar eða ytri aðstæður þess sem skrifaði. Síðan mín er til dæmis full af óhróðri og alkóhólískri gremju í garð nafngreindra og ónafngreindra einstaklinga og jafnvel þótt viðhorf mín til einhverra hafi breyst læt ég dissið standa svo lengi sem þessi vefur hangir uppi.
Annars er það helst að frétta að í dag er ég búinn að vera edrú í 12 mánuði. Vissulega áfangi og það er ekki spurning að mér líður betur í dag en þegar ég tékkaði mig inn í rehab fyrir ári. Það eina sem vantar í líf mitt til að gera það bærilegt eru tveir tvöfaldir Bacardi í Kók á dag, til að koma skapinu í lag.
Stelpurnar hérna niðri í reyk hafa líka komist að því að ég verði aldrei hamingjusamur. Þær haf því komist að sömu niðurstöðu og Brynhildur, stórvinkona mín, sem sagði við mig rétt áður en hún flutti til London að ég væri rosalega heppinn ef ég væri einhver annar en ég; giftur fallegri konu, faðir tveggja heilbrigðra barna, í ógeðslega skemmtilegri vinnu. Þetta var fallega sagt en það verður bara ekki á allt kosið.

Some are born to seek the light and some are born to endless night. Annars er lífið ekkert flóknara eða erfiðara en maður kýs sjálfur að gera það.