Nú upplýsir íslenska þýðingin af Se&hör að Jón Ólafsson, jafnan kallaður "góði" til aðgreiningar frá nafna hans "hinum illa", sé fráskilinn.
Jón er hamingjan holdi klædd þannig að þetta skipbrot er mikil lyftistöng fyrir okkur fýlupúkana. Verst samt að það er ekki gott að fá kyntröll af þessu kalíberi inn á kjötmarkaðinn.
Kollegar mínir tættu Séð&heyrt í sig í gær og göntuðust með innihaldið að hætti kaldhæðinna og sálsjúkra blaðamanna. Ég missti það út úr mér í öllum atganginum að mér sárnaði það svolítið að Séð&heyrt hefði ekki slegið upp skilnaði okkar Önnu.
Nú erum (vorum) við ótvírætt skemtilegustu, öflugustu og mest lesnu blogghjón landsins (það toppar enginn Önnu í sýrðum húmor og um stílsnilli mína þarf nú ekki að hafa mörg orð) en samt hefur blaðið ekki birt samsetta mynd af okkur skreyttri brostnum hjörtum.
Gamalreyndir blaðamenn voru nú ekki lengi að benda mér á ástæðuna fyrir því að tímaritið hefði ekki sýnt okkur áhuga; í fyrsta lagi hefur hvorugt okkar hringt og reportað skilnaðinn og þar fyrir utan og þetta er mikilvægast - það hefur aldrei birst viðtal við okkur í glanstímariti um það hversu gríðarlega hamingjusöm við erum og hversu ást okkar er fölskvalaus og hrein. Það nennir enginn að lesa um skilnaði fólks sem var ekki að springa úr hamingju "á meðan allt lék í lyndi".
Það fór svo sem aldrei fram hjá neinum sem las bloggin okkar að þarna fór óhamingjusamt fólk (lesið þessa færslu!). Fastur lesandi spáði því meira að segja á ákveðnum tímapunkti að við myndum drepa hvort annað. Hann skrifaði líka "þið eigið hvort annað skilið" á brúðkaupsgjöfina sem hann færði okkur á sínum tíma.
Það spillir sjálfsagt einnig fyrir að við erum enn perluvinir, eins og við vorum löngu áður en við urðum par, og gátum meira segja farið saman í frí til Mallorca eins og heimsfrægt er orðið eftir að Anna sagði frá því í útvarpinu. Mér finnst fyrrverandi konan mín flott í útvarpi en það dregur svolítið úr sjarmanum hversu morknir bloggarar voru fegnir þarna inn á milli.
Ég gæti vitaskuld skrifað lengstu færslu í sögu BadaBing! um Önnu en læt að sinni nægja að segja frá því þegar Steinar Bragi, stórskáld, krassaði 12 mánaða edrúafmælið mitt á Tapas ásamt Þór og spurði hvort Silja væri Anna.is.
Nei, ekki var þetta Anna. Þá vildi hann vita hvort myndin af Önnu á síðunni væri ekta. Fannst hún eitthvað weird.
Nei, ekki alveg ekta. Eitthvað fótósjoppuð en þetta er þó vissulega mynd af Önnu eini munurinn er sá að hún er miklu fallegri í alvörunni. Ég kann að vísu að öllu leyti betur við Önnu ekki punktur is. Það sem birtist á vefnum er ýkt carricature af frábærri stelpu.

Eníveis. Talandi um skilnaði þá fór ég í gær og sótti hluta af bókunum mínum. Bækur eru næstum það eina sem ég á. Tók átta blýþunga kassa og er ekki búinn. Litli bróðir hefur alltaf jagast í mér þegar hann hjálpar mér að flytja. Skilur ekki þessa áráttu að safna bókum þegar hægt er að koma þessu öllu á nokkra geisladiska.
Ég ræð bara ekki við mig. Án bókanna minna væri ég ekkert og fyrr drep ég mig en að segja skilið við þær. Þess vegna er ég gáttaður á því að stórvinur minn og vopnabróðir í lífinu og tilverunni, Hrafn Jökulsson, skuli geta fengið sig til að gefa allar bækurnar sínar. Ég sé hvorki fram á að ná nokkurn tíma þeim andlega þroska að geta gefið bækurnar mínar né heldur að ég muni finna þann málstað sem ég telji þess verðan.
Hrafn er einstakur og ég ætla á bókamarkaðinn við Útitaflið við Lækjargötu um helgina til þess að bæta nokkrum kílóum af bókum við safnið mitt. Efast ekki um að Krummi lumi á mörgu góðgætinu.

Fram til sigurs!