Einu sinni gat ég bara hugsað í texta og varð að hafa lyklaborð fyrir framan mig. Það var erfitt og dæmdi mig nánast úr leik í samfélagi mannanna. Það var að vísu ljósi punkturinn. Vann bug á þessu og gat, að því er ég taldi mér trú um, hugsað skýrast þegar ég var fullur. Það kom síðar á daginn að ég hugsaði ekki hálfa hugsun í því ástandi og nú standa bókabúðirnar einar eftir.
Þær eru griðland í þessu áreitishelvíti sem ég hef komið mér fyrir í en magnið af upplýsingum, slúðri, samsæriskenningum og óprenthæfum kræsingum sem fer í gegnum hausinn á mér á hverjum degi er að gera mig geðveikan.
Ég er að verða þreyttari en Spider Jerusalem. Það er allt önnur saga og ekkert nýtt en breytir engu um það að þetta djobb drepur, fyrst andlega og svo líkamlega.
Góðvinur minn nokkur og sá blaðamaður sem ég ber einna mesta virðingu fyrir sagði mér þegar leiðir okkar skildu í bransanum að hann vissi að það væri kominn tími á sig. Hann var hættur að nenna að tala við fólk, það er að segja hlusta á það, ef það var ekki einhver frétt í því. Þar fyrir utan var hann orðinn leiður á því að vera í vinnunni 24/7 en þeir sem stunda blaðamennsku og telja sig hafa lokið vinnudegi þegar þeir stimpla sig út eftir að hafa staðist deadline eina ferðina enn eru að misskilja sjálfa sig eða vinnuna all svakalega.
Ég er dýpra sokkinn og nú man ég ekki nöfn á fólki ef það tengist ekki góðri sögu eða potential frétt. Ég er að spá í að fara að ganga með hlerunarbúnað eins og svikararnir í bíómyndunum. Taka líf mitt upp til þess að reyna að ná einhverju af því (man samt að ég drakk kaffi með sætri stelpu í dag so there´s hope yet). Að vísu pointless þar sem ég myndi aldrei finna tíma til að hlusta á upptökurnar. Fokkit, ég ætla að eyða því sem eftir er af sumarfríinu í Eymundsson.

Allir gagnrýnendur í heimi virðast vera á sama máli um Spider-Man 2 sem er samkvæmt Þ.Þ. FBL. Geðveik mynd. Alveg tótallí brilljant. Það var því tökuvert áfall þegar ofurblaðamaðurinn Sigríður Dögg rauk á mig með offorsi og skammaði mig fyrir umsögnina vegna þess að henni fannst þetta vera langdregin, leiðinleg ástarvella og henni hreinlega leiddist yfir þessu öllu saman. Sigga Dögg er annálaður eineltispúki (skæðari en Jakob) og ráðherraskelfir og hefur strítt mér látlaust síðan og meira að segja dregið karlmennsku mína í efa bara vegna þess að mér finnst Spider-Man 2 sæt mynd. Sárast er samt að við höfum aldrei verið ósammála áður þannig að það eru komnir brestir í okkar áður fallegu vináttu. Ég gæti samt reynt að redda málunum með því að segja að Spider-Man 2 dómurinn í Fréttablaðinu hafi verið "tilraun".

Hollráð dagsins í boði nafntogaðs þunglyndissjúklings:

Þeim sem leiddist á Spider-Man 2 ættu ekki að sjá Divine Intervention.