Kjallarar eru allt í lagi mín vegna. Flutti fyrst í kjallara árið 1992 þegar við Anna stofnuðum fyrsta alvöru heimilið okkar í Efstalandinu rétt áður en Jóhanna fæddist. (Jóhanna er séní by the way og það er alveg magnað að plebbarnir sem kommenta hjá Önnu skuli ákveða að hún hafði það beint frá móður sinni. Barnið er klón af föður sínum for crying outloud sem er vissulega bæði blessun og bölvun) Minningarnar þaðan eru flestar góðar þrátt fyrir að ég hafi unnið á Fellsmúlabensínstöðinni sem er leiðinlegsta bensínstöð í heimi af þeirri einföldu ástæðu að leigubílstjórar eru í meirihluta viðskiptavina.

Síðan keyptum við kjallaraíbúð í Eskihlíð og rétt kláruðum að gera hana íbúðarhæfa áður en við giftum okkur. Beint úr skítagallanum í kjól og hvítt. Innfluttningspartíið var sögulegt þar sem Blús Express kom beint af Blúsbarnum, stillti upp græjunum á stofugólfinu og blöstuðu hverfið. Þetta var góður staður en þar kynntist ég samt kjallaraþunglyndi fyrst fyrir alvöru.

Hrökluðumst síðan aftur í leigu í kjallara í Sigtúni. Það var skelfing. Ógleymanlegt þegar það flæddi inn í íbúðina að morgni gamlársdags 1999. Vond byrjun á 2000.

Persónan í smásögunni byrjar barlóm sinn svona:

Ég bý í kjallara. Það helgast einfaldlega af því að hallað hefur undan fæti fyrir mér á öllum sviðum.

Ég er öllu brattari og held að það geti farið vel um mig hér. I feel free. Það er þó ef til vill blekking. Karlinn í smásögunni endaði á því að drepa sig....

einmitt þegar ég er kominn að því kominn að framkvæma eina óafturkallanlega verknaðinn sem dauðlegur maður getur framið, þá yfirskyggir ein hugsun allar aðrar: Hvers vegna gerði ég þetta ekki fyrir löngu?

Aldrei of seint að sjá ljósið.