Eðlukónginum sýndur fullur sómi

Ég verð að viðurkenna að það var með nokkrum kvíða sem ég fór í leðurgallann og tróð mér í gömlu kúrekastígvélin fyrir tónleika Björgvins Franz Gíslasonar og félaga til heiðurs hljómsveitinni The Doors og hinum goðumlíka söngvara hennar Jim Morrison.
Ég hafði minnstar áhyggjur af því hvort ég yrði barinn eða hlegið að mér fyrir úrelta múnderinguna. Óttinn við að átrúnaðargoði mínu til margra ára yrði ekki sýndur tilhlýðilegur sómi skyggði á allt annað.

Það er skemmst frá því að segja að hræðslan var innistæðulaus. Tónleikarnir voru frábærir, bandið ótrúlega þétt, sándið magnað og Björgvin Franz brilleraði í hlutverki Morrisons. Hann átti salinn með húð og hári og kom öllum í banastuð.

Strákarnir opnuðu, eðlilega, með Break On Through og það varð strax ljóst að mikill metnaður liggur að baki þessu Doorsdæmi. Björgvin var með alla Morrison takana á hreinu þó röddin væri ekki alveg að meika djöfulganginn í Morrison sjálfum í þessu lagi. Framhaldið var hins vegar algerlega skothelt og hvergi slegin feilnóta.

Björgvin Franz sýndi fyrst og fremst, þrátt fyrir snilldartakta í söngnum, hversu frábær leikari hann er en hann lék Morrison með slíkum tilþrifum að þegar reykjarmökkurinn var sem þykkastur umhverfis hann var engu líkara en Eðlukóngurinn væri mættur í eigin persónu.
Hann náði eðlilega ekki alveg að fanga guðdómleika Morrisons en það breytir því ekki að drengurinn er gullfallegur á sviði og löðraði í þeim ágenga kynþokka sem frummyndin bjó yfir.

Sveitin náði upp geggjaðri stemningu í salnum. Lög The Doors eru auðvitað stök snilld og vel til þess fallin að kippa mönnum í gír en það spillir ekki fyrir að fá að heyra þau leikinn af svona klikkaðri fagmennsku og spilagleði.
Þá er ekki annað hægt en að hrósa drengjunum fyrir lagavalið sem var nánast óaðfinnanlegt en þeir tóku meðal annarra The Crystal Ship, People Are Strange, hið dásamlega Strange Days, Riders On The Storm, Love Her Madly, Light My Fire, When The Music´s Over, Five To One (algerlega unaðslegt á að horfa og heyra), Moonlight Drive og LA Woman.
Ég saknaði bara The Unknown Soldier og svo hefði vissulega verið ákveðinn klassi yfir því að loka með The End.

Annars var eini gallinn við þessa mögnuðu upplifun á Gauknum að maður varð að sitja undir snilldinni en löngunin til þess að velta borðum, sparka burt stólum og stíga trylltan dans Morrison til dýrðar varð á köflum nánast óbærileg.
Þetta prógramm er allt, allt of þétt og vel æft til þess að verða einungis flutt tvisvar þannig að hér með skora ég á Björgvin og félaga að endurtaka leikinn aftur, og helst enn og aftur og hafa pláss til að dansa, djöflast og syngja með.

Þá kemst enginn út lifandi.